Category: identiteti historik

Princi i Predikuesve

  Një biografi e Çarls Hadën Spërxhën (Charles Haddon Spurgeon)

 “Shpeshherë më ndodh të mendoj se kur të jem lart në qiell, mbase mund të më kaplojë dëshira për të vizituar punën time këtu në Tabernakull, për të parë nëse do t’i qëndrojë sfidave të kohës duke vazhduar të japë fryt edhe pas ikjes time. A do ta ruani të vërtetën? A do të qëndroni të kapur fort pas të moçmeve doktrina madhështore të Ungjillit? Apo edhe kjo kishë do të marrë rrjedhën që kanë marrë shumë të tjera, duke u larguar nga thjeshtësia e besimit dhe duke u dhënë pas shërbesave të bukura për syrin por të themeluara në doktrina të rreme? Mendoj se nuk kam se ç’të bëj tjetër veçse të kthehem përmbys në varr në ndodhtë kjo. Zot, kurrë mos lejo që kjo të ndodhë!” (Çarls Hadën Spërxhën)

 Çarls Hadën Spërxhën (19 qershor 1834 – 31 janar 1892) ishte një pastor dhe predikues baptist doktrinhirist, shërbesa e të cilit përkoi me periudhën e sundimit të Mbretëreshës Viktoria, ose me atë që njihet ndryshe si periudha viktoriane. Për shkak të predikimeve të tij besnike ndaj Biblës, plot patos e fuqi fjale, në sajë të ndikimit të të cilave mijëra frymë u shpëtuan dhe një kishë e madhe e solide siç është Tabernakulli Metropolitan u kthye në një qendër të fuqishme adhurimi e shërbese në mes të Londrës, Spërxhëni njihet ndryshe si Princi i Predikuesve të krishterë. Për jetën e tij është folur shumë, ndërsa biografitë që janë shkruar rreth këtij personazhi që spikat në historinë e Lëvizjes Ungjillore Britanike të shekullit XIX mbushin një bibliotekë të tërë, ja pse në këtë artikull do të ndalemi vetëm në disa pika të jetës së këtij shërbëtori besnik e të zellshëm të Perëndisë, të cilat mbartin mësime të vlefshme për ne të krishterët doktrinhiristë shqiptarë në ditët e sotme.

Por përpara se ta bëjmë këtë ia vlen të dëgjojmë të rrëfyer prej vetë Spërxhënit historinë e kthimit të tij në besim, gjë që ndodhi në mes të një stuhie dëbore në ditët e para të Janarit të vitit 1850. Spërxhëni ishte nisur për tek kisha e të atit (Gjon Spërxhën, i cili ishte një pastor independent) në Hajth Hill të Kolçesterit, kur një stuhi e tmerrshme dëbore ia preu rrugën, duke e shtyrë që të hynte në sallën ku mblidhej një kishë e vogël metodiste primitive që gjendej në Rrugën e Artilerisë.

Ja se si e rrëfen vetë Spërxhëni këtë moment: “Disa herë mendoj se edhe sot do të dergjesha në terr e dëshpërim, po të mos kishte qenë për mirësinë e Perëndisë, i cili dërgoi një stuhi dëbore të dielën në mëngjes, kur isha në rrugë për tek vendi i adhurimit. Kur e pashë që nuk shkohej dot më tutje, u ktheva në një rrugicë dhe kështu mbërrita tek një kapelë e vogël metodiste primitive. Aty brenda gjeta të mbledhur jo më shumë se dymbëdhjetë apo pesëmbëdhjetë vetë. Drejtuesi i kishës nuk kishte mundur të vinte për ta drejtuar shërbesën atë ditë: ma merr mendja për shkak të borës së madhe. Kështu që i takoi një varfanjaku, i cili mbase ishte me profesion këpucar a rrobaqepës a diçka e ngjashme, të ngjitej në katedër për të predikuar. Ky tipi nuk bënte gjë tjetër veçse përsëriste vargun e ditës, mbase sepse nuk dinte çfarë të thoshte tjetër. Vargu i ditës ishte: “Shikoni nga unë dhe do të shpëtoni, ju mbarë skaje të tokës. Sepse unë jam Perëndia dhe nuk ka asnjë tjetër” (Isa 45:22)* [*Shënim: Ky është përkthimi në shqip i këtij vargu siç paraqitet tek King James Bible]. Ai as që i shqiptonte si duhet fjalët, por për mua kjo nuk kishte rëndësi, sepse mu duk se pashë një dritë shprese për veten në këtë varg. Ai e filloi kështu predikimin e Tij: “Miqtë e mi, ky është vërtetë një varg shumë i thjeshtë, sepse na thotë: “Shikoni”. Nuk duhet ndonjë përpjekje a mundim i madh për të shikuar. Nuk duhet as ta lëvizim këmbën apo gishtat e dorës, duhet vetëm të “shikojmë”. Nuk na duhet që ta mbarojmë universitetin që të mësojmë se si të shikojmë. Mund të jesh edhe budallai më i madh dhe prapë se prapë mund të shikosh. As nuk të duhet të marrësh një rrogë të majme vjetore që të shikosh. Gjithkush mund të shikojë, madje edhe fëmija më i vogël mund ta bëjë këtë. Por shikoni se çfarë thotë ky varg. Ai thotë: “Shikoni nga Unë”. “Po, është e vërtetë”, tha ai në dialektin e Eseksit, “Shumë prej jush sot shohin drejt vetes. Por nuk ia vlen ta ngulësh shikimin atje, sepse nuk keni për të gjetur ngushëllim tek vetja”. Atëherë, ky njeri i mirë vazhdoi të predikonte në këtë mënyrë: “Shikoni nga Unë, sepse djersa më është e përzier me gjak. Shikoni nga Unë, sepse po varem në kryq. Shikoni nga Unë, vdiqa dhe më varrosën. Shikoni nga Unë, u ringjalla. Shikoni nga Unë se po ngjitem sërish në qiell; shikoni, jam ulur në të djathtë të Atit. Oh, ju lutem, shikoni nga Unë! Shikoni nga Unë!” Pasi vazhdoi nja 10 minuta duke thënë këto fjalë, ai e hodhi vështrimin drejt meje aty ku isha ulur, dhe kam përshtypjen që mes kaq pak njerëzve ai e kuptoi se nuk isha pjesëtar i asaj bashkësie, dhe më tha: “Djalosh, po më dukesh shumë i mjerë”. Është e vërtetë, sepse kështu ndihesha atë të diele, por nuk isha mësuar që dikush nga katedra e predikimit të thoshte fjalë të tilla rreth paraqitjes sime. Megjithatë, ato fjalë më lanë shakull në vend. Ai vazhdoi: “Dhe kështu do të mbetesh i mjerë përjetësisht, i mjerë në jetë dhe i mjerë në vdekje, në qoftë se nuk i bindesh vargut të sotëm. Mirëpo, dije se do të shpëtohesh, në qoftë se i bindesh atij që në këtë çast, pa mënuar”. Atëherë ai bërtiti, siç mund të bëjë vetëm një metodist primitiv: “Djalosh, shiko nga Jezu Krishti”. Dhe në atë moment retë u shpërndanë, terri u shporr tutje, dhe unë pashë diellin, më vinte të ngrihesha dhe të këndoja me të madhe së bashku me ata njerëz për të Çmuarin Gjak të Krishtit”.

Pas këtij kthimi dramatik në besim, Spërxhëni pagëzohet më 3 Maj 1850 në një lumë pranë Isëllhamit, duke u bërë një anëtar aktiv i një kishe baptiste që gjendej në atë qytezë. Nga fundi i atij viti, ai mban predikimin e parë të fjalës përpara një grupi besimtarësh në një shtëpi fshati në Teversham, pranë Kembrixhit. Qysh prej atij predikimi të parë bie në sy dhuntia e Spërxhënit për ndarjen e Shkrimit, shërbesë të cilën siç e thamë më sipër ai e kryente duke i qëndruar besnik Biblës, duke folur me një gjuhë të thjeshtë e të qartë, por plot patos e fuqi fjale. Duke e njohur këtë dhunti të Spërxhënit, një kishë baptiste në Uotërbiç, Kembrixhshajër, e thërret të shërbejë si pastori i saj në vitin 1852, ndërsa me udhëzim të Bashkimit Baptist të Britanisë së Madhe, Spërxhën caktohet si pastori i ri i Nju Park Strit Chepëll në Sauthark të Londrës, bashkësi e cila më herët qe drejtuar nga figura të njohura të lëvizjes baptiste doktrinhiriste, sikurse hartuesi dhe nënshkruesi i Rrëfimit Baptist të Londrës të vitit 1689, Benxhamin Kiç, teologu Gjon Gill, si dhe Gjon Ripon, bashkësi e cila në atë kohë po humbiste besimtarë dita ditës për shkak të transformimit ekonomiko-shoqëror të zonës ku gjendej. Falë shërbesës ngulmuese dhe besnike të fjalës nga ana e Spërxhënit, anëtarësia e Nju Park Strit Chepëll do të njohë veç rritje qysh prej emërimit të tij në detyrën pastorale, rritje e cila e arriti pikën e saj kulmore në ngritjen e një ndërtese të re në vitin 1861 dhe në shndërrimin e kësaj bashkësie në Tabernakullin Metropolitan.

Pikërisht në këtë pikë ia vlen të ndalemi për të theksuar mësimin e parë që marrim nga Spërxhëni: Gjithë jetën e tij, ai nuk bëri gjë tjetër veçse predikoi me zell e besnikëri Shkrimin e Shenjtë, duke shpallur pa frikë e fuqishëm Sovranitetin absolut të Perëndisë dhe mëkatshmërinë tërësore të njeriut, rënien dhe shthurjen e të plotë të këtij të fundit. Këtë ai e bëri përkundër qasjes liberale e pragmatiste që karakterizonte ungjillorizmin e kohës së tij, i cili kishte nisur të dorëzohej përpara frymës Perëndi-mohuese e Bibël-zhvleftësuese të epokës, duke hequr dorë prej shumë doktrinave thelbësore në lidhje me Zotin Jezu Krisht, veprën e Tij shpëtuese dhe me pagabueshmërinë e Biblës, apo duke e zbehur rëndësinë e tyre për kishën dhe besimtarët. Pa dëgjoni pak këto fjalë që thotë Suzana Spërxhën, bashkëshortja e Princit të Predikuesve, në lidhje me bashkëshortin e saj të dashur: “Më ndodh shpesh të mendoj për arsyet se përse Çarli është kaq i pëlqyer nga njerëzit, aq më tepër duke pasur parasysh se asnjëherë nuk ua bën qejfin turmave që të fitojë pëlqimin dhe aprovimin e tyre. Ndodh shpesh që mesazhi i tij është i ashpër, megjithëse ai ia komunikon publikut me një zemër të butë. Një herë e dëgjova të thotë: “Nuk do t’ia përshtatim Biblën kësaj epoke, por kur të kemi mbaruar punë, falë hirit të Perëndisë, do ta kemi përshtatur këtë epokë me Biblën.” Synimi dhe përpjekja e tij e vazhdueshme është të kënaqë Perëndinë në vend që të argëtojë njerëzit. Kam arritur në përfundimin se janë pikërisht ndershmëria dhe integriteti i tij, por dhe konfidenca e tij molepsëse në Shkrimin e Shenjtë, ato që i tërheqin njerëzit tek ai”. Ka vëllezër që thonë se Spërxhëni u predikoi gjatë jetës së vet më pak se 60-vjeçare 10,000,000 njerëzve, duke përfshirë këtu edhe Mbretëreshën Viktoria, anëtarë të tjerë të familjes mbretërore të kohës, deputetë të parlamentit britanik, Kryeministrin britanik Uilliam Gladstoun, shkrimtarin Gjon Raskin, aktivisten Florens Najtingeil, dhe Gjeneralin Xhejms Garfild, i cili më pas do të zgjidhej si President i Shteteve Të Bashkuara të Amerikës. Sipas burimeve të tjera, kaq i angazhuar në detyrën e shenjtë të ndarjes së fjalës ishte Spërxhëni sa që shpesh i ndodhte të predikonte 10 herë në javë në kisha dhe bashkësi të tjera, përveç Tabernakullit Metropolitan.

Nuk mund ta lë pa përmendur një episod nga jeta e Spërxhënit, i cili tregon se sa e rëndësishme është prania e besimtarëve të mirëformuar nga ana doktrinore në jetët e besimtarëve të rinj. Meri King ishte kuzhinierja e shëndoshë dhe trupfortë e Akademisë Njumarket në Kembrixh, shkollë në të cilën Spërxhëni 15-vjeçar u regjistrua në vitin 1849. Gjatë dy viteve të mëpasme, “kuzhinierja”, kështu e thërrisnin studentët me përkëdheli Zj. King, do ta ushqente djaloshin Spërxhën jo vetëm me ushqim material, por edhe me atë frymëror. Ja se ç’tregon Spërxhën në autobiografinë e vet në lidhje me “kuzhinieren”: “Ajo ishte një grua e perëndishme, së cilës i pëlqenin gjëra të tilla të mira, sikurse doktrinat e shëndosha kalviniste… Sa e sa herë fola me të rreth besëlidhjes së hirit, zgjedhjes personale të shenjtorëve, bashkimit të tyre me Krishtin, ngulmimit të tyre deri në fund, dhe për atë se çfarë do të thotë perëndishmëri që sjell jetë, dhe besoj se prej saj mësova shumë më tepër se do të kisha mësuar prej nja gjashtë doktorëve të teologjisë nga ata që kemi në ditët e sotme”. Megjithëse njohuria e saj rreth Shkrimit ishte mbresëlënëse, Zj. King ishte gjithashtu edhe një grua e perëndishme në çdo aspekt të jetës së saj të krishterë, një grua që ashtu siç i “ushqente fort” studentët e saj e “jetonte fort” jetën e besimit në tërësinë e saj. “Ka disa të Krishterë që e shijojnë, shohin dhe kënaqen me besimin në jetët e tyre dhe që fitojnë një njohuri kaq të thellë rreth tij, njohuri të cilën asnjë libër nuk ta fal edhe po ta kaloje jetën duke kërkuar për të nëpër libra”, shkruan Spërxhën, duke e bërë të qartë se Zj. King ishte pikërisht një prej këtyre të krishterëve. Princi i predikuesve nuk e harroi kurrë Zj. King dhe rolin formues që ajo kishte luajtur në jetën e tij, aq sa shumë shpesh u thoshte njerëzve përreth vetes: “Pa mendoni, ishte një kuzhiniere ajo që ma mësoi teologjinë!” Në fakt kur mori vesh se ajo gjendej në vështirësi ekonomike, Spërxhëni u kujdes për mirëqenien e Zj. King duke i dërguar rregullisht çeqe deri në ditën e fundit të jetës së saj. Shembulli i Zj. King duhet të na frymëzojë të gjithëve ne, besimtarëve me përvojë në jetën e besimit, sepse ashtu si ajo edhe ne jemi të thirrur që t’i ndërtojmë nga ana doktrinore besimtarët e rinj përreth nesh. Të gjithë jemi të thirrur të jemi studiues dhe njohës të mirë të doktrinave të besimit tonë, pra, teologë të mirë, dhe po ashtu të gjithë jemi të thirrur që t’i ndërtojmë besimtarët e rinj në doktrinë të shëndoshë, sikundër janë edhe doktrinat e hirit.

Siç e thashë më sipër Spërxhëni e zhvilloi shërbesën e tij në një periudhë historike kur lëvizja ungjillore britanike, por edhe vetë Bashkimi Baptist pjesë e të cilit ishte Tabernakulli Metropolitan, kishte filluar të molepsej prej një fryme liberale e pragmatiste, e cila në thelb të saj kishte degradimin apo zhvleftësimin e Biblës, si edhe heqjen dorë prej shumë doktrinave thelbësore në lidhje me Zotin Jezu Krisht dhe veprën e Tij shpëtuese. Kur i shtojmë kësaj edhe faktin se një pjesë e mirë e Bashkimit Baptist e kishte vështirë ta gëlltiste doktrinhirizmin e pakompromis të Spërxhënit dhe po rrëshqiste gjithnjë e më hapur drejt Arminianzmit, bëhet edhe më e qartë natyra e konfliktit në të cilin Spërxhëni luajti një rol aq thelbësor për mbrojtjen e doktrinës së shëndoshë në fundin e viteve 80 të shek. XIX. Polemika mes Spërxhënit dhe degraduesve apo zhvleftësuesve siç i quante ai, e cila vazhdonte prej vitesh nën rrogoz, shpërtheu publikisht pasi që dy artikuj të shkruar nga Spërxhëni u botuan tek revista e Tabenakullit Metropolitan Shpata & Mistria në Mars dhe Prill të vitit 1887. Në këto artikuj ai denonconte saktë e shkoqur indiferencën e Baptistëve britanikë ndaj doktrinës së shëndoshë, e cila sipas tij shfaqej qartë në degradimin apo zhvleftësimin e Biblës për shkak të përqafimit në masë e naiv nga ana e tyre të asaj teorie hermeneutike që njihej ndryshe kritika moderne biblike. Mirëpo, siç e shihte me largpamësi Spërxhëni, rezultati përfundimtari i kësaj teorie nuk ishte gjë tjetër veçse zhveshja e Biblës nga autoriteti i saj hyjnor si Zbulesa e shkruar e Perëndisë dhe kthimi i saj në një vepër letrare të ngjashme me kryeveprat e letërsisë botërore. Polemikat vazhduan në publik dhe jashtë syve të publikut, por asnjëra nga palët nuk hoqi dorë nga qëndrimet e saj. Kështu konflikti i degradimit apo i zhvleftësimit, siç është bërë i njohur në historinë e kishës, përfundoi me daljen e Tabernakullit Metropolitan nga Bashkimi Baptist në 26 Tetor 1887. Si kundërpërgjigje ndaj këtij veprimi të Spërxhënit dhe bashkësisë së tij, më 18 Janar të 1888, Bashkimi Baptist miratoi një mocion censure (kritikë publike) ndaj Princit të predikuesve, predikuesit më të mirënjohur të mbarë Bashkimit. Në të gjithë këtë histori Spërxhëni na jep një mësim të vyer për atë se si duhet luftuar për doktrinën e shëndoshë dhe se si duhet mbrojtur ajo edhe atëherë kur përballë kemi vëllezër në besim, të cilët kanë filluar ta shpërfillin e degradojnë doktrinën e drejtë, ngaqë janë dorëzuar përpara frymës së epokës. Spërxhëni ngrihet vigan mbi historinë e kishës në Shek. XIX, duke na bërë thirrje që të ngulmojmë deri në fund dhe të mos e dorëzojmë as Biblën dhe as doktrinat e hirit përkundër përpjekjeve të kishës ungjillore moderne për ta zbutur të parën dhe për t’i neutralizuar të dytat.

Spërxhëni përbën një shembull frymëzues për të gjithë ne të krishterët doktrinhiristë të ditëve të sotme për zellin, besnikërinë dhe këmbënguljen, me të cilën i shërbeu Zotit përkundër vuajtjeve, sëmundjeve, sprovave, dhe madje edhe depresionit, të cilat qenë bashkudhëtarë të pandashëm të viteve të shërbesës së tij. Në fillimet e shërbesës së tij Spërxhëni pësoi një fatkeqësi të madhe. Ja se ç’ndodhi: në tetor të vitit 1856, bashkësia e tij duhet të mbante një shërbesë në Pallatin e Muzikës që gjendej në Kopshtet Mbretërore të Sareit, sepse ndërtesa e kishës nuk i mbante dot ata mijëra vetë që vinin për të dëgjuar Princin e Predikuesve çdo të diele. Mirëpo, ndërsa Spërxhëni kishte nisur predikimin në Pallatin e mbushur me 10,000 njerëz, dikush ia priti: “Zjarr, zjarr!” dhe befas paniku e pushtoi sallën. Në përpjekje për të dalë nxitimthi nga salla, njerëzit u përplasën dhe shtypën njëri tjetrin. Shtatë të vdekur dhe dhjetra të plagosur ishte bilanci i kësaj ngjarjeje tragjike. Pas saj, Spërxhëni kaloi një tension të madh mendor, i cili dyshohet se mund të ketë qenë dhe shkaku kryesor i depresionit që do ta kapte për herë të parë dy vjet më pas. “Nuk besoj se ka pasur ndonjë frymë tjetër që iu afrua aq shumë furrës së çmendurisë e megjithatë shpëtoi prej saj për një qime”, do të shkruante më vonë Spërxhëni në lidhje me vuajtjet emocionale e mendore që e pasuan tragjedinë e Pallatit të Muzikës. Një shok i Spërxhënit thoshte gjithnjë se ka shumë gjasa që vdekja në një moshë aq të re e Princit të Predikuesve të ketë ndodhur edhe për shkak të “kalvarit të vuajtjeve mendore, të cilat ai i përjetoi pas asaj nate të frikshme”. Mirëpo, Spërxhëni përjetoi edhe vuajtje familjare, për shkak të shëndetit të bashkëshortes së tij, si dhe pamundësisë së saj për t’i dhënë atij më shumë se dy fëmijë. Suzana Tompson Spërxhën lindi dy binjakë, Tomas dhe Çarls Spërxhën Xhunior, disa muaj pas tragjedisë së Pallatit të Muzikës, dhe më pas ajo nuk pati mundësi t’i jepte fëmijë të tjerë Princit të predikuesve, i cili me sa duket kishte shumë dëshirë të kishte sa më shumë fëmijë, si për të imituar familjen e tij, e cila përbëhej prej tetë fëmijëve bashkë me Spërxhënin. Në vitin 1865, në moshën 33-vjecare Suzana Spërxhën kthehet në një invalide për shkak të një sëmundjeje të pashpjegueshme, dhe nuk arrin të shërohet as pas një operacioni që kreu mbi të katër vjet më pas Xhejms Simpson, babai i gjinekologjisë moderne. Këtyre vuajtjeve duhet t’u shtojmë edhe vuajtjet fizike që i shkaktonin Spërxhënit sëmundjet e tij të shumta, por dhe depresioni. Ai vuante nga cerma, reumatizma dhe sëmundja e Brajtit (inflamacioni i veshkave). Për shkak të sëmundjeve dhe dhimbjeve që i shkaktonin ato ai u detyrua të largohej shpesh e më shpesh nga kisha e tij për periudha pushimesh në jug të Francës, në qytezën e Mentonit, ku edhe do të vdiste më 31 Janar të vitit 1892. Në këtë pikë nuk kemi se si të mos flasim për betejat e shpeshta të Spërxhënit me depresionin. Shpërthimi i parë i depresionit ndodhi në vitin 1858, ose dy vjet pas tragjedisë së Pallatit të Muzikës. Është shumë e vështirë ta përfytyrojmë Spërxhënin, Princin e predikuesve, shërbëtorin e Zotit plot energji, dhunti, mendjemprehtësi dhe aftësi drejtuese, të qante porsi një foshnje e të mbyllej në vetvete i rrethuar nga errësira e depresionit pa asnjë shkak e krejt papritmas. Mirëpo, siç tregon vetë Spërxhëni, aspekti më i keq i depresionit ishte mungesa e shpresës, e cila binte si një re e zezë dhe mbytëse mbi të: “Ai shuli i hekurt, i cili në një mënyrë kaq të mistershme e kyç derën e shpresës dhe i mban frymët tona në një burg të zi e të zymtë, atë shul vetëm një dorë hyjnore mund ta hapë”. Megjithatë, Spërxhëni e shihte depresionin si “vesin” e tij më të madh. “Depresioni”, thoshte ai, “nuk është virtyt, madje unë besoj se është një ves. Më vjen shumë turp nga vetja kur bie në depresion, por jam edhe po aq i sigurt se nuk ka kurë më të mirë për të sesa besimi i shenjtë në Perëndinë”. Në mbyllje të kapitullit të vuajtjeve të Spërxhënit duhet të themi se përveç vuajtjeve fizike e familjare, Spërxhënit iu desh të duronte edhe një jetë të tërë talljesh dhe shpifjesh, të cilat në shumicën e rasteve qarkullonin përmes medias dhe ishin të llojit më të keq të mundshëm. Ndodhte që gazetat e asaj kohe shkruanin keq për të, por edhe kolegë të tij që nuk linin rast pa e përçmuar dhe pa u tallur me Princin e predikuesve, madje disa shkuan deri aty sa vunë në dyshim kthimin e tij në besim dhe thirrjen e tij për shërbesë. Mirëpo, vuajtjet më të mëdha në këtë drejtim iu shkaktuan gjatë konfliktit të degradimit apo zhvleftësimit me Bashkimin Baptist në fundin e viteve 80 të Shek. XIX. “Nuk ka njeri që mund të flasë më keq për mua sesa kanë bërë këta. Kanë shpifur për mua nga koka tek këmbët dhe më kanë keqparaqitur përpara opinionit publik deri aty ku nuk mban më. Reputacioni im ka mbaruar dhe nuk kanë se çfarë dëmi të më bëjnë tjetër,” do të thoshte Spërxhëni në lidhje me këtë periudhë. Megjithatë, përkundër gjithë këtyre vuajtjeve dhe përndjekjeve Spërxhëni ngulmoi në shërbesën e tij deri në fund, duke predikuar fuqishëm Fjalën e Perëndisë deri në predikimin e fundit, të cilin e ai mbajti më 7 qershor të vitit 1891.

Një gjë tjetër që më pëlqen tek Spërxhëni është pasioni dhe zelli i tij për shpëtimin e frymëve të humbura nga skllavëria e mëkatit për në jetë të përjetshme. Nuk kishte javë që një numër njerëzish të mos ktheheshin në besim tek lexonin predikimet e tij të zjarrta dhe biblike, të cilat botoheshin rregullisht falë një shërbese besnike të Tabernakullit Metropolitan. Ai dhe pleqtë e kishës së tij qëndronin përherë syçelë për të identifikuar frymët që po rilindnin brenda bashkësisë së tyre të madhe. “Një vëlla,” shkruante Spërxhëni, “ka fituar për veten titullin e qenit tim të gjahut, sepse gjithnjë është në gatishmëri për të kapur zogjtë e plagosur brenda bashkësisë”. Spërxhëni nuk ekzagjeronte aspak kur tha: “Më kujtohet kur predikoja nëpër fshatra, ndodhte shpesh që me gjithë frymën time vuaja për shpëtimin e të humburve, atëherë e ndjeja se si çdo nerv i trupit tim tendosej dhe arrija deri aty sa prej syve të mi mund të rridhte çurg në formë lotësh e gjithë brendësia e trupit tim, vetëm e vetëm që të fitoja për Krishtin qoftë edhe një frymë të vetme”. Nuk gabojmë aspak po të themi se Spërxhëni e kaloi jetën duke u tretur nga lavdia e Perëndisë dhe për shpëtimin e të humburve.

Tek po shkruaj këto rreshta rreth Princit të Predikuesve, nuk mund të rri pa përmendur një prej veprave të Tij më të mirënjohura, më të botuara dhe më të përkthyera anekënd botës. Bëhet fjalë për libërthin e leximeve devocionale Mëngjes dhe Mbrëmje, të cilin kam pasur privilegjin ta përkthej para do vitesh në gjuhën shqipe. Ndalem tek këto lexime devocionale sepse ato na paraqesin një tablo mbresëlënëse të perëndishmërisë së zellshme, të frytshme dhe aktive që e përshkonte jetën e Spërxhënit si filli i kuq i Arianës. Ky është, pra, vëllezër dhe motra, një mësim tjetër që marrim nga Spërxhëni, pra, që suksesi i shërbesës të tij predikuese dhe pastorale kishte një burim të vetëm: një jetë besimi të gjallë, një jetë lutjeje të pareshtur, një jetë përuljeje përpara Zotit dhe varësie të plotë nga Perëndia, por edhe një jetë lufte kundër mëkatit dhe gjërave të pashenjta. Dëgjojeni pak se ç’shkruan Spërxhëni tek leximet e datës 30 maj në lidhje me mëkatin: “Shumë vuajtje mund të shkaktojë një tumor i vogël. Një re e vogël mund ta mbulojë tërë diellin. Dhelprat e vogla i dëmtojnë vreshtat dhe mëkatet e vogla bëjnë zarare të mëdha në një zemër të butë si kjo e jona. Mëkatet e vogla bëjnë strofulla në zemër dhe e mbushin atë plot me gjëra të cilat Krishti i urren shumë, duke bërë që Ai të mos ketë përbashkësi dhe shoqëri të papenguar me ne. Një mëkat i madh nuk mund ta shkatërrojë të Krishterin, por një mëkat i vogël mund ta bëjë jetën e tij të mjerë. I Krishterë ç’punë ke ti me mëkatin? A nuk të kushtoi shtrenjtë ajo vepër e ligë? Fëmijë i djegur përse vazhdon të luash me zjarrin? Çfarë, kur i ke shpëtuar një herë dhëmbëve të luanit, ç’do që shkon prapë tek strofulla e tij? A nuk ke vuajtur shumë nga gjarpri i moçëm?” Ja një lexim tjetër që na flet për hirin e pafund të Zotit tonë Jezu Krisht: “Zoti ynë Jezus na jep pa reshtur dhe nuk e mbledh dorën e tij për asnjë moment të vetëm. Për sa kohë që ka një enë hiri që nuk është mbushur plot, vaji do të derdhet pa kursim. Ai është dielli që shkëlqen përherë, Ai është manna që bie pa pushim përreth kampit, Ai është shkëmbi në shkretëtirë nga brinjët e tejshpuara të të cilit burojnë vazhdimisht rrjedha jete, shiu i hirit të Tij bie pa reshtur, lumi i bollëkut të Tij rrjedh pambarimisht, dhe po ashtu edhe burimi i dashurisë së Tij gurgullon me bollëk”. Në fund ja edhe disa rreshta të tjerë të shkruar nga Spërxhën në leximin e datës 5 prill rreth përulësisë së frymës: “Përulësia e frymës është gjithmonë mbartëse e një bekimi të vërtetë. Nëse i zbrazim zemrat tona nga dashuria për veten me siguri Zoti do t’i mbushë ato me dashurinë e Tij. Ai që dëshiron një përbashkësi më të ngushtë me Krishtin duhet t’i kujtojë këto fjalë të Zotit: “Mbi kë, pra, do të kthej shikimin tim? Mbi atë që është i përulur, ka frymë të penduar dhe dridhet nga fjala ime”. Përkuluni nëse doni të ngjiteni në qiell. A nuk themi ne vallë për Jezusin: “Ai zbriti me qëllim që të ngjitej?” Ashtu si Ai duhet të bësh edhe ti. Duhet të rritesh për poshtë që të ngjitesh lart, sepse përbashkësinë më të ëmbël me qiellin e kanë veç frymët e përulura dhe vetëm ato. Perëndia nuk i mohon asnjë bekim një fryme plotësisht të përulur”.

Mirëpo, jeta e Spërxhënit nuk ishte vetëm shërbesa e fjalës dhe ajo pastorale, sepse për Princin e predikuesve përkujdesja për shtresat në nevojë, e veçanërisht për fëmijët e rrugës dhe ata të familjeve të varfra, ishte po aq e rëndësishme sa e mësipërmja. Ja pse, në vitin 1857 ai themeloi një organizatë humanitare, e cila quhet Spurgeon’s dhe vepron sot në mbarë botën. Veprimtaria kryesore e kësaj organizate ishte ndërtimi i jetimoreve dhe i atyre që njiheshin ndryshe si Shkollat Rreckamane, në të cilat u grumbulluan me dhjetëra fëmijë, shumica prej tyre jetimë, të cilët endeshin nëpër qytet duke jetuar si lypsarë, hajdutë, apo vagabondë. Këta fëmijë më së fundi kishin një strehë ku të fusnin kokën, një tryezë ku të hanin gjellë të ngrohta e të shijshme, por edhe shkolla ku të mësonin shkrim e këndim, aritmetikë e histori, si edhe Fjalën e Zotit. Siç thoshte vetë Spërxhëni: “Ne jemi një kishë e madhe, ndaj duhet të kemi një zemër të madhe për këtë qytet”. Ja pra tek është një mësim të vlefshëm në këtë pikë, sepse edhe ne të krishterët e sotëm doktrinhiristë duhet të kemi një zemër të madhe për qytetet ku jetojmë, duke ndihmuar më të dobëtit, të cilët në shumicën e rasteve janë jetimët dhe fëmijët e rrugës. Mirëpo, përpjekjet e Spërxhënit nuk kufizoheshin në hapjen dhe menaxhimin e përditshëm të dhjetëra jetimoreve dhe Shkollave Rreckamane anembanë Londrës, sepse ai qe veçanërisht aktiv në ngritjen e strukturave që do të përgatisnin për shërbesë shërbëtorët e Perëndisë. Fryti i këtij angazhimi të pakursyer të Spërxhënit ishte hapja e Kolegjit të Pastorëve, ose siç njihet sot Kolegji i Spërxhënit (Spurgeon’s College). Në hapjen e tij në vitin 1861, kolegji numëronte 21 studentë, numër i cili u rrit në vitet pasuese deri në 100 studentë gjatë një viti akademik. Mirëpo ky nuk ishte një Seminar Teologjik apo një Kolegj Bible si gjithë të tjerët, sepse siç thotë një bashkëpunëtor i Spërxhënit: “Ngado që të vinin njerëzit, për të gjithë ishte shumë e qartë se Kolegji nuk ekzistonte për të bërë shërbëtorë por për t’i trajnuar ata. Po qe se dikush nuk jepte prova të qarta se ishte thirrur për të predikuar… ai nuk ishte i mirëpritur, sado të mëdha të ishin dhuntitë e tij në një fushë tjetër”.

Dëshiroj ta mbyll këtë artikull me fjalët që tha njëri prej kolegëve e ndihmësve të Spërxhënit në veprën e shërbesës, i miri Arçibald G. Braun, ndërkohë që arkivoli me trupin e Princit të Predikuesve, i cili kishte mbi vete një Bibël të hapur pikërisht tek faqja ku gjendet Isaia 45:22 (vargu i rilindjes së Spërxhënit), po mbulohej me dhe. Nuk besoj se ka fjalë më të përshtatshme sesa këto për ta përshkruar jetën e përkushtuar të shërbesës që jetoi Princi i predikuesve:

“Punëtor i palodhur i arave, mundi yt ka përfunduar. Sa të drejta janë hullitë që ke hapur. Asnjëherë nuk e ktheve kokën pas tek lëroje arat. Sa të korra të bollshme kanë prodhuar farat që ke mbjellë plot durim, sa shumë e ke pasuruar qiellin me duajt që ke lidhur dhe sa shumë do të vazhdojë të pasurohet në vitet që do të vijnë megjithëse prehesh në përjetësi. Kampion i Perëndisë, betejat e tua, në të cilat ke luftuar aq gjatë e me fisnikëri, kanë përfunduar; shpata jote, të cilën kurrë nuk e hoqe nga dora, ka rënë tashmë, sepse e ke zëvendësuar me një degë palme. Përkrenarja nuk ta shtyp më ballin aq shpesh të lodhur nga mendimet vërshuese rreth betejave, një kurorë fitimtari është vendosur mbi të nga dora e Komandantit të madh duke qenë shpërblimi yt plotësisht i kënaqshëm. Në këtë varr, do të pushojë për pak kohë pluhuri yt i çmuar. Pastaj do të vijë Shumë i dashuri yt dhe me të dëgjuar zërin e Tij do të ngrihesh sakaq nga banesa jote prej dheu, duke pasur të njëjtin trup të lavdishëm si edhe Ai vetë. Atëherë do të ndodhë që me trup, frymë e zemër do të madhështosh shpengimin e Zotit. Deri atëherë fli o i dashuri ynë. E lëvdojmë Perëndinë për ty dhe nëpërmjet gjakut të besëlidhjes së përjetshme shpresojmë dhe presim të përlëvdojmë Perëndinë së bashku me ty. Amen”.

Kriza dhe Kthimi ne Identitetin Historik dhe Teologjik i Kishës Ungjillore

Gjatë historisë fjalët ndryshojnë. Disa bëhen arkaike, disa fjalëve të tjera u ndryshon kuptimi, ndërsa disa të tjera duket sikur e humbasin kuptimin që kanë pasur. Kjo e fundit duket se ka ndodhur në kohën tonë me termin “ungjillor”. “Në të kaluarën kjo fjalë shërbente si një lidhje uniteti midis të krishterëve që vinin nga një larmi e madhe traditash të krishtera. Kisha ungjillore historike ishte pohuese apo shpallëse e besimit. Në të përfshiheshin të vërtetat thelbësore të krishterimit, që ishin përcaktuar nga sinodet e shquara ekumenike të kishës. Ungjillorët kishin një trashëgimi të përbashkët me “solat” e Reformacionit protestant të shekullit të gjashtëmbëdhjetë, si origjina e tyre e përbashkët historike.

 Sot, drita e Reformacionit është zbehur jashtë mase. Si pasojë, fjala “ungjillore” është bërë aq gjithëpërfshirëse sa e ka humbur kuptimin. Ne rrezikojmë që të humbim unitetin dhe identitetin që është arritur për shekuj të tërë. Për shkak të kësaj krize dhe për shkak të dashurisë sonë për Krishtin, ungjillin e kishën e tij, ne përpiqemi që të rishpallim përkushtimin tonë ndaj të vërtetave kryesore të Reformacionit dhe të kishës ungjillore historike. Këto të vërteta i pohojmë jo për shkak të rolit të tyre në traditat tona, por sepse besojmë se janë qendrore ndaj Biblës.” (Deklarata e Kembrixhit)

Qëllimi është që të marrim mbi veten tonë një thirrje e trefishtë: 1) të pendohemi nga konformizmi me botën; 2) të rifitojmë doktrinat madhështore të Biblës siç bënë Reformatorët pesëqind vite më parë; dhe 3) të jetojmë një jetë të transformuar në çdo sferë të saj nga të vërtetat thelbësore të Ungjillit.

Sola Scriptura: Themeli Ynë i Vetëm

Në kohën e Reformacionit, sola Scriptura deklaronte se Bibla ishte vetmi autoritet final për të Krishterët në të gjitha çështjet e besimit dhe të jetës. Ky ishte themeli i vetëm mbi të cilën ndiheshin të tëra doktrinat e tjera ungjillore, dha prandaj është quajtur principi zyrtar (fomal principle) – një term identifikon burimin autoritar të teologjisë së Kishës.

Në kontekstin e tyre historik, nga njëra anë, Reformatorët përballeshin me Kishën Kalotike që besonte se doktrina e saj, deklaratat e koncilëve dhe të Papëve, dhe tradita e shkrimet e etërve të Kishës ishin standardi absolut dhe final. Roma besonte se Bibla ishte një libër autoritar, i frymëzuar dhe i pagabueshëm. Por nga ana tjetër besonte që Bibla kishte nevojë për një interpretues të pagabueshëm që të fliste në mënyrë autoritare dhe përfundimtare mbi të gjitha çështjet e besimit dhe jetës. Për Romën, Bibla nuk është e mjaftueshme dhe as autoriteti final.

Nga ana tjetër Reformatorët përballeshin me Anabaptistët apo grupime të tjera të fragmentarizuar nga trupi i Kishës Katolike, që jo vetëm refuzonin çdo lloj tradite a deklarate të Kishës si autoritetin final, por që refuzonin edhe madje nevojën e vetë Biblës sepse Fryma e shenjtë u fliste atyre ose të paktën drejtuesve të tyre direkt. Në vend të një Pape, Anabaptistët prodhuan një numër ende në rritje të mesazherësh “të pagabueshëm” gjë dëgjonin direkt zërin e Perëndisë.

Sot ne përballemi më sfida të ngjashme brenda Kishës Ungjillore. Kisha beson se vërtetë Bibla është e frymëzuar nga Perëndia, se është pa gabime dhe e pa-gabimtë. Por Kisha sot nuk beson se Bibla është e mjaftueshme “për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë” (2 Tim. 3:16-17). Pavarësisht se ungjillorët nuk e thotë të me fjalë, ata e deklarojmë me vepra momentin kur ndjejmë nevojën për të suplemnetuar apo ndihmuar Biblën me mënyrat njerëzore: teknika sociologjike për të bërë ungjillëzim; psikiatrinë për të ndihmuar rritjen në dishepullizim; shenja dhe mrekullitë ekstra-biblike për inkurajim dhe për të “zbuluar” vullnetin e Perëndisë në jetën tonë; mjetet politike për të arritur progres apo reformim social. Pavarësisht deklaratave, Ungjillorizmi sot efektivisht mohon plot-mjaftueshmërinë e Fjalës së Perëndisë  sepse mendon që ajo është e pamjaftueshme për të përmbushur dhe adresuar detyrat që na shtrohen nga Perëndia sot.

Plot-mjaftueshmëria e Fjalës është mesazhi i të paktën tre pasazheve në Bibël. Psalmi 19  krahason fjalën e shkruar të Perëndisë, zbulesës e veçantë me zbulesën e përgjithshme në Perëndisë në natyre dhe kozmos. Mateu 4 tregon se si Jezusi përdori Biblën për të fituar mbi tundimet, për të gjetur vullnetin e Perëndisë në jetën e tij apo me fjalë të tjera për të adresuar çështjet e tij personale ekzistenciale. 2 Timoteut e  është këshilla e Apostullit Pal drejtuar një Pastori të ri, Timoteut për mënyrën se si ai duhet të përballojë kohërat e vështira që po i afroheshin atij dhe Kishës. Fjala është e mjaftueshme për ungjillizim. E vetmja mënyrë se si Fryma e Shenjtë vepron për të rilindur njeriun e vdekur në mëkat është përmes Biblës. Pjetri tha, “jeni ringjizur jo nga një farë që prishet, por që nuk prishet, me anë të fjalës së Perëndisë së gjallë dhe që mbetet përjetë.” Fjala është plotësisht e mjaftueshme për shenjtërim pa nevojën e një përjetimi të veçantë, të një “bekimi të dytë” apo të një pagëzimi të dytë të Frymës, apo diçka tjëter. Pali thotë, “konsideroheni veten të vdekur për mëkatin, por të gjallë për Perëndinë, në Jezu Krishtin, Zotin tonë,” (Rom. 6:11). Pra, njih Biblën dhe mësimin e saj se  se çfarë Perëndia ka bërë për në shpëtimin tonë, zhvish njeriun e vjetër, vish njeriun e ri, dhe në këtë proces Perëndia ka vepruar përmes Fjalës për shenjtërimin tënde. Të tëra këto pasazhe theksojnë që vetëm Fjala e Perëndisë është e mjaftueshme për këto sfida.

Solus Christus: I Vetmi Ndërmjetës

Shfajësimi vetëm për shkak të veprës së përfunduar të Krishtit kupton që Jezusi ka bërë tërësisht dhe plotësisht gjithçka që është e nevojshme për shpëtimin tonë. Kështu asnjë meritë e njeriut këtu në tokë apo në purgatorin që nuk ekziston, asnjë meritë e shenjtorëve në tokë apo në qiell nuk i shton dhe as nuk e përmirëson veprën e Krishtit. Në fakt çdo lloj përpjekjeje për ti shtuar veprës së Krishtin veprën e njeriut përfundon në një perversion të ungjillit dhe si rrjedhim nuk fare ungjill (Gal. 1:6-9). Të besosh dhe të predikosh Solus Christus do të thotë të proklamosh Krishtin si i vetmi Profet, Prift dhe Mbret i mjaftueshëm për të Krishterin. Ne nuk kemi nevojë për profetë të tjerë për të na dhënë zbulesa nga Perëndia. Ne nuk kemi nevojë për priftërinj të tjerë për të na ndërmjetësuar shpëtimin dhe bekimet e Perëndisë. Ne nuk kemi nevojë për mbretër të tjerë për të kontrolluar apo legjisluar mendimin dhe jetën e besimtarëve. Jezusi është gjithçka ndaj nesh dhe për ne siç na ofrohet lirshëm në ungjill.

Në Mesjetë, prifti besohej se kishte një marrëdhënie të veçantë me Perëndinë dhe si rrjedhim i ndërmjetësonte bekimet e tij njeriut. Mendimtarët e Rilindjes si Petrarka bënin thirrje, si John Lenon në shekullin e kaluar për një unifikim të religjioneve ku dashuria ishte gjithçka që do të ishte e nevojshme. Shumë prej mendimtarëve të tjerë të Rilindjes besonin se zbulesa e Perëndisë në krijesë ishte e mjaftueshme për shpëtimin e njeriut, dhe si rrjedhim Krishti nuk kishte pse të ishte e vetmja rrugë për tek Ati. Njeriu mund ta gjejë vetë perëndinë duke studiuar natyrën dhe vetveten dhe ketë ai e ka bërë përmes të gjitha religjioneve të ndryshme si rrugë për tek Perëndia.

Reformacioni ishte një sulm frontal i besimit të njeriut në njerëzimin dhe një mbrojtje e idesë se vetëm Perëndia na e zbulon veten e Tij dhe vetëm ai na shpëton ne. Dhe se vetëm Biri na e ka bërë të njohur Atin. Jezusi tha, “Çdo gjë më është dhënë në dorë nga Ati im, dhe asnjëri nuk e njeh Birin, përveç Atit; dhe asnjëri nuk e njeh Atin, përveç Birit dhe atij të cilit Biri don t’ia zbulojë” (Mateu 11:27). Ky theks i Shkrimit ishte arsyeja e thirrjes Solus Christus: Vetëm Krishti.”

Sot ungjillorët po përjetojnë një erozion të besimit të fokusuar vetëm në Krishtin. Deklarata e Kembrixhit deklaron, “Me sekularizimin e besimit ungjillor, interesat e tij përzihen me ato të kulturës. Si pasojë kemi humbjen e vlerave absolute, individualizmin tolerant dhe zëvendësimin e shenjtërisë me tërësinë, të pendimit me restaurimin, të vërtetën me intuitën, besimin me ndjenjat, providencën me shanset dhe shpresën e qëndrueshme me kënaqësinë e çastit. Krishti e kryqi i tij nuk janë më qendra e vizionit tonë.” Predikimi i Kryqit si zemra dhe esenca e Krishterimit, si fuqia e Perëndisë për këdo që beson, si fuqia e Perëndisë madje edhe për shenjtërimin tonë Sot Ungjillorizmi rrezikon të harrojë Krishtin dhe kryqin e tij për shkak të preokupimit idhujtar me vetveten. Shumica e ungjillorëve besojnë se njeriu është  në themel i mirë e i lindur i tillë dhe se ungjilli ka të bëjë kryesisht me Perëndinë që na ndihmon ne që të ndihmojmë vetveten. Kisha duhet të Kthehet tek Teologjia e Kryqit, siç e shprehu Luteri, pasi ai që kupton Kryqin, ka kuptuar Biblën, ka kuptuar Jezus Krishtin dhe ungjilli nuk predikohet “nëse nuk shpallet vepra zëvendësuese e Krishtit dhe nuk kërkohet besimi në Personin e veprën e Krishtit.”

Sola Gratia: E Vetmja Metodë

Ungjillorët, ashtu si edhe katolikët si në Mesjetë edhe sot nuk e mohojnë hirin e Perëndisë si të domosdoshëm për shpëtimin e njeriut. Ungjillorët nuk duan të jenë heretikë. Problemi është se edhe pse teorikisht e pranojmë, praktikisht e mohomë përmes neglizhimit. Kur Reformatorët thirrën Sola Gratia-Vetëm Hiri, ata po deklaronin se njeriu nuk mund të manipulojë Perëndinë për shpëtimin e vet; se Perëndia nuk i ka ndonjë borxh njeriut për shkak të ndonjë gjëje që njeriu bën, dhe i vetmi borxh që i ka njeriut është dënimi; dhe se kur Perëndia e shpëton njeriun e bën këtë vetëm për shkak të dashurisë së tij të përjetshme dhe të pavarur nga diçka jashtë Perëndisë, dhe se Perëndia shpëton vetëm për shkak të kënaqësisë së tij.

Sot Ungjillorëve besojnë se Bibla thotë se janë të vdekur në mëkat. Por kur i teston më thellë dhe më rëndë zbulon se në të vërtetë besojnë se janë vetëm një çikë të vdekur-jo tamam. Se në këtë interpretim të tyre të të qenit vetëm pak të vdekur në mëkatet e tyre, ata janë mjaftueshmërisht të gjallë sa për të zgjedhur Perëndinë të parët, sa për të marrë vendimin e zgjuar për marrë Jezusin në zemër përmes një lutjeje të vetme; që edhe pse Perëndia të shpëton prej hirit, njeriu bashkëpunon me hirin e Perëndisë për të bërë pjesën tonë në shpëtimin e vetvetes. Katolikët kanë doktrinën e Marisë si Bashkëçlironjëse e njerëzimit. Ungjillorët kanë doktrinën e humanizmit ku njeriu është bashkë-shpëtimtar me hirin e Perëndisë. Kjo është arsyeja përse ungjillorët nuk besojnë dhe as nuk kuptojnë doktrinën e mrekullueshme të zgjedhjes sovrane të njeriut nga Perëndia. Kjo është një doktrinë që nuk i duket e drejtë njeriut. Kur besohet “doktrina e drejtësisë dhe barazisë,” domosdoshmërisht pranohet një standard drejtësie përmes së cilës Perëndia duhet ti shpëtojë detyrimisht të gjithë ose të paktën tu japë të gjithëve të njëjtin shans për të shpëtuar vetveten. Ky nuk është hir!

Sot Kisha ungjillore është një kishë Pelagianiste apo të paktën gjysëm-pelagianiste. Pelagianizmi është një herezi që vjen nga shekulli i IV-rt që mohon mëkatin fillestar të Adamit, dhe nevojën absolute për hirin e Perëndisë. Ajo mëson se njeriu mund ti afrohet për shpëtim Perëndisë vete, apo maksimumi, me pak ndihmë nga Perëndia. Ashtu si edhe Kisha Katolike e ajo Ortodokse, Ungjillorët besojnë se Perëndia u jep atyre hirin e tij, dhe se njeriu duke e përdurur siç duhet vjen në shpëtim; se njeërëzimi nuk është i vdekur në mëkat dhe se mëkati dhe vdekja e Adamit nuk i transmetohet pasardhësve të tij dhe që ai është vetem një shembull i keq. Se Krishti është shembulli absolut i dashurisë dhe i shenjtërisë. Sot predikimi fokusohet në nevojën dhe teknikat e të ndjekurit të Krishtit e shembullit të tij dhe jo në personin dhe veprën e tij.

Deklarata e Kembrixhit thotë, “Ne riafirmojmë se në shpëtim, çlirohemi nga zemërimi i Perëndisë vetëm ne anë të hirit të tij. Vetëm vepra e mbinatyrshme e Frymës së Shenjtë na sjell te Krishti, duke na çliruar nga skllavëria jonë ndaj mëkatit dhe duke na ngjallur nga vdekja shpirtërore në jetë shpirtërore. Ne e mohojmë që shpëtimi është në një farë mënyre vepër e njeriut. Metodat, teknikat ose strategjitë njerëzore në vetvete nuk mund ta përmbushin këtë shndërrim. Besimi nuk prodhohet nga natyra jonë njerëzore e parilindur.”

Sola Fide: I Vetmi Instrument

Sola Fide ishte thirrja biblike e Reformatorëve që deklaronin se “Shfajësimi është vetëm me anë të hirit, vetëm nëpërmjet besimit vetëm dhe vetëm përmes Krishtit. Ky është artikulli me anë të të cilit qëndron apo bie një kishë.” Besimi është i vetmi instrument për shfajësimin tonë. Sot ky artikull shpërfillet, shtrembërohet apo edhe mohohet ndonjëherë nga drejtues, studiues e pastorë që shpallin se janë ungjillorë. Modernizmi ndezi zjarrin e pakënaqësisë me ungjillin Biblik dhe sot dikton natyrën e shërbesës dhe përmbajtjen e mesazhit. Tundimi i predikuesit të ungjillit sot është që të ndjehet i vetëm në podium përpara turmave që po u predikon. Dhe si rrjedhim kthehet tek marketingu, tek teknikat e oratorisë, tek informacioni sociologjik apo psikologjik, tek manipulimet emocionale përmes muzikës, kultit të personalitetit, dritave të skenës, dramave apo pantonimave në shërbesë apo ungjillizim, etj. “Si pasojë, bindjet teologjike janë të ndara shpesh nga shërbesa. Prirja e marketingut në shumë kisha e shpie këtë edhe më tutje, duke e fshirë dallimin midis Fjalës biblike dhe botës, duke i hequr kryqit të Krishtit skandalin e vet dhe duke e redaktuar besimin e krishterë në parime e metoda që mund tu sjellin sukses korporatave shekullare.” (Deklarata e Kembrixhit)

Çfarë duhet të bëjmë që të përfitoj ato që Krishti i vetëm ka siguruar në Kryq? Vepra të mira? vepra fetare? Vepra sociale? Jo! Çfarë ne duhet të bëjmë është që të besojmë. Pali thotë “ndërsa atij që nuk vepron, por beson në atë që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi” (Rom. 4:5). Ne shpëtohemi vetëm përmes besimit. Vetëm përmes besimit ne marrim Fjalën e Krishtit, shfajësimin nga Perëndia At, faljen e mëkateve, biresimin si femijë të Perëndisë dhe sigurinë e jetës së Përjetëshme.

Prandaj dhe ne “riafirmojmë se shfajësimi është vetëm me anë të hirit për shkak të Krishtit vetëm. Në shfajësim, drejtësia e Krishtit na numërohet si e vetmja përmbushje e drejtësisë së përkryer të Perëndisë. Ne e mohojmë se shfajësimi varet nga ndonjë meritë që gjendet tek ne ose në bazë të injektimit të drejtësisë së Krishtit në ne dhe mohojmë që një institucion që pretendon se është një kishë e vërtetë, por që e mohon apo e dënon sola fiden, të pranohet apo njihet si një kishë legjitime.” (Deklarata e Kembrixhit)

Soli Deo Gloria: E Vetmja Ambicie

Bota është e mbushur me njerëz ambiciozë. Por Pali thotë se “e kam bërë ambicien time që të predikoj aty ku Krishti nuk është predikuar,” (Rom. 15:20). Sepse Perëndia ka folur kaq qartë dh ka shpëtuar në mënyrë kaq sovrane dhë përfundimtare, besimtari është I lirë që të adhurojë, shërbejë, dhe të lavdërojë Perëndinë përgjithmonë. Pyetje-përgjigja e parë Katekizmit të Shkurtër të Uestminsterit, thotë: “Cili është synimi përfundimtar i njeriut? Synimi përfundimtar i njeriut është të lavdërojë Perëndinë dhe të gjejë kënaqësinë në Të.”

Reformatorët ishin njerëzit më të përulur, më të druajtuar përpara Perëndisë, dhe më ekzaltues të Emrit të Tij. Thirrja e Psalmistit “Jo neve, o Zot, jo neve, por emrit tënd jepi lavdi, për mirësinë tënde dhe për besnikërinë tënde” (Psa. 115:1) mund të thuhet se ishte motoja kryesore e Reformacionit. Soli Deo Gloria-E Gjithë Lavdia Vetëm Perëndisë ishte motoja e motove për ta teksa synonin që në gjithçka të nderohej Perëndia. Madje John Calvin instruktoi kishën në Gjenevë që ta varrosnin në një arkivol të thjeshtë dhe në varr pa gur zbukurimi e pa emër. Edhe sot e kësaj ditë varri i tij mbetëet i panjohur. Pse? Sepse ai e dinte mire se zemra e njeriut ishte fabrike idhujsh, siç shkruan tek komentari i tij mbi Psalmet, dhe sepse e njihte mire tendencë njerëzore drejt idhujtarizimit të njeriut, supersticionit dhe kultit të individit. Ai nuk dontë që asnjë ti shkëpuste sytë nga lavdërimi i Perëndisë për shkak të tij edhe pas vdekjes së tij.

Cila është ambicja e lëvizjes ungjillore sot? Pamvarësisht se çfarë deklarohet, zënkat për kryesinë e VUSH-it. konkurenca dhe shikimi vërngër ndërmjet Kishave, festivale adhurimi e tekste këngësh në të cilat flitet më shumë për njeriun dhe se çfarë dëshiron apo duhet të bëjë ai gjatë këngës, dhe kjo e përsëritur nëpër refrene deri në ekses, konfliktet ndërmjet pastorëve, pleqëve apo edhe besimtarëve me njëri-tjetrin, dëshmojnë se lavdia e njëriut dhe jo ajo eksluzive e Perëndisë është motoja dhe ambicja jonë.

“Sa herë që autoriteti biblik në kishë humbet, Krishti zhvendoset nga vendi që i takon, ungjilli shtrembërohet, besimi deformohet, kjo ndodh gjithnjë vetëm për një arsye: se interesat tona kanë zënë vendin e atyre të Perëndisë dhe ne bëjmë shërbesën e tij sipas vullnetit tonë. Humbja e përparësisë së Perëndisë në jetën e kishës në kohën e sotme është diçka e zakonshme dhe e mjerueshme. Pikërisht kjo humbje na lejon që ta shndërrojmë adhurimin tonë në dëfrim, predikimin e ungjillit në marketing, të besuarit në teknikë, të qenit të mirë në të ndjerët mirë për veten dhe besnikërinë në të qenit të suksesshëm. Si pasojë, Perëndia, Krishti dhe Bibla kanë një domethënie mjaft të vogël për ne” (Deklarata e Kembrixhit) dhe nuk janë më relevante në jetën tonë.

Ambicia jonë nuk është lavdia e kishës dhe aq më pak e emrave tanë. Doktrina jonë është për lavdi të Perëndisë. Ungjillizimi ynë është për lavdi të Perëndisë. Dishepullizimi, dhënia, shërbesat, dhjakonata, çdo gjë është për lavdinë dhe vetëm për lavdinë e Perëndisë. “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë” (1 Kor. 10:31). Kjo është motoja dhe ambicia jonë. Ne ekzistojmë jo më për veten tonë. Krishti “ka vdekur për të gjithë, me qëllim që ata të cilët jetojnë, të mos jetojnë që sot e tutje për veten e tyre, po për atë që vdiq dhe u ringjall për ta,” (2 Kor. 5:15)

Ungjillorët sot kanë përqafuar urtësinë e botës, teologjinë e botës, programin e botës, dhe metodën e botës. Rezultati është një kishë ungjillore që ka humbur fuqinë dhe realitetin e ungjillit. A mund ta rifitojmë kisha fuqinë e humbur? Po! Por vetëm nëse mbajmë ungjillin e plotë të Reformacionit, duke mos bërë kompromis me botën dhe kulturën e saj. Si mund të realizohet? Përmes ripërtëritjes së mendjes (Rom. 12:2) përmes studimit të Fjalës së Perëndisë…të fuqizuar nga Fryma e Shenjtë me qëllim që të fillojmë të marrim nga ai shkëlqimi i lavdishëm i Zotit Jezus Krisht, duke u bërë gjithnjë e më shumë si ai. Vëllezër, nga historia dimë se ndonjëherë duhen njëmijë zemra që thërrasin si një zë i vetëm. Por ka raste si ky i yni, kur një zë i vetëm duhet të kumbojë sa për njëmijë. Prandaj, le të përmbushim thirrjen tonë dhe të gjithë ata që thonë se e njohin Perëndinë të tregojnë se në fakt e njohin atë ashtu sic Ai është-për lavdinë e Tij dhe për bekimin e të gjithëve.

Soli Deo Gloria (II) – “Njeriu Jeton dhe Vepron Vetëm për Lavdinë e Perëndisë”

“Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë” (1 Korintasve. 10:31).

Përse Duhet të Lavdërojmë Perëndinë?

Soli Deo Gloria. Kjo është Sola e pestë e Reformacionit Evropian të shekullit të 16. Kjo solë përkthehet: Vetëm Perëndisë Lavdia. Javën e kaluar pamë se si qëllimi i vetëm, më i lartë dhe përfundimtar i Perëndisë është lavdia e Tij dhe vetëm lavdia e Tij. Perëndia ekziston dhe vepron vetëm për lavdinë e Tij. Lavdia e vet është për Perëndinë në qendër të afeksioneve të Tij.  Isaiah. 48:11 thotë: “Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri.” Në çdo gjë që Perëndia bën, qëllimi i Tij është të ruajë, të mbrojë, të lartësojë dhe shpalosë lavdinë e Tij. Të thuash që lavdia e vet është për Perëndinë në qendër të afeksioneve të Tij është të thuash që Perëndia e konsideron lavdinë e Tij si gjëja më e vlefshme mbi çdo gjë. Perëndia kënaqet me lavdinë e Tij mbi çdo gjë tjetër.

Dhe si mund të mos jetë kështu. Kjo është çfarë të gjithë krijesat shpirtërore bëjnë. Të gjithë ata që janë frymorë, engjëjt, dhe njeriu janë të krijuar për të pasur një kauzë në këtë jetë, për të pasur një diçka që është mbi ta, një diçka që është shumë më e vlefshme se sa ata, një diçka që ata të mund ta adhurojnë dhe të ndjejnë kënaqësi në të. Çdonjëri prej jush në këtë sallë ka një objekt për të cilin jeton, mendon natë e ditë, merr frymë, dhe gjen kënaqësi në të. Dhe kuptohet ky objekt që ju keni, ka për ju një vlerë të paçmuar. Për shumë prej jush ky objekt mund të jetë fëmija juaj, bashkëshorti, puna, shëndeti, paraja apo të qënit të lumtur. Po kështu edhe Perëndia. Ai gjithashtu ka një objekt të cilin Ai e konsideron si tepër të shtrenjtë, një objekt që meriton të tërë vëmendjen e dashurinë, madje të tëra afeksionet e tija të shenjta. Meqenëse Perëndia është i shenjtë, i përjetshëm i pafund dhe i pandryshueshëm, Atij i duhet detyrimisht që të ketë në qendër të afeksioneve të Tij vetëm diçka që e meriton vëmendjen dhe afeksionet e Tij; vetëm diçka të shenjtë, diçka të pafund, të përjetshme, të pandryshueshme, diçka që do të jetë përjetësisht atje për ta adhuruar dhe për të gjetur kënaqësi në të. Për ne njerëzit është e thjeshtë që të gjejmë diçka që ti meritojë ndjenjat tona, afeksionet tona, madje edhe diçka më të shtrenjtë se vetja. Por për Perëndinë i vetmi objekt adhurimi dhe kënaqësie mund të jetë vetëm personi i Tij në tërë lavdinë e Tij.

Kur ne flasim për lavdinë e Perëndisë ne flasim për bukurinë dhe madhështinë e pafund të cilësive të Tij të shumta. Ky është përkufizimi i lavdisë së Perëndisë. Lavdia e Perëndisë është bukuria dhe madhështia e pafund e cilësive të Tij të shumta. Perëndia është personi më i vlefshëm që ekziston, dhe si rrjedhim të jetuarit për të vetmen kauzë të pranueshme për Perëndinë, lavdia e Tij, është i vetmi opsion i Tiji. Perëndia mund të ekzistojë dhe veprojë vetëm për lavdinë e Tij, dhe i vetmi person apo kauzë në të cilin Ai mund të gjejë kënaqësi është vetëm lavdia e Tij. Kjo është arsyeja që Perëndia thotë tek Isaiah 48:11: “Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri.

Kjo është arsyeja që – siç pamë javën e kaluar me referenca nga Bibla –  Bibla thotë se ne jemi të zgjedhur për lavdinë e Tij (Efesianet 1:4-6), të krijuar për lavdinë e Tij (Isaiah 43:7), të thirrur për lavdinë e Tij (Efesianet. 1:6-7), të ruajtur nga braktisja për lavdinë e Tij (1 Sa. 12:20-22), të falur për lavdinë e Tij (Isa 43:25), të shenjtëruar për lavdinë e Tij (Filipianet.1:9-11).

Por çfarë do të thotë kjo për njeriun? Fryma e Shenjtë na zbulon përmes Apostullit Pal implikimin e çfarë thashë më lart: Tek Letra 1 Korintasve 10:31 ai thotë: ““Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë.” Është për këtë arsye që Pyetja e parë e Katekizmit tonë thotë kështu:

Pyetja 1: Cili është synimi përfundimtar i njeriut?

Përgjigja: Synimi përfundimtar i njeriut është të lavdërojë Perëndinë dhe të gjejë kënaqësinë në Të.”

Reformacioni rifitoi mësimin Biblik të sovranitetit të Perëndisë mbi çdo aspekt të jetës së njeriut. E gjithë jeta e njeriut duhet jetuar për lavdinë e Perëndisë. Çdo gjë në këtë jetë duhet bërë nën mbretërimin e Jezus Krishtit. Tek Kolosianeve 3:17 Apostulli Pal na urdhëron nga Perëndia me këto fjalë: “Dhe çdo gjë që të bëni, me fjalë a me vepër, t’i bëni në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar Perëndinë Atë nëpërmjet tij.” Çdo gjë duhet bërë nën mbretërimin dhe zotërimin e Zotit Jezus dhe si rrjedhim edhe për lavdinë e Perëndisë At, Bir dhe Frymë e Shenjtë. Ne mund të kemi profesione të ndryshme në jetë, por thirrjen e kemi të gjithë të njëjtë. Ne të gjithë jemi të thirrur që gjithçka që bëjmë, kudo dhe kurdoherë, ta bëjmë për lavdinë e Perëndisë. “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë.” Po kështu, Libri 1  Kronikave 16:29 profeti na urdhëron “Jepini Zotit zulmin që i takon emrit të tij, çojini oferta dhe ejani para tij. Bini përmbys para Zotit në shkëlqimin e shenjtërisë së tij.” Tek 1 Korintasve 6:20 Apostulli urdhëron “Sepse u bletë me një çmim! Përlëvdoni Perëndinë, pra, në trupin tuaj dhe në frymën tuaj, që i përkasin Perëndisë.” Jeni të blerë me një çmim. Ju nuk i përkisni më vetes tuaj. Në fakt ju kurrë nuk i keni përkitur vetes tuaj. Kur ju ishit nën mëkat ju ishit skllav të mëkatit tuaj, të dëshirave dhe pasioneve të ligësisë tuaj, dhe në fakt Bibla thotë që ju ishit skllav të princit të kësaj bote, satanit, pavarësisht nëse e dinit apo jo. Por tani që ju jeni të blerë me një çmim, ju i përkisni Princit të Princërve, Mbretit të Mbretërve Jezus Krishtit. Jeni te shpëtuar me qëllim që të jetoni për lavdinë e Perëndisë, lëvdojeni atë në në trupin dhe frymën tuaj.

Çfarë Është të Lavdërosh Perëndinë?

Lavdërimi i Perëndisë konsiston në katër gjëra: (a) Vlerësim, (b) Adhurim, (c) Dashuri, dhe (d) Nënshtrim.

Të lavdërosh Perëndinë do të thotë ta vlerësosh Atë mbi çdo gjë tjetër në këtë univers. Në fakt një nga përkufizimet e mëkatit që ne mund të kemi është kjo: Mëkati është mosvlerësimi i asaj që vlerëson Perëndia. Pali shkruan tek Filipianet 4:8: “Së fundi, vëllezër, të gjitha gjërat që janë të vërteta, të gjitha gjërat që janë të ndershme, të gjitha gjërat që janë të drejta, të gjitha gjërat që janë të pastra, të gjitha gjërat që janë të dashura, të gjitha gjërat që janë me famë të mirë, nëse ka ndonjë virtyt dhe nëse ka ndonjë lëvdim, këto mendoni.” Në këtë pasazh ne jemi të urdhëruar të vlerësojmë ato gjëra që janë të vërteta, të ndershme, të shenjta, ta pastra, të drejta, që e meritojnë lëvdimin. Po kush tjetër veç Perëndisë nuk i plotëson më mirë këto kushte? Perëndia vlerëson veten e Tij mbi çdo gjë pasi është i tillë. Mos-vlerësimi i Perëndisë dhe i lavdisë së Tij është mëkat. Psalmi. 92:8 na ofron mendimet që ne duhet të kemi për Perëndinë tonë: “Por ti, o Zot, mbetesh i Shkëlqyeri përjetë.” Ne duhet të mendojmë dhe meditojmë mbi Psalmin 97:8 “Sepse ti, o Zot, je Shumë i Larti mbi tërë tokën, ty të përlëvdojmë mbi gjithë perënditë e tjera.” Në Perëndinë dhe vetëm në Perëndinë ne mund të gjejmë gjithçka që na duhet për tu mrekulluar, për tu kënaqur e mahnitur. Në të gjendet konstelacioni i tërë bukurive shpirtërore, mendore dhe krijuese, pasi gjithçka që shohim është e krijuar prej Tij, e dizenjuar nga Ai në shenjtëri e në zgjuarsi. Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne admirojmë Atë, kur admirojmë atributet e cilësitë e tij të shumta, kur ne admirojmë premtimet e Tij që vinë si pasojë e dashurisë së Tij për ne dhe për lavdinë e Tij, kur ne admirojmë hirin e Tij që na është shfaqur në Krishtin Jezus, kur ne admirojmë hirin e Tij praktik në jetët tona. Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne admirojmë efektet e mrekullueshme të fuqisë dhe zgjuarsisë së Tij në krijimin e kësaj bote e cila është quajtur “vepra e gishtërinjve të Tij” në Psalmin 8:3. Të lavdërosh Perëndinë është të kesh mendime admiruese për Perëndinë, ta vlerësosh atë mbi çdo gjë tjetër.

Të lavdërosh Perëndinë do të thotë ta adhurosh Atë. Psalmi. 29:2 thotë “I jepni Zotit lavdinë që i përket emrit të tij; adhuroni Zotin në shkëlqimin e shenjtërisë së tij.” Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne e adhurojmë atë. Adhurimi është një prerogativë, një e drejtë që i takon vetëm Perëndisë. Një përkufizim tjetër i mëkatit është ky: Mëkati është refuzimi për të adhuruar Perëndinë. Mëkati është dhënia e adhurimit që i takon Perëndisë dikujt tjetër të krijuar prej Tij. Kjo është idhujtari: dhënia e adhurimit që i takon Krijuesit – krijesës së Tij. Tek Romaket 1 Pali shkruan për këtë gjë këto fjalë: [Njerëzit] “nuk e përlëvduan as e falënderuan si Perëndi, përkundrazi u bënë të pamend në arsyetimet e tyre dhe zemra e tyre pa gjykim u errësua…. dhe e shndërruan lavdinë e Perëndisë së pakalbshëm në një shëmbëllim të ngjashëm me atë të një njeriu të kalbshëm, të shpendëve, të kafshëve katërkëmbëshe dhe të rrëshqanorëve.” Mëkati është dhënia e adhurimit që i takn dikujt më të vlefshëm – dikujt tjetër më pak të vlefshëm. Mëkati është një përpjekje për të zhvlerësuar Perëndinë.

Por kur flasim për lavdërimin e Perëndisë përmes adhurimit, ne duhet gjithashtu që të cilësojmë edhe se si ne duhet që ta adhurojmë atë. Sot ekziston një teori që pretendon se Perëndia është i kënaqur me ne për aq kohë sa ne e adhurojmë atë me sinqeritet, pavarësisht nga mënyra apo forma se si ne e adhurojmë atë. Kjo teori thotë se ne mund të fusim si pjesë te shërbimit të adhurimit të dielave çfarëdolloj gjëje që të na shkojë ndër mend, për aq kohë sa e bëjmë me gjithë zemër.  Kjo teori kujton se Perëndia thotë: “Aman, vetëm më adhuroni mua me gjithë zemër pa bëjeni si të doni.” Krishti thotë tek Gjoni 4: Unë kërkoj adhurues “në frymë dhe në të vërtetë,” adhurues që do ta adhurojmë Perëndinë edhe me gjithë zemër, por edhe në përputhje të plotë me Fjalën e Shkruar të Tij.

Të lavdërosh Perëndinë do të thotë ta duash Atë.  Perëndia është më i lavdëruar nga ne kur Ai është objekti suprem i dashurisë tonë. Tek Bes. Rip 6:5 Perëndia na thotë: “Ti do ta duash, pra, Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemër, me gjithë shpirt dhe me tërë forcën tënde.” Perëndia na urdhëron që ta duam Atë, dhe jo  vetëm kaq, por ta duam Atë me një dashuri që prodhon kënaqësi në ne. Të gjithë ne kemi miq apo shokë të ngushtë, fëmijë a familjarë në prezencën e të cilëve ne gjejmë kënaqësi. Perëndia dëshiron nga ne që të ndjejmë kënaqësi në dashurinë tonë për të. “Në fakt unë gjej kënaqësi në ligjin e Perëndisë sipas njeriut të brendshëm,” thotë Pali tek Romaket 7:22.  Zemra e të Krishterit e ndjen si një realitet të brendshëm Psalmi. 63:1 që thotë “O Zot, ti je Perëndia im, unë të kërkoj në mëngjes; shpirti im është i etur për ty; ty të dëshiron mishi im në tokë të thatë dhe të djegur, pa ujë.” Apo Psalmi. 42:2 “Shpirti im ka një etje të madhe për Perëndinë, për Perëndinë e gjallë. Kur do të vij dhe do të paraqitem para Perëndisë?” Të lavdërish Perëndinë do të thotë ta duash Atë, të duash prezencën e Tij në çdo moment, të lëngosh për momentin kur do të merresh në Prezencën e Krishtit ditën e ndërrimit të jetës. Atëherë dhe vetëm atëherë dashuria jonë fillon të konsumojë plotësisht, emocionet dhe afeksionet tona do të fillojnë të punojnë siç duhet dhe me kapacitet të plotë pasi janë në fakt të krijuara për të shijuar Perëndinë dhe par ta lavdëruar atë.

Të lavdërosh Perëndinë do të thotë së fundi ti nënshtrohesh Atij, tja dedikosh jetën dhe punën tënde Atij, dhe të qëndrosh i veshur e i gatshëm për ti shërbyer Atij. Kjo është mënyra se si engjëjt në qiej e lavdërojnë Atë. Ata presin me përulje para fronit të Tij për detyrën e radhës. Kjo është arsyeja përse në arkën e besëlidhjes statujat e kerubinëve janë të modeluar me krahë të shtrirë të gatshëm për fluturim. Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne i jemi dedikuar shërbimit të Tij, kur mendja jonë qëndron e hapur përpara Tij për të marrë mesazhin e Biblës të lexuar apo të predikuar nga shërbëtori i Tij; kur gjuha jonë i lutet Atij për nevojat e Mbretërisë, kur duart tona punojnë për të ndihmuar popullin e Tij. Kur dijetarët nga lindja e gjetën Birin e Perëndisë me Marien në stallë, jo vetëm që e adhuruan atë siç thotë Mateu 2:11 por “…pastaj hapën thesaret e tyre dhe dhuruan: ar, temjan dhe mirrë.” Kështu, edhe ne duhet të sjellim tek Perëndia jo vetëm adhurimin tonë por edhe dhuratën e artë të bindjes. i krishteri është si dielli, që jo vetëm lëshon një adhurim të nxehtë nga një zemër në zjarr për Perëndinë, por edhe rrotullohet në orbitën e përcaktuar nga Perëndia për të në bindje të plotë.

Të lavdërosh Perëndinë do të thotë të vlerësosh Atë mbi çdo gjë, ta adhurosh atë dhe vetëm atë, ta duash atë me gjithë mendjen, zemrën dhe forcën tënde, dhe ti nënshtrohesh atij me gjithë zemër dhe pa vonesë a hezitim.

Si Mund ta Lavdërojmë Perëndinë?

             Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne i pranojmë dhe i rrëfejmë mëkatet tona. Ne letren e  1 te Gjonit 1:10 thotë: “Po të themi se s’kemi mëkatuar, e bëjmë atë gënjeshtar dhe fjala e tij nuk është në ne.” Tek Libri i Jozeu 7:14 lexojmë se si Jozeu i tha Akanit, njërit prej luftëtarëve të tij që kishte vjedhur nga plaçka e luftës që ishte e destinuar për shkatërrim këto fjalë: “Biri im, të lutem, mbushe me lavdi Zotin, Perëndinë e Izraelit, rrëfeji atij dhe …thuaj atë që ke bërë; mos [e] fshih.” Mohimi ynë fyen Perëndinë, e bën atë gënjeshtar. Por pranimi dhe rrëfimi i mëkateve tona e lavdëron Atë. Mbani mënd se si Adami pasi mëkatoi i tha Perëndisë” Perëndi, gruaja që Ti më dhe më dha të haja nga pema e ndaluar.” Në mëkatin e tij Adami u përpoq që të bënte Perëndinë bashkëfajtor të mëkatit të tij. Nga ana tjetër, pranimi dhe rrëfimi ynë në fakt i sjell lavdi Perëndisë pasi e shpall Perëndinë të shenjtë, të gjithëdijshëm, të kudo-gjindshëm, të drejtë dhe të plotfuqishëm. Kjo është se si rrëfimi ynë i sjell lavde Perëndisë.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë kur i besojmë Birit të Tij Jezus Krisht. Tek Romaket 4:20 lexojmë që Abrahami i besoi premtimit të Perëndisë dhe u përforcua në besim duke i dhënë kështu lavdi Perëndisë. Mosbesimi e ofendon Perëndinë pasi e quan atë gënjeshtar.Tek letra 1 Gjonit 5:10 thotë “ai që nuk beson te Perëndia, e ka bërë atë gënjeshtar, sepse nuk i besoi dëshmisë që Perëndia dha për Birin e tij.” Gjoni 3:33 thotë se “ai që e pranoi dëshminë e tij e vulos se Perëndia është i vërtetë.” Ai që i beson Perëndisë arratiset për tek Ai për shpëtim dhe ndihmë. Psalmi 31:5 thotë “Në duart e tua unë e besoj frymën time; ti më shpengove, o Zot, Perëndi e së vërtetës.” Mënyra më e lartë për ti sjellë lavdi Perëndisë është ti besosh Atij, ti besosh fjalës dhe premtimeve të tij, ti besosh atij jetën dhe shpëtimin tënd, ti besosh Birit të Tij, ti besosh atij trupin tënd dhe familjen tënde.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne bëhemi xheloz dhe të prekshëm për lavdinë e Tij. Lavdia e atributeve të Tij është për Perëndinë si drita e syrit për njeriun. Një fëmijë i vërtetë do të prekesh shumë nëse do të lëndohesh nderi i babait të tij. Psalmi 69:9 thotë “Sepse zelli i shtëpisë sate më ka përpirë dhe fyerjet e rënda të atij që të fyen kanë rënë mbi mua.” Kur lavdia e Perëndisë preket ne duhet të ndjehemi të prekur, kur lavdia e tij shnderohet, ne duhet të ndjehemi të shnderuar.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë duke qenë të frytshëm si besimtarë në këtë jetë. Krishti tha tek Gjoni 15:8 “Në këtë është përlëvduar Ati im, që të jepni shumë fryt.” Tek Philipianet 1:11 lexojmë që Pali instrukton kështu: “të mbushur me fryte drejtësie që arrihen me anë të Jezu Krishtit, dhe që janë për lavdi e për lëvdim të Perëndisë.” Tek Mateu 5:16 Krishti thotë: “Le të shndritë drita juaj para njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe ta lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej.” Të Krishterë, ne jemi të thirrur në shpëtim me qëllim që të mos jetojmë për veten tonë por për lavdinë e Perëndisë duke dhënë fryte drejtësie, të shenjtëruara nga besimi ynë dhe nga drejtësia e Krishtit, dhe si pasojë e fryteve tona, bota do të shohë, dhe edhe ajo do ta lavdërojë Perëndinë At, Bir, dhe Frymë e Shenjtë.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë duke mos mërmëritur kundra vendimeve dhe veprimeve të Tij. Pali thotë tek Philipianet 4:11 “unë jam mësuar të kënaqem në gjendjen që jam.” Këtë e thotë Apostulli Pal i cili shkruan tek 2 Korintasve 11 “në mundime më tepër, në goditje më tepër, në burgje më tepër dhe shpesh në rrezik për vdekje. 24 Nga Judenjtë mora pesë herë nga dyzetë kamxhikë pa një. 25 Tri herë më rrahën me shkopinj, një herë më qëlluan me gurë, tri herë m’u mbyt anija në det, kalova një ditë e një natë në humnerë. 26 Në udhëtime të shpeshta në rreziqe lumenjsh, në rreziqe kusarësh, në rrezik nga ana e bashkatdhetarëve, rreziqe nga ana johebrenjve, rreziqe në qytet, rreziqe në shkretëtirë, rreziqe në det, rreziqe midis vëllezërve të rremë, 27 në lodhje e në mundim, në netët pa gjumë, në uri e në etje, shpesh herë në agjërime, në të ftohtë dhe në të zhveshur.” Kjo ishte jeta e Palit si Apostull i Krishtit, e megjithatë Pali shkruan “unë jam mësuar të kënaqem në gjendjen që jam.” Pali na inkurajon që të mos mërmërisim kundra providences së Perëndisë, kundra planit të Tij për jetën tonë, kundra zbatimit të planit të Perëndisë në jetën tonë pasi kjo i sjell lavdi Perëndisë. Të qenit i kënaqur me providencën e Perëndisë i jep lavdi zgjuarsisë, urtësisë dhe largpamësisë së Perëndisë, ajo shpall se i beson planit të Perëndisë dhe aftësisë së Tij për të realizuar planin e Tij për lavdinë e Tij, për avancimin e Mbretërisë së tij dhe për të mirën e popullit të Tij. Pali thotë persa i përket providencës së Perëndisë “…ne e dimë se të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij” (Romaket 8:28).

          Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne jetojmë një jetë të shenjtë.Ne Letren 1 Pjetrit. 2:9 thotë “Por ju jeni fis i zgjedhur, priftëri mbretërore, një komb i shenjtë, një popull i fituar, që të shpallni mrekullitë e atij që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme.” Një jetë jo e shenjtë e s’nderon Perëndinë.Tek Letra Romakeve  2:24 thotë “Për shkakun tuaj, emri i Perëndisë blasfemohet ndër johebrenj.” Një jetë e shenjtë e lavdëron Perëndinë përpara jo-besimtarëve, një jetë jo e shenjtë e blasfemon Perëndinë përpara jo-besimtarëve.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë në një masë shumë më të lartë kur ne madje edhe vuajmë për të dhe e vulosim ungjillin e Tij me gjakun tonë. Dëgjoni fjalët e Krishtit drejtuar Apostullit Pjetër, që në fakt i takojnë tërë kishës, marrë nga Gjoni 21:18-19: “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se, kur ti ishe i ri, e ngjeshje vetveten dhe shkoje ku të doje; po kur të jesh plak, do t’i shtrish duart dhe dikush tjetër do të të ngjeshë e do të të çojë atje ku ti nuk do të doje”. 19 i tha këto fjalë për të bërë të ditur se me ç’vdekje ai do ta përlëvdonte Perëndinë.” Lavdia e Perëndisë shkëlqen përmes shkrumbit e hirit të trupave të djegur e kryqëzuar të martirëve të Tij.

          Ne e lavdërojmë Perëndinë kur ne jetojmë për të.Ne Letren 2 Korintasve. 4:15 na e jep të saktë arsyen përse Krishti vdiq në kryq për ne: “Ai ka vdekur për të gjithë, me qëllim që ata të cilët jetojnë, të mos jetojnë që sot e tutje për veten e tyre, po për atë që vdiq dhe u ringjall për ta.” Kjo është arsyeja përse Krishti vdiq dhe u ringjall për ju, ju bleu ju që ju të jetoni për Krishtin, për lavdinë e Tij, pasi ju nuk i përkisni më vetes por jeni të blerë me gjakun e Tij dhe i takoni Perëndisë. Me Palin tek Filipianet. 1:20 ne duhet të themi: “Krishti do të madhërohet në trupin tim, ose me jetën ose me vdekjen time.”

Çdo gjë në këtë jetë duhet bërë nën mbretërimin e Krishtit dhe si rrjedhim për lavdinë e Perëndisë. Ne mund të kemi profesione të ndryshme në jetë, por thirrjen e kemi të gjithë të njëjtë. Të adhurojmë dhe lavdërojmë atë kudo dhe kurdoherë me gjithë mendjen, zemrën dhe fuqinë tonë. Ne punë, në shkollë, në pension, në kamje apo skamje, në të mirë apo në të keqe, në shëndet apo në sëmundje, në punë apo në papunësi, në përjetimet e së kaluarës apo në të ardhmen e panjohur për ne – Perëndia duhet lavdëruar. Vërtetë, me Apostullin Pal ne duhet të lutemi, të rrëfejmë, të mendojmë e të veprojmë nën këtë moto: “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë” (Letra e 1 Korintasve. 10:31) – Soli Deo Gloria.

Soli Deo Gloria (I) – “Perëndia Ekziston dhe Vepron për Lavdinë e Tij”

Për hir të emrit tim do ta shtyj për më vonë zemërimin tim, dhe për hir të lavdisë sime do ta frenoj që të mos të të shfaros. 10 Ja, unë të kam rafinuar, por jo si argjendi; të kam provuar në poçen e pikëllimit. 11 Për hir të vetvetes, për hir të vetvetes e bëj këtë; si mund të lë, pra, që të përdhoset emri im? Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri”. Isaiah 48:9-11

Hyrje

Të dashur vëllezër dhe motra në Krisht, unë sot vij përpara jush për të shkatërruar dhe për të ndërtuar. Unë sot vij përpara jush për të shkatërruar një teologji dhe për të ndërtuar një tjetër, për të shkatërruar një praktikë dhe për të ndërtuar një tjetër, për të shkatërruar në ju atë gjë në të cilën ju të gjithë keni për tendencë të dëshironi, dhe të jem instrument në duart e Perëndisë që të ndërtoj në ju atë që Perëndia ka dëshiruar, që ka urdhëruar, dhe që po e bën realitet çdo ditë në jetën e gjithsecilit prej jush. Çfarë është ajo? Lavdia e Perëndisë. Qëllimi im sot në këtë hapje të Fjalës është që ju të mësoni, të rikujtoni dhe të kuptoni edhe më thellë që qëllimi i vetëm, më i lartë dhe përfundimtar i Perëndisë është lavdia e Tij dhe vetëm lavdia e Tij, dhe si rrjedhim, lavdia e Perëndisë është edhe qëllimi më i lartë dhe përfundimtar i njeriut dhe i gjithë krijesës së Tij.. Soli Deo Gloria do të jetë tema ime për këto tre javë. Sot unë do të theksoj se Perëndia Ekziston dhe Vepron vetëm Për Lavdinë e Tij. Javën që vjen, unë do të theksoj faktin që Njeriu Ekziston dhe Jeton Vetëm për Lavdinë e Perëndisë, dhe javën e tretë unë do të theksoj se “Njeriu ekziston dhe vepron vetëm për të gjetur kënaqësinë superiore në Perëndinë e Lavdishëm, Tre në Një.” Çfarë unë dëshiroj dhe besoj se Fryma e Shenjtë do të shkatërrojë në ne, është egocentrizmi jonë, lavdinë tonë, dëshirën tonë për të qenë në qendër të historisë, në qendër të nderimit, në qendër të lavdisë e të adhurimit. Çfarë unë dëshiroj dhe besoj se Fryma e shenjtë ka për qëllim, dhe po e realizon në mesin tonë është dorëzimi përpara Perëndisë, nënshtrimi përpara fronit të Tij hyjnor, dhe të jetuarit me Perëndinë në qendër dhe themel të jetëve tona dhe për lavdinë e Tij.

  1. I.                Sfondi Historik

 

Isaia. 48:9-11 thotë: “Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri” Reformacioni Evropian i shekullit të 16 e renditi këtë çështje, dashurinë e Perëndisë për lavdinë e Tij si një nga pesë pikat më të rëndësishme të Kishës dhe njerëzimit. Si rrjedhim ata artikuluan moton Soli Deo Gloria – E Gjithë Lavdia Vetëm Perëndisë. Kjo deklaratë është konsideruar nga studiues dhe historianë si “thirrja e betejës” së Reformacionit. Çdo doktrinë biblike, çdo ide, çdo slogan apo moto, çdo praktikë, metodë apo mënyrë i nënshtrohet kësaj deklarate madhështore, Soli Deo Gloria – E Gjithë Lavdia Vetëm Perëndisë në çdo gjë, kudo dhe gjithmonë. Në çdo njërën prej betejave që të krishterët reformatorë luftuan, çështja qendrore ishte lavdia e Perëndisë. Në fakt xhelozia për lavdinë e Perëndisë në Kishën e Tij ishte në qendër të çdo argumenti apo kundërshtimi që Reformatorët ngritën kundër doktrinave dhe praktikave të korruptuara të Kishës së Mesjetës.

Kisha atëherë adhuronte ikona, statuja, gurë e imazhe të ndryshme siç bën edhe sot. Kisha atëherë adhuronte priftërinj, papë a pastorë siç bën edhe sot. Kisha atëherë adhuronte shenjtorë e njerëz të tjerë përfshi këtu veçanërisht adhurimin e Marisë siç bën edhe sot. Kisha atëherë kishte frikë nga shpirtra të ligj, nga syri i keq, nga mallkimi njerëzor, dhe duke bërë këtë gjë i kthente ato pa dashje në objekte nderimi siç bën edhe sot. Njerëzit atëherë jetonin në supersticion e frikë siç bëjnë edhe sot. Njerëzit jetonin atëherë për të kënaqur njerëzit, për të marrë prej tyre nderimin, frikën, nënshtrimin dhe lavdinë që në fakt i takon vetëm Perëndisë dhe askujt tjetër ashtu siç bën edhe sot.

E gjithë doktrina dhe jeta praktike e besimtarit, madje edhe vetë Solat e Reformacionit qe kemi qenë duke i studiuar këto javë janë të lidhura me dhe kanë në qendër të tyre lavdinë e Perëndisë dhe Personin e Tij. Nëse ne i drejtohemi vetëm Fjalës së Perëndisë si të vetmit autoritet të jetës sonë, pra Sola Scriptura, atëherë lavdia i shkon vetëm Perëndisë. Nëse ne besojmë se vetëm Krishti është i vetmi ndërmjetës ndërmjet Perëndisë dhe njeriut, pra Solus Christus – atëherë lavdia i shkon vetëm Perëndisë pasi Krishti është Personi i Dytë i Trinisë. Nëse ne besojmë se vepra e shpëtimit është vepër e Perëndisë vetëm për shkak të hirit të pamerituar të Perëndisë – pra Sola Gratia, atëherë lavdia i shkon vetëm Perëndisë. Nëse ne besojmë se ne mund ta marrim shfajësimin nga fajet tona vetëm përmes instrumentin të besimit në drejtësinë e Krishtit, besim i cili është gjithashtu një dhuratë e pamerituar e Perëndisë, pra Sola Fide, – atëherë lavdia i shkon vetëm Perëndisë, pra Soli Deo Gloria. Çdo gjë që ne besojmë dhe bëjmë ose ka në qendër Perëndinë, ose ka në qendër  njeriun, ose bëhet për lavdinë e Perëndisë ose bëhet për lavdinë e njeriut.

Reformacioni rifitoi mësimin Biblik të sovranitetit të Perëndisë mbi çdo aspekt të jetës së njeriut. E gjithë jeta duhet jetuar për lavdinë e Perëndisë. Është për këtë arsye, fakti që lavdia e Perëndisë është në qendër të ekzistencës të Perëndisë dhe të Krijesës së Tij që Katekizmi i Shkurtër thotë: “Pyetja 1: Cili është synimi përfundimtar i njeriut? Përgjigja: Synimi përfundimtar i njeriut është të lavdërojë Perëndinë dhe të gjejë kënaqësinë në Të.” Në fakt, siç do të shikojmë më pas në Bibël, kjo pyetje e katekizmës mund të ripunohet edhe kështu: Pyetja 1: Cili është synimi përfundimtar i Perëndisë? Përgjigja: Synimi përfundimtar i Perëndisë është të lavdërojë Perëndinë dhe të gjejë kënaqësinë në veten e Tij.

Lavdia e vet është për Perëndinë në qëndër të afeksioneve të Tij.  Isaia. 48:9-11 thotë: “Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri.” Në çdo gjë që Perëndia bën, qëllimi i Tij është të ruajë, të mbrojë, të lartësojë dhe shpalosë lavdinë e Tij. Të thuash që lavdia e vet është për Perëndinë në qëndër të afeksioneve të Tij është të thuash që Perëndia e konsideron lavdinë e Tij si gjëja më e vlefshme mbi çdo gjë. Perëndia kënaqet me lavdinë e Tij mbi çdo gjë tjetër.

II.        Përkufizimi i Lavdisë së Perëndisë

Por si mund të përkufizojmë lavdinë e Perëndisë? Unë do t’u sugjeroja këtë përkufizim: Lavdia e Perëndisë është bukuria dhe madhështia e pafund e cilësive të Tij të shumta.

Të përkufizosh lavdinë është shumë e vështirë, është në fakt a pamundur, ashtu siç është e pamundur të përkufizosh konceptin e bukurisë. Gjithsecili prej jush e din në mënyrë instiktive se çfarë i pëlqen dhe çfarë jo. Si rrjedhim, gjithsecili prej jush do të mendonte se e bukura ka një përkufizim dhe mund të përkufizohet. Kjo ndodh pasi ne të gjithë e shikojmë të bukurën, e shijojmë diçka të bukur, dhe si rrjedhim mendojmë se mund ta përkufizojmë të bukurën. Filozofia ende nuk ka arritur të japë një përkufizim të së bukurës që të jetë solid dhe pa të çara. Po kështu qëndron situata edhe me lavdinë e Perëndisë, veçanërisht nëse pjesë e përkufizimit tonë është edhe fjala bukuri. Lavdia e Perëndisë është bukuria dhe madhështia e pafund e cilësive të Tij të shumta.

Për ta kuptuar pak më mirë konceptin e lavdisë së Perëndisë ne duhet ta vështrojmë atë në marrëdhënie me shenjtërinë e Tij. Shenjtëria është një prej cilësive apo atributeve të Perëndisë. Isaiah 6:3 thotë: “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive qiellore. Tërë toka është plot me lavdinë e tij.” Pra, këtu ne shikojmë që krijesa e Perëndisë dëshmon për një nga cilësitë e Perëndisë, në këtë rast për shenjtërinë e Tij, dhe në këtë varg ne shikojmë që lavdia e tij është deklarimi apo manifestimi i kësaj shenjtërie. Lavdia e Perëndisë është manifestimi i shenjtërisë se Tij. Lavdia e Tij është zbulimi dhe deklarimi i sekretit të shenjtërisë së Tij. Tek Kodi Priftëror 10:3, Perëndia thotë: “Unë do të jem shenjtëruar nga ata që më afrohen mua dhe do të jem përlavdëruar përpara tërë popullit” Kur Perëndia na e shpalos veten të shenjtë, ajo çfarë ne shikojmë është lavdia e Tij, bukurinë e lavdisë së tij. Shenjtëria e Perëndisë është ajo vlerë, ajo përsosmëri e pakrahasueshme që Perëndia ka në veten e Tij. Shenjtëria e Perëndisë është e përfshirë dhe e fshehur brenda lavdisë së Tij, dhe lavdia e Perëndisë është shenjtëria e zbuluar dhe e manifestuar ndër ne e lavdisë së Perëndisë.

Por ashtu siç unë mora të përkufizoj lavdinë e Perëndisë në lidhje me shenjtërinë e Tij, ne mund ta bëjmë këtë gjë me çdo njërën prej atributeve të tjera të Tij. Mund ta bëjmë këtë gjë me forcën e tij, me sovranitetin e tij, me urtësinë e tij. Dhe si rrjedhim unë ju dhashë më sipër atë përkufizim të lavdisë së Perëndisë: Lavdia e Perëndisë është bukuria dhe madhështia e pafund e cilësive të Tij të shumta. Është për këtë arsye që Apostulli Gjon thotë “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë” (Gjoni 1:14). Hiri i Perëndisë, e vërteta e mëshira, dashuria e dhembshuria, forca dhe pushteti i Personit të Dytë të Perëndisë, iu manifestuan judenjve, dishepujve dhe Apostujve në mes të ditës, dhe për këtë arsye, Apostulli thotë që “ne soditëm lavdinë e Tij.” Apostujt panë dhe dëshmuan me sytë e tyre atributet dhe cilësitë e Perëndisë në Zotin Krisht dhe si rrjedhim deklarojnë se ata panë lavdinë e Perëndisë. Lavdia e Perëndisë është bukuria dhe madhështia e pafund e cilësive të Tij të shumta. Dhe në këtë sens ne mund të themi së Bashku me Apostujt se Zoti Jezus Krisht është lavdia e Perëndisë.

III.      Provat Biblike

Por qëllimi im nuk është tju jap një përmbledhje historike të doktrinave të reformacionit apo një përkufizim të ngjeshur dhe të vështirë të lavdisë së Perëndisë. Qëllimi im sot për ju është që ju të dini dhe të besoni se ju nuk jeni qendra e afeksioneve të Perëndisë. Qëllimi më i lartë i Perëndisë nuk është të shpëtojë botën nga mëkati, nuk është që të pastrojë botën nga ligësia, nuk është që të shenjtërojë Kishën e tij, apo të sigurojë strehë e ushqim për popullin e Tij. Të gjitha këto Ai vërtet i bën, por jo sepse ju jeni në qendër të ekzistencës së Tij, jo sepse Ai ekziston për ju, por për një kauzë më të lartë, për atë që ka vlerë superiore absolute në këtë gjithësi. Perëndia është dhe vepron për lavdinë e Tij. Dhe sepse Ai është dhe vepron për lavdinë e Tij, ne përfitojmë të gjitha ato që sapo përmenda si dhuratë prej Tij. Perëndia ekziston dhe vepron për kënaqësinë që ai gjen në lavdinë e Tij, në bukurinë dhe madhështinë e pafund e cilësive të Tij të shumta .Dhe kështu Perëndia shpall tek Isaiah 48:9-11: “Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri” Soli Deo Gloria – Vetëm Perëndisë i takon lavdia. Por le të shikojmë se si na e provon Bibla këtë doktrinë:

Isaiah 48:9-11 thotë: “Për hir të emrit tim do ta shtyj për më vonë zemërimin tim, dhe për hir të lavdisë sime do ta frenoj që të mos të të shfaros. 10 Ja, unë të kam rafinuar, por jo si argjendi; të kam provuar në poçen e pikëllimit. 11 Për hir të vetvetes, për hir të vetvetes e bëj këtë; si mund të lë, pra, që të përdhoset emri im? Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri”. Në këtë pasazh, Perëndia i drejtohet Izraelit, popullit të Perëndisë në Dhiatën e Vjetër, dhe në të njëjtën mënyrë edhe popullit të Tij në Dhiatën e Re që të njohë dhe kuptojë supremacinë, sovranitetin, fuqinë dhe zgjuarsinë e Perëndisë në histori dhe në veprën e shpëtimit e të faljes. Për hir të emrit…për hir të lavdisë…për hir të vetvetes… Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri. Kjo është arsyeja e shpëtimit tonë, arsyeja përse dënimi i Perëndisë vonohet mbi këtë botë si dhe parimi i cili udhëheq Perëndinë, lavdia e Tij.

Të Zgjedhur për Lavdinë e Tij: Efesianet. 1:4-6 thotë “sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, 5 duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, 6 për lëvdim të lavdisë së hirit të tij.”

Të krijuar për lavdinë e Tij: Isaiah 43:6-7 thotë “Tërë ata që quhen me emrin tim, që kam krijuar për lavdinë time, që kam formuar dhe bërë gjithashtu.”

Të thirrur në dhe për lavdinë e Tij: Ne Letren 1 Pjetrit 5:10 thotë “Dhe Perëndia i çdo hiri, që ju thirri në lavdinë e tij të përjetshme në Krishtin Jezus.”

Të ruajtur nga braktisja për lavdinë e Tij: Ne librin e 1 Samuelit. 12:20-22 thotë “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe, mos lini së ndjekuri Zotin, por shërbejini Zotit me të gjithë zemrën tuaj. 21 Mos u largoni për të ndjekur gjëra të kota, që nuk vlejnë as çlirojnë, sepse janë gjëra të kota. 22 Sepse Zoti nuk do ta braktisë popullin e tij, për hir të tij të madh, sepse i pëlqeu Zotit t’ju bëjë popullin e vet.”

Jezusi kërkoi lavdinë e Perëndisë: John 7:18 Kush flet nga vetja e tij kërkon lavdinë e vet, kurse ai që kërkon lavdinë e atij që e ka dërguar është i vërtetë, dhe në të nuk ka padrejtësi.

Jezus na urdhëroi të bëjmë vepra të mira për lavdinë e Perëndisë: Ungjilli Mateu 5:16 “Ashtu le të shndritë drita juaj para njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe ta lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej”

Jezusi na paralajmëroi që marrja e lavdisë për vete e bën besimin të pamundur: John 5:44 Si mund të besoni ju, ju që ia merrni lavdinë njëri-tjetrit dhe nuk kërkoni lavdinë që vjen vetëm nga Perëndia?

Perëndia i përgjigjet lutjeve për lavdinë e Tij: John 14:13 Dhe çfarëdo të kërkoni në emrin tim, do ta bëj, që Ati të përlëvdohet në Birin.

Krishti vuajti për lavdinë e Perëndisë: John 12:27-28 Tani shpirti im është i tronditur dhe çfarë të them: O Atë, më shpëto nga kjo orë? Por për këtë unë kam ardhur në këtë orë. 28 O Atë, përlëvdo emrin tënd!” Atëherë një zë erdhi nga qielli: “E kam përlëvduar dhe do ta përlëvdoj akoma!”

Perëndia fal mëkatet për lavdinë e Tij: Isaiah 43:25 Unë, pikërisht unë, jam ai që për hir të vetvetes fshij shkeljet e tua dhe nuk do t’i mbaj mend mëkatet e tua.

Perëndia dha Birin për mishërizim për lavdinë e Tij: Romakeve 15:8-9 “Tani unë po ju them se Jezu Krishti u bë shërbëtor i të rrethprerëve për të vërtetën e Perëndisë, për të vërtetuar premtimet e dhëna etërve, 9 dhe i pranoi johebrenjtë për mëshirë të vet, që ta lëvdojnë Perëndinë sikurse është shkruar: “Për këtë do të të përlëvdoj ndër kombe, dhe do t’i këndoj lavdërime emrit tënd!”.

Perëndia na shenjtëron për lavdinë e Tij: Filipianeve 1:9-11 “të jeni të pastër dhe panjollë për ditën e Krishtit, 11 të mbushur me fryte drejtësie që arrihen me anë të Jezu Krishtit, për lavdi e për lëvdim të Perëndisë.”

Krishti do të kthehet përsëri për lavdinë e Perëndisë: 2 Sel 1:9-10 thotë “Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së tij, 10 kur ai të vijë, atë ditë, për të qenë i lavdëruar në shenjtorët e vet, për të qenë i admiruar në mes të atyre që kenë besuar, sepse dëshmia jonë tek ju u besua.”

Qëllimi final i Krishtit për ne është të shikojmë dhe të kënaqemi me lavdinë e Perëndisë: John 17:24 “O Atë, unë dua që atje ku jam unë, të jenë me mua edhe ata që më ke dhënë, që ta shohin lavdinë time që ti më ke dhënë, sepse ti më ke dashur para themelimit të botës.”

Perëndia planifikon që ta mbushë botën me lavdinë e Tij për lavdinë e Tij: Habakuku 2:14 “Sepse dheu do të mbushet me diturinë e lavdisë të Zotit, ashtu si ujërat mbushin detin.”

Cdo gjë vjen nga Perëndia, me anë të Tij dhe mbi të gjitha çdo gjë është për të siç dëshmon Apostulli Pal tek Romaket 11:36 që thotë “Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjëra. Lavdi atij përjetë! Amen!” Dhe për këtë arsye thotë Pali tek 1 Korintasve 10:31 këto fjalë si motivimi dhe doktrina e jetës praktike të çdo besimtari: “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë.”

Aplikime:Erozioni i Adhurimit me Qendër Perëndinë[1]

            Sa herë që autoriteti biblik në kishë humbet, Krishti zhvendoset nga vendi që i takon, ungjilli shtrembërohet, besimi deformohet, kjo ndodh gjithnjë vetëm për një arsye: se interesat tona kanë zënë vendin e atyre të Perëndisë dhe ne bëjmë shërbesën e tij sipas vullnetit tonë. Humbja e përparësisë së Perëndisë në jetën e kishës në kohën e sotme është diçka e zakonshme dhe e mjerueshme. Pikërisht kjo humbje na lejon që ta shndërrojmë adhurimin tonë në dëfrim, predikimin e ungjillit në marketing, të besuarit në teknikë, të qenit të mirë në të ndjerët mirë për veten dhe besnikërinë në të qenit të suksesshëm. Ne harrojmë që    Perëndia nuk ekziston thjesht për të kënaqur ambiciet e dëshirat tona njerëzore, oreksin tonë për konsum dhe interesat personale shpirtërore. Ne duhet të fokusohemi te Perëndia në adhurimin tonë dhe jo tek plotësimi i nevojave tona personale. Perëndia është sovran në adhurim kurse ne nuk jemi. Preokupimi ynë duhet të jetë mbretëria e Perëndisë e jo bota jonë personale, popullariteti apo suksesi ynë.

             Si rrjedhim, ne si kishë përqafojmë tezen e pestë të Reformacionit që është Soli Deo Gloria – e gjithë Lavdia vetëm Perëndisë. Ne pohojmë se meqenëse shpëtimi vjen nga Perëndia dhe është përmbushur prej tij, është për lavdinë e Perëndisë dhe duhet ta lavdërojmë gjithnjë. Duhet t’i jetojmë jetët tona përpara pranisë së Perëndisë, nën autoritetin e Perëndisë dhe vetëm për lavdinë e tij. Ne e mohojmë se mund ta lavdërojmë si duhet Perëndinë nëse adhurimi ynë ngatërrohet me zbavitjen, nëse neglizhojmë Ligjin ose Ungjillin në predikimin tonë, ose nëse vetë-përmirësimi, vetë-vlerësimi apo vetë-përmbushja lihen të bëhen alternativa të ungjillit.


[1] Nga Deklarata e Kembrixhit.

Sola Gratia-Vetëm nga Hiri

Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, 9 jo nga vepra, që të mos mburret askush. 10 Ne në fakt jemi vepra e tij, e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë, që ne të ecim në to. Efesianeve 2:8-10

I. Çfarë është Hiri i Perëndisë

Krishti përmes Apostullit Pal na deklaron: “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë.” “Të shpëtuar me anë të hirit!” Por çfarë është hiri i Perëndisë? Përkufizimi më i shkurtër që mund të jipet dhe që duhet fiksuar mirë në mëndje dhe në zemër është ky: Hiri është një dhuratë e pameritueshme që na jepet nga Perëndia. Perëndia së pari nuk i jep besimtarëve në Krisht atë që ata meritojnë, dhe lavdi Zotit për këtë pasi për shkak të mëkatit tonë, e vetmja gjë që ne meritojmë është dënimi i përjetshëm. Perëndia nuk na jep dënimin që ne meritojmë dhe kjo është pjesa e parë e hirit. Pjesa e dytë e hirit është kjo: Perëndia na jep diçka në ne në fakt nuk e meritojmë, na jep dashurinë e Tij, na jep miqësinë e Tij, na ofron që të kemi një marrëdhënie të vërtetë, të thellë dhe personale me atë, na pastron nga mëkati ynë, na i fal fajet, na adopton dhe na quan bijtë dhe bijat e tij, na ruan, na mbron, na bekon fëmijët dhe familjet, na jep Frymën e Shenjtë, dhe në fund na jep edhe jetën e përjetshme në gjirin e Tij. Të gjitha këto janë dhurata të pamerituara që vijnë nga dora e Perëndisë, dhe të gjitha këto dhurata të pamerituara quhen hiri i Perëndisë. Pra, çfarë është hiri i Perëndisë? Favori i pamerituar i Perëndisë në të cilin ne jo vetëm që nuk marrin dënimin që meritojmë por për më tepër marrin dhurata që nuk i meritojmë. Ky është hiri i Perëndisë.

a. Origjina e Hirit: Dashuria e Perëndisë

Por përse na jep Perëndia hir, çfarë e shtyn atë për ta bërë këtë gjë? Cila është origjina e hirit? Vëllezër, Hiri i Perëndisë buron nga zemra atërore plot dashuri e Perëndisë. Origjina e Hirit është dashuria e Perëndisë. Tek Efes 1:4 Pali thotë se Perëndia “…na zgjodhi në të [Krishtin] përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri,” – Ati na zgjodhi në dashuri. Tek Eph 2:4 Pali përsëri thotë “Por Perëndia …është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi.” Perëndia ka mëshirë dhe hir për ne për shkak të dashurisë së tij të madhe. Ne jemi dashur në Krishtin dhe përmes Krishtit nga Perëndia, nga një qenie hyjnore, sovrane, e pavarur nga ne në të gjitha ndjenjat, dëshirat, mendimet dhe veprimet e Tij. Perëndia na ka dashur jo sepse pa ndonjë gjë të mirë në ne, por na ka dashur pasi ai është një Perëndi i dashurisë që i zgjedh që të derdhë dashurinë e Tij mbi njeriun pavarësisht nga ligësia dhe mëkati që mbizotëron në ne. “Shikoni ç’dashuri të madhe na dha Ati,” thotë Apostulli Gjon, një dashuri pa paralel në këtë botë pasi ajo është e themeluar jo në njeriun por në vetë Perëndinë.

b. Kostoja e Hirit: Kryqi i Krishtit

Kjo është një dashuri që neve e marrim falas, është një dhuratë e pamerituar përndryshe nuk do të ishte nga hiri, por kjo dhuratë nuk është pa kosto. Dikush duhet të paguaj për këto dhurata dhe këtë pagesë e ka bërë Krishti. Kostoja e Hirit është kryqi i Krishtit. Pali thotë tek Efes 1:7 “në [Krishtin] cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij.” Jeta dhe vdekja e Krishtit në Kryq është pagesa që Krishti pagoi me trupin e Tij me qëllim që të blejë ato gjëra shpirtërore që ju nuk mund ti fitoni kurrë, por që Krishti pasi i ka blerë me gjakun e Tij jua shpërndan fala, si një dhuratë e pamerituar, që është hiri i Perëndisë. Të krishterë, fjala Hir është një fjalë e larë në gjak dhe ju kurrë nuk duhet të mendoni mbi dhe të flisni përreth hirit duke e veçuar atë nga gjaku i Krishtit. Fjala Hir është një fjalë me tre shkronja por që i ka kushtuar Perëndisë Birin, i ka kushtuar Krishtit jetën për ti dhënë Kishës përjetësinë.

c. Pasuria e Hirit: Biri i Perëndisë

Por Bibla nuk na flet vetëm për hirin si një dhuratë e pamerituar që buron nga dashuria e Perëndisë dhe që i ka kushtuar Perëndisë Krishtin në Kryq, por flet për këtë hir si një pasuri e paçmuar për popullin e Perëndisë. Tek Efes 1:7 shkruhet se ne “kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurive së hirit të tij.” Po kështu tek Efes 2:7 thihet se ne duhet të dëshmojmë për “pasurinë e pamasë të hirit të tij.” Në çfarë konsiston pasuria e Hirit të Perëndisë? Kjo mund të duket thjesht si lojë fjalësh që Apostulli i ditur Pal bën me ne, por nuk është kështu. Pasuria e vërtetë e Hirt, dhurata e pamerituar që na jepet nga Perëndia nuk është vetëm falja e mëkateve, drejtësia përpara perëndisë, paqja me Perëndinë, birësimi që na bën ai dhe bekmet e Frymës së Shenjtë, por mbi të gjitha Perëndia At na dhuron neve vetveten. Ati na ka dhuruar Personin e dytë të Trinisë së Shenjtë, Zotin Jezus Krisht. Krishti është pasuria e pafundme e hirit të pamasë së Perëndisë pasi si Perëndi, fuqia e Krishtit është e pafundme, njohja e Tij, kujdesi i Tij, dhe dashuria e Tij është e pafundme. Perëndia na ka dhënë si një dhuratë të pameritueshme vetveten. Në Dhiatën e Vjetër Perëndia premtoi vetveten kur tha: Unë do të jem Perëndia juaj dhe i bijve tuaj. Në Dhiatën e Vjetër dhe të Re Krishti është quajtur Emanuel, Perëndia në mesin tonë. Apostulli Pjetër në predikimin e Tij të parë Apostolik i deklaroi tërë botës dhe madje edhe juve kryetarëve të familjeve në këtë sallë këtë: “Premtimi është për ju dhe për bijtë tuaj, dhe madje edhe për të gjithë ata që janë larg.” Apostulli Pal gjithashtu predikoi doktrinën e prezencës së Krishtit në trupin dhe shpirtin e besimtarëve dhe këtë ai e quan një mister, një realitet që edhe pse u paratha nga Perëndia në Dhiatën e Vjetër, nuk u kuptua edhe aq mirë nga njerëzit. Dhe duke folur për misionin e tij apostolik si predikues i ungjillit Pali thotë tek Kolosiance 1:26-27 këtë: “misterin që u mbajt i fshehtë gjatë shekujve dhe brezave, por që tani iu shfaq shenjtorëve të tij, të cilëve Perëndia deshi t’ua bëjë të njohur cilat ishin pasuritë e lavdisë së këtij misteri ndër johebrenjtë, që është Krishti në ju, shpresë lavdie.” Krishti në ju, prezenca e Zotit dhe Perëndisë Bir brenda qenies së besimtarëve, dhe këtë prezencë thotë Pali është pasuria që Perëndia ju ka dhënë juve nga Hiri i tij. Krishti brenda jush që besoni është ji vetëm nga hiri i Perëndisë dhe vetë hiri i Perëndisë por është edhe pasuria që ju është dhuruar. Perëndia ju ka dhuruar juve vetveten, një favor i pamerituar nga ju por që e ka burimin në dashurinë e Perëndisë. Dhe kjo është arsyeja pse Pali thotë që ne predikojmë vetëm Krishtin, dhe atë të Kryqëzuar. Krishti është mbushullimi apo plotësia e hirit të Perëndisë në ungjillin që predikohet.

Por fatkeqësisht, sot fjala hir nuk ka shumë vlerë ne fjalorin e Kishës. Hiri i mrekullueshëm dhe madhështor i Perëndisë nuk konsiderohet edhe kaq madhështor, dhe arsyeja për këtë ndryshim ka të bëjë më këndvështrimin që njerëzimi ka për vetveten. Njerëzimi brenda dhe jashë kishës refuzon ta
shikojë veten e saj ashtu siç ëshë në të vërtetë, e ngjizur, e lindur dhe e trajnuar në mëkat, ligësi e mosbindje. Ne nuk e vlerësojmë Hirin pasi nuk ia njohim vlerën mëkatit. Sa më i parandësishëm të konsiderohet mëkati, po aq edhe më i pavlerë bëhet Hiri për njeriun. Sa më lartë ta shikojmë veten aq edhe më e panevojshme bëhet Hiri i perëndisë dhe vetë Krishti rezus dhe kryqi i tij për ne. Por cila është situata e vërtetë në të cilën ndodhet njerëzimi?

II. Cila është situate në të cilën ndodhet njerëzimi

a. Pa-aftësi Totale

Së pari Perëndia na deklaron në Bibël që njeriut dergjet në një situatë rënie totale shpirtërore, dhe në një pa-aftësi totale për të shpëtuar veten përmes meritave të veta. Tek Romakëve 3 Apostulli pal thotë për njerëzimin:

“Dënimi i këtyre është i drejtë. 9 E çfarë pra? A kemi ne ndonjë epërsi? Aspak! E kemi treguar në fakt që më përpara se si Judenjtë ashtu edhe Grekët janë të gjithë nën mëkat, 10 siç është shkruar: “Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një. 11 Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. 12 Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën, as edhe një. 13 Gryka e tyre është një varr i hapur, me gjuhët e tyre kanë thurur mashtrime, ka helm gjarpërinjsh nën buzët e tyre; 14 goja e tyre është plot mallkim dhe hidhësi; 15 këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak; 16 në udhët e tyre ka rrënim dhe gjëmë, 17 dhe nuk e kanë njohur udhën e paqes; 18 nuk ka druajtja e Perëndisë para syve të tyre”.”

Të gjithë pa përjashtim kemi mëkatuar ndaj Perëndisë dhe njëri tjetrit, dhe si rrjedhim të gjithë gjendemi nën dënimin e Perëndisë. “Të gjithë nën mëkat, 10 siç është shkruar: “Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një.” Por jo vetëm kaq, diçka thelbësore ka ndryshuar në qenien njerëzore. Njeriu ka humbur aftësinë për të dëshiruar që të kthehet për tek Perëndia, njerëzimi ka humbur aftësinë që të kuptojë realitetin e tij shpirtëror, njeriu ka humbur aftësinë për të kërkuar Perëndinë dhe për tu bërë i dobishëm për perëndinë. “Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. 12 Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën, as edhe një” thotë Pali. Tek Zanafilla 6:5 ne lexojmë: “Dhe tani Zoti pa që ligësia e njerëzve ishte e madhe mbi tokë dhe që tërë synimet e mendimeve të zemrës së tyre nuk ishin gjë tjetër veçse e keqja në çdo kohë.” Një pemë e mirë – tha Krishti në një nga predikimet e tij në Ungjill – mund të japë vetëm fryte të mira, një pemë e keqe mund të japë vetëm fryte të këqija. Njihini njerëzit nga frytet e tyre, dhe frytet e njerëzimit dëshmojnë se ajo nuk është në gjendje që të kërkojë dhe as të dëshirojë që të kërkojë Perëndinë. Njerëzimi nuk është në gjendje që të ndryshojë vetveten. Jeremia 13:23 thotë “A mundet një Etiopias të ndryshojë lëkurën e tij o një tigër të këmbejë lëkurën me vijëza? Në të njëjtën mënyrë ju, që jeni mësuar të bëni të keqen, a do të mund të bënit të mirën?” Përgjigja është jo. Njerëzimi është i paftë për të ecur drejt Perëndisë. Pali thotë tek Rom 8:7-8 “Në fakt mendja e kontrolluar nga mishi është armiqësi kundër Perëndisë, sepse nuk i nënshtrohet ligjit të Perëndisë dhe as nuk mundet. 8 Prandaj ata që janë në mish nuk mund t’i pëlqejnë Perëndisë.”

b. Nevoja për shpëtim dhe regjenerim

Rrjedhimisht del nevoja për shpëtim dhe për regjenerim. Krishti tha tek Ungjilli i Gjonit 3:5-6 “në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. 6Ç’ka lindur nga mishi është mish; por ç’ka lindur nga Fryma është frymë.” Krishti tha: që ju të ndryshoni ju duhet të rilindi përsëri, ju duhet që të rigjeneroheni që të fitoni aftësinë për tiu afruar Perëndisë. Ju duhet që të lindni nga fryma që ti pëlqeni Perëndisë. Ju duhet që të rilindin nga Fryma e Shenjtë që mendja juaj të mos jetë më e kontrolluar nga mishi e mëkati, dhe që mendja juaj të mos dëshirojë më që të jetë në armiqësi me Perëndinë por në miqësi me Atin e dashurisë. Ne, njerëzit kemi nevojë që të shpëtohemi nga mëkati ynë, kemi nevojë që faji ynë të shpagohet, që borxhi ynë ndaj Perëndisë të lahet. Pali thotë tek Rom 6:3 që paga e mëkatit është vdekja, por si mund të paguhet kjo pagesë më vdekje kur në fakt ne dëshirojmë që të jetojmë? Por ne kemi nevojë që të shpëtohemi jo vetëm nga mëkati dhe nga paga e mëkatit por edhe nga pasojat e mëkatit në jetën tonë. Mëkati shkakton dominim. Kur ne mëkatojmë, mëkati fiton pushtet mbi ne dhe na fton dhe detyron për të mëkatuar përsëri, na thith në një rreth vicioz nga i cili nuk mund të dalim më po të mos jetë për Krishtin i cili e thyen dominimin e mëkatit mbi ne. Por mëkati gjithashtu sjell edhe zemërimin e Perëndisë ndaj nesh, ky zemërim duhet shuar, Perëndia duhet paqtuar, kjo është të kesh nevojë për shpëtim.

Jeremia 13:23 thotë “A mundet një Etiopias të ndryshojë lëkurën e tij o një tigër të këmbejë lëkurën me vijëza? Në të njëjtën mënyrë ju, që jeni mësuar të bëni të keqen, a do të mund të bënit të mirën?” Përgjigja është jo. Krishti thotë se ka një rrugëdalje, dhe metoda e shpëtimit është kjo: Sola Gratia – Vetëm nga Hiri.

III. Përse Sola Gratia – Vetëm nga Hiri? Cila është dëshmia Biblike?

Por pse Solia Gratia – Vetëm nga Hiri? Pasi vetëm Krishti vdes në kryq për të na blerë, për të paguar borxhin tonë për ne, dhe pasi e ka bërë këtë është Ati dhe Biri që dërgojnë Frymën e Shenjtë për të na rilindur shpirtërisht, për të na rigjeneruar, për të na çliruar mendjen dhe zemrën nga dominimi i mëkatit, për të na aftësuar sytë për të parë Krishtin, për të na aftësuar zemrën për të dashur Perëndinë, për të na aftësuar vullnetin për të marrë vendimin për tju afruar Perëndisë më besim. Është për këtë arsye që Pali thotë në tekstin që kemi për sot “8 Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, 9 jo nga vepra, që të mos mburret askush.” Ju nuk mund të vdisnit në kryq për vetën tuaj, ju nuk mund të prodhonit Krishtin, ju nuk mund të urdhëroni Frymën e Shenjtë, ju nuk mund të ringjallni vetveten, ju nuk mund të rilindni vetveten. Dikush tjetër duhet ta bëjë për ju dhe ky është hiri i Perëndisë që ju nuk e meritoni. Dikush tjetër duhet të bëjë operacion zemre brenda jush dhe këtë gjë ju nuk mund tja bëni vetvetes por dikush tjetër duhet ta bëjë brenda jush dhe Kjo është Fryma e Shenjtë. Ju nuk e urdhëroni atë. Krishti tha tek Gjoni 3:8 “Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen as ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma.” E pra, kjo vepër e Perëndisë nuk ndodh pasi ju e meritoni, nuk ndodh pasi ju e dëshironi, nuk ndodh pasi ju e urdhëroni por sepse Perëndia ju deshi ku ju ishit ende armiq të tij, dhe për shkak të dashurisë ai u tregua i hirshëm, ju dha një dhuratë të pamerituar. Perëndia na “zgjodhi në [Krishtin Jezus] përpara se të themeloh
ej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, 5 duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, 6 për lëvdim të lavdisë së hirit të tij, me të cilin na bëri të pëlqyer në të dashurin Birin e tij, 7 në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurive së hirit të tij,” (Efes 1:4-7). Vërtetë siç thotë Apostulli Pal “8 Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë.”

Ne besojmë në doktrinën Sola Gratia – Vetëm nga Hiri pasi hiri nëse nuk është i vetëm atëherë nuk është hir. Fjala vetëm na ndihmon që të kuptojmë dhe mbajmë mend origjinën e Hirit, ajo vjen vetëm nga Perëndia dhe jo nga Njeriu apo nga Perëndia + Njeriun. Zemra njerëzore është fabrikë idhujsh, dhe idhulli kryesor, produkti më i prodhuar i kësaj fabrike është krenaria shpirtërore. Njerëzit gjithmonë dëshirojnë që të marrin nga lavdia e të tjerëve, pa përjashtuar këtu edhe nga lavdia e Perëndisë. Por Perëndia është një person xheloz kur vjen puna tek lavdia e Tij. Nuk e ndan atë me njeriun dhe për këtë arsye na shpëton vetëm nga hiri. Pali thotë tek Rom 11:36 “Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjëra. Lavdi atij përjetë! Amen!”

IV. Cilat janë frytet e Hirit

Por së fundi, duhet që të vë në dukje që edhe pse Bibla dhe Kisha kanë besuar gjithmonë në doktrinën e Sola Gratia – Vetëm nga Hiri i Perëndisë, bibla dhe Kisha kanë besuar gjithmonë që ky Hir që vjen i vetëm prodhon fryte. Në vargun që vijon, tek Efes 2:10 Pali thotë “Ne në fakt jemi vepra e tij, e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë, që ne të ecim në to.” Si vepra e Perëndisë, ne jemi të rikrijuar për perëndinë që të bëjmë vepra të mira, të japim frytë. Cilat janë këto fryte, këto vepra të mira në të cilat ne duhet të ecim?

1. Së pari hiri prodhon përulje. Kur hiri i Perëndisë pushton zemrën e besimtarit, një prej fryteve që prodhon atje është përulja shpirtërore, po mungesa e krenarisë. Efes 2:9 thotë: “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, 9 jo nga vepra, që të mos mburret askush.” Dhe si të mos jetë ndryshe. E vetmja gjë që ne ofrojmë për shpëtimin tonë është mëkati ynë dhe asgjë tjetër. Edhe besimi me të cilin ne i afrohemi Perëndisë nuk vjen nga ne por na jepet apo prodhohet në ne nga Fryma e Shenjtë. Nëse ju e quani veten të Krishterë sot dhe keni krenari në zemrat tuaja atëherë ju nuk e keni kuptuar mesazhin e ungjillit, ju nuk e keni kuptuar ligësinë dhe fuqinë e mëkatit tuaj, domosdoshmërinë e hirit, dhuratën e Perëndisë dhe xhelozinë e Tij për lavdinë e Tij.

2. Së dyti, hiri prodhon sigurinë e faljes dhe të shpëtimit. Tek Rom 8:15 Pali thotë se kur ju merrni hirin e Perëndisë ju nuk merrni “një frymë robërie, që të keni përsëri frikë, po keni marrë frymën e birërisë, me anë të së cilës ne i thërrasim [Perëndisë]: “Aba, o Atë!”.” Pak më posh, në vargun 33 Pali thotë po “Kush do t’i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i shfajëson.” Kur ne kuptojmë hirin, ne çlirohemi, dhe jo vetëm nga faji dhe fuqia e mëkatit mbi ne, por gjithashtu edhe nga frika që mëkati, faji dhe fuqia e mëkatit prodhon në ne. Hiri që na fal dhe na shpëton edhe nga çliron që të duam Krishtin, që të gëzohemi në të. Zemra që ka shijuar hirin e Perëndisë ndjehet e sigurt në krahët e plotfuqishme të Perëndisë, pasi ato tashmë nuk janë më për të krahë ndëshkimi po krahë mbrojtjeje, dhe ky është hiri sigurisë së faljes dhe shpëtimit.

3. Së treti, hiri prodhon adhurim. Kur ne kuptojmë dhe shijojmë favorin dhe dashurinë e pamerituar të Perëndisë, zemrat tona automatikisht e rrëzojnë qenien tonë në gjunjë përpara Perëndisë ashtu siç bëri edhe me Apostullin Pal, kur pasi ka analizuar në katër kapitujt e parë në librin e Romakëve ligësinë dhe fuqinë e mëkatit, dhe më pas pasi ka shtjelluar në katër kapitujt e tjerë hirin e Perëndisë në Krishtin Jezus, në fund të kapitullit të tetë përfundon në gjunjë në një shpërthim doksologjik kur e adhuron hirin e Perëndisë me një himn.

4. Së katërti, hiri prodhon dedikim. Kur hiri i Perëndisë pushton zemrat tona, zemrat tona doksologjike – plot adhurim nuk qëndrojnë vetëm në gjunj, por edhe ngrihen në këmbë. Tek Rom 12:1-2 Pali i bën thirrje Kishës, juve që për shkak të dhembshurisë dhe hirit të Perëndisë “ta paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa juaj e mençur.” Hiri prodhon shërbim, hiri prodhon në ne sakrifica e flijim. Nëse dy orë në Kishë ditën e Dielë është koncepti juaj i Krishterimit atëherë ju nuk e keni kuptuar dhe as përjetuar hirin e Perëndisë në jetën tuaj. Perëndia dëshiron të gjithë qenien tuaj, gjithçka që jeni dhe gjithçka që keni.

5. Së pesti, hiri prodhon transformim. Një jetë që ka përjetuar hirin e Perëndisë është një jetë që po transformohet sipas imazhit të Krishtit. Perëndia na ka zgjedhur dhe shpëtuar nga hiri që të jemi “të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij,” (Rom 8:29). Pali thotë që kur ne adhurojmë Krishtin “Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim nga lavdia në lavdi, prej Frymës së Zotit.” Jini të shenjtë siç edhe unë jam i shenjtë është urdhri i Perëndisë si në Dhiatën e Vjetër edhe në atë të Renë. Ecni siç Krishti eci urdhëron Pali. Po e mbyll duke përsëritur urdhrin që Pali na jep në pasazhin e sotëm: “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, 9 jo nga vepra, që të mos mburret askush. 10 Ne në fakt jemi vepra e tij, e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë, që ne të ecim në to.” Amen.

Solus Christus (I): Supremacia e Krishtit mbi Gjithçka

Në fakt një është Perëndia, dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve: Krishti Jezus njeri. (1 Tim 2:5:)

Pyetja më e rëndësishme që një qenie njerëzore mund të bëjë ndonjëherë është kjo: “çfarë duhet të bëj që të shpëtohem?” Kjo është një pyetje që rëndon në koshiencën e njerëzimit që prej krijimit të saj dhe rënies në mëkat përmes Adamit. Në Dhiatën e Vjetër ne lexojmë tek Jobi 9:2 pyetjen: “si mund të qëndrojë i drejtë njeriu përpara Perëndisë?” Po këtë pyetje bën në Dhiatën e re gardiani nga Filipi tek Veprat 16: “çfarë duhet të bëj që të shpëtohem?” i tërë njerëzimi e di që jemi të krijuar nga një Perëndi i Shenjtë. i tërë njerëzimi gjithashtu e di që nuk mund të qëndrojë përpara këtij Perëndie të shenjtë për shkak të mëkatit, rebelimit, dhe fajit që sjellin ato. Perëndia na deklaron përmes penës së Palit tek Rom 1:18-21 këtë gjë:

18 … zemërimi i Perëndisë zbulohet nga qielli për çdo pabesi e padrejtësi të njerëzve, që mbysin të vërtetën në padrejtësi, 19 meqenëse ajo që mund të njihet prej Perëndisë është bërë e dukshme në ta, sepse Perëndia ua ka shfaqur atyre. 20Në fakt cilësitë e tij të padukshme, fuqia e tij e përjetshme dhe hyjnia e tij, duke qenë të dukshme nëpërmjet veprave të tij që nga krijimi i botës, shihen qartë, me qëllim që ata të jenë të pafalshëm. 21 Sepse, megjithëse e njohën Perëndinë, nuk e përlëvduan as e falënderuan si Perëndi, përkundrazi u bënë të pamend në arsyetimet e tyre dhe zemra e tyre pa gjykim u errësua.

Në fakt, i tërë njerëzimi e di që duhet ti gjejë një zgjidhje këtij problemi. Njerëzimi ka menduar dy zgjidhje të mundshme. Opsioni i parë është metoda e strucit – të futësh kokën në rërë dhe ti thuash vetes që Perëndia nuk ekziston. Kjo është zgjidhja që ateizmi i jep çështjes. Pasazhi që sapo lexova flet për njerëzit “që mbysin të vërtetën në padrejtësi.” Njerëzimi tenton të mohojë ekzistencën e problemit, dhe e bën këtë gje duke u munduar të fshijë nga faqja e dheut çdo gjë që ka për qëllim ti kujtojë njerëzimit mëkatin e tij dhe dënimin që po i vjen.

Opsioni i dytë është i kundërt me të parin. Opsioni i dytë është mobilizimi – mobilizimi i të tërë forcës mendore, shpirtërore dhe fizike të njeriut për të shlyer me punë mëkatin, fajin që vjen nga mëkati dhe dënimin që vjen për shkak të fajit. Kjo metodë e dytë bazohet në “logjikën” njerëzore, ka në qendër njeriun si shpëtimtar të njeriut, realizohet përmes meritave dhe vlerave që njeriu mundohet të ndërtojë apo gjenerojë, merita dhe vlera me të cilat njeriu pretendon se po të paraqitet me to përpara Perëndisë, Perëndia do të zbutet, pajtohet me njeriun, dhe si rrjedhim do ta falë atë. Për sa i përket këtij opsioni të dytë Perëndia thotë tek Isaia 64:6: “jeni të gjithë si një gjë e papastër, dhe të gjitha veprat tuaja të drejtësisë janë si një rrobe e ndotur. Fraza e fundit – një robe e ndotur – nuk është përkthyer mirë në shqip. Në hebraishten e vjetër manuskripti thotë që veprat tona, drejtësia jonë është për Perëndisë një leckë periode femërore. Me sa duket përkthyesi ka pasur turp ta përkthejë vargun fjalë për fjalë. Të gjitha religjionet e kësaj bote aplikojnë këtë opsion të dytë, dhe është për shkak të çfarë Perëndia na deklaron tek vargu i mësipërm që të tëra religjionet e tjera që gjenden në këtë botë janë të pa-pranueshme për Perëndinë.

Por përgjigja që vetë Perëndia i jep problemit tonë, dhe që është thelbi i Krishtërimit, dhe që pati humbur gjatë periudhës së errësirës mesjetare, dhe që u rizbulua nga Reformacioni Evropian është ky:

Shkoni vetëm tek Fjala – Sola Scriptura, – ku ju do të gjeni që vetëm Krishti, dhe Krishti i vetëm në kryq është zgjidhja e vetme që Perëndia i jep problemit – Solus Christus, – vetëm e vetëm për shkak të hirit të Tij sovran dhe jo për shkak të ndonjë gjëje të mirë në ne – Sola Gratia, – një Krisht që ne duhet ta marrim vetëm dhe vetëm përmes instrumentit të besimit – Sola Fide, – dhe e gjitha kjo vetëm për lavdinë e Perëndisë që ne të jetojmë vetëm për Atë – Soli Deo Gloria.

Duke filluar me sot, unë do të fokusohem në Solën e dytë të Reformacionit – Solus Christus: Vetëm Krishti. Kur ne besojmë dhe deklarojmë Solus Christus ne në fakt besojmë dhe deklarojmë se…

“…shpëtimi ynë arrihet vetëm me anë të veprës ndërmjetësuese të Krishtit historik. Vetëm jeta e tij e pamëkatë dhe shlyerja e tij zëvendësuese mjaftojnë për shfajësimin dhe pajtimin tonë me Atin.” (Deklarata e Kembrixhit)

Sot unë do të fokusohem në faktin që vetëm Krishti është Ndërmjetësi ndërmjet Perëndisë dhe Njeriut. Së pari unë do të fokusohem me arsyem përse është e mundur që Krishti mund të jetë ndërmjetësi ynë me Perëndinë. Vini re së pari që Krishti është i vetmi që na e afron Perëndinë pranë.

I. Vetëm Krishti na e afron Perëndinë pranë nesh

Apostullu Pal thotë tek 1 Tim 2:5: “Në fakt një është Perëndia, dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve: Krishti Jezus njeri.” Vetëm një ndërmjetës ka Thotë Pali, personi që quhet Jezus por që quhet edhe Krisht, personi që është njeri por që është gjithashtu në të njëjtën kohë edhe Perëndi. çfarë ne shpallim kur deklarojmë – Unë besoj në Jezus Krishtin – është kjo: Unë besoj se Ndërmjetësi dhe Shpëtimtari ynë është një person me dy natyra, Ai është plotësisht njeri dhe plotësisht Perëndi, Ai është Perëndia-Njeri. Fjala Krisht (Kristos në greqisht) përkthen fjalën Mesia (në Hebraisht). Dhiata e Vjetër e përshkruan qartë që Mesia që duhej të vinte do të ishte një person hyjnor. Perëndia do të zbriste në tokë. Dhiata e Vjetër gjithashtu në mënyrë të qartë përcaktonte se po ky ndërmjetës, po ky Mesi apo Krisht do të ishte gjithashtu njeri. Perëndia do të mishërizohej, do ti vishte vetes si një rrobe një trup dhe një natyrë njerëzore dhe do të jetonte në mes të popullit të Tij, do ti shërbente popullit të Tij, do të vdiste për popullin e tij. Tek Isa 7:14 u profetizua: “Prandaj vet Zoti do t’ju japë një shenjë: Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin do ta quajë Emanuel” – Perëndia mes nesh. Isaia 9:6 profetizonte “Sepse na ka lindur një fëmijë, një djalë na është dhënë. Mbi supet e tij do të mbështetet perandoria dhe do të quhet Këshilltar i admirueshëm, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i paqes.” Një fëmijë i lindur do të ishte gjithashtu edhe Perëndia i fuqishëm, Perëndi i Përjetshëm. Tek Zakaria 2:10-11 vetë Krishti deklaron;

Lësho klithma gëzimi, gëzohu, o bijë e Sionit, sepse ja, unë do të vij, të banoj midis teje”, thotë Zoti. 11 “Atë ditë shumë kombe do të bashkohen me Zotin dhe do të bëhen populli im, dhe unë do të banoj midis teje; atëherë do të pranosh që Zoti i ushtrive më ka dërguar te ti.

Vini re që nje person i Trinisë deklaron që do të vijë të banojë në mes të njerëzimit dhe njerëzimi do të pranojë që Ai është dërguar nga personi tjeter i trinisë – ja, unë do të vij, të banoj midis teje”, thotë Zoti…atëherë do të pranosh që Zoti i ushtrive më ka dërguar te ti.” Tek Mikea 5:2 ne lexojmë fjalët e Personit të p
arë të trinisë, Atit të Përjetshëm që thotë për qytetin e Betlehemit:

“Por ti, o Betlem … megjithëse je i vogël midis mijërave të Judës, nga ti do të dalë për mua ai që do të jetë sundues në Izrael, origjinat e të cilit janë nga kohërat e lashta, nga ditët e përjetësisë”.

Perëndia Ati dëshmon për përjetësinë e Perëndisë Bir në këtë varg – origjinat e të cilit janë nga kohërat e lashta, nga ditët e përjetësisë.” Tek Malakia 3;1 Perëndia deklaron që Zoti do të vijë në tempullin e tij midis njerëzve:

“Ja, unë po dërgoj lajmëtarin tim për të përgatitur rrugën para meje. Dhe menjëherë Zoti, që ju kërkoni, do të hyjë në tempullin e vet, engjëlli i besëlidhjes që ju kërkoni me endje, ja, do të vijë”, thotë Zoti i ushtrive.

Lajmëtari që përgatit rrugën për zotin siç e dimë nga ungjijtë ishte Gjon Pagëzori, dhe Engjëlli i Besëlidhjes që përmend këtu Ati, personi i Parë i Trinisë është Zoti Jehova, personi i Dytë i Trinisë së Shenjtë. Titulli Engjëlli i Besëlidhjes është i barabartë në Bibël me titullin Ndërmjetës, apo Mediator. Vetë Zoti thotë Ati Perëndi do të jetë Ndërmjetësi i Besëlidhjes së Hirit, Ndërmjetësi apo Mediatori ndërmjet Perëndisë dhe njeriut. Krishti që duhej të vinte do të ishte vetë Zoti Perëndi, Personi i Dytë i Hyjnisë së Shenjtë, i mishërizuar, që duhej të ecte, qëndronte e vepronte në gjirin e njerëzimit, dhe duke e bërë këtë gjë Ai, Zoti Krisht do të afronte Perëndinë pranë nesh. Dhe vërtet kështu ndodhi: Krishti na e afroi Perëndinë pranë nesh, Emanuel – Perëndia mesh nesh.

Dhiata e re na konfirmon që Jezusi i Nazaretit ishte Mesia që duhej të vinte. Është e pamundur që e tërë evidenca Biblike të renditet në një predikim të vetëm. Ky është qëllimi në fakt i ungjijve, të Provojnë që Jezusi i Nazaretit është Krishti, Mesia, Perëndia i mishërizuar që duhej të vinte. Apostulli Gjon shkruan tek ungjilli (20:31) i tij arsyen e shkrimit të ungjillit:

Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij.

Ju duhet të besoni që Jezusi i Nazaretit është Krishti, Personi i Dytë i Hyjnisë, i Trinisë së Shenjtë, i cili u mishërizua që të vuante dhe të vdiste në kryq për ne dhe në vendin tonë, dhe duke besuar ju do të shpëtoheni, ju do të llogariteni nga Ati Perëndi si të larë përpara Tij, të pastër dhe të pranuar, në një paqe të përjetshme me Perëndinë.

Nëse besojmë dëshminë e Perëndisë se Krishti është Perëndia i mishërizuar, Perëndia-Njeri, dhe nëse besojmë se Krishti është Engjëlli i Besëlidhjes, Ndërmjetësi apo Mediatori i Besëlidhjes së Perëndisë me Njeriun, atëherë duhet të pranojmë dhe besojmë që Krishti është i vetmi që mund të na ndërmjetësojë me Perëndinë. Nëse Krishti është i vetmi që është edhe njeri edhe Perëndi, atëherë ne duhet të pranojmë dhe besojmë se vetëm Krishti është Ndërmjetësi (që është dhe pika ime e dytë për sot), vetëm Krishti – Solus Christus. Kjo është logjika dhe mesazhi Biblik.

II. Vetëm Krishti na Ndërmjetëson me Perëndinë

Vetëm Krishti është dhe mund të jetë Mediatori apo Ndërmjetësi ynë me Perëndinë. Kjo është çfarë Apostulli Pal shpall kaq forcërisht tek pasazhi që kemi për sot: “Në fakt një është Perëndia, dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve: Krishti Jezus njeri.” Kisha Ortodokse, Kisha Katolike besojnë që Maria është gjithashtu ndërmjetësja jonë me Perëndinë, Apostujt dhe shenjtorët janë gjithashtu ndërmjetësit tanë me Perëndinë. çfarë thotë për shembull katekizma e Kishës Katolike e shkruajtur nga kardinali i cili sot është edhe papa i Kishës: Kapitulli mbi Marinë thotë që Maria dhe Krishti vazhduan që të ruanin një lidhje shpëtuese me njëri-tjetrin, dhe si të tillë ishin bashkë-shpëtimtarë të njerëzimit. Katekizmi gjithashtu thotë që kur Krishti varej në Kryq dhe vuante dënimin e mëkatit tonë nën dhunën direkte të zemërimit të Perëndisë, Maria tek këmbët e kryqit vuante gjithashtu me Krishtin, por jo thjesht siç vuan një nënë që shikon birin e saj të sakatuar në kryq por vuante në të njëjtën mënyrë dhe për të njëjtin qëllim si edhe Krishti – që është shpagimi për mëkatet e botës. Ish kardinali dhe e gjithë Kisha Katolike e Ortodokse e quan Marine Perëndi-Lindëse, e quan Marinë bashke-shpenguese me Krishtin, dhe deklaron që Maria së bashku me Krishtin është ajo që prodhon apo konverton njerëzit në Krisht. Katekizmi dhe ish-kardinali deklaron në emër të asaj Kishe që edhe pse bibla deklaron që Krishti është i vetmi njeri i pamëkatë dhe çdokush tjetër që ka ardhur nga një baba dhe nënë njerëzore është i konceptuar, lindur dhe rritur të vdekur në mëkat, Krishti nuk ishte i vetëm në pamëkatshmërinë e Tij – Maria ishte gjithashtu pa mëkat, e lindur dhe e rritur e tillë. Kur lexon faqe pas faqeje të dokumenteve teologjike të Kishës Katolike dhe Ortodokse vihet re që shumica e cilësive dhe atributeve që i përkasin Krishtit dhe vetëm Krishtit i renditen edhe Marisë. Për ta Maria është ndërmjetësuese në të njëjtin hap me Krishtin. Doktrina Solus Christus – Vetëm Krishti nuk ekziston në besimin e Kishësh Katolike dhe Ortodokse.

Si filloi e gjitha kjo? Në vitin 431 të erës sonë, Kisha i dha zyrtarisht Marisë titullin Hyjëlindëse apo Nëna e Perëndisë. Kisha i dha asaj zyrtarisht edhe statusin që si edhe Krishti ajo ishte absolutish e pa-prekur nga mëkati njerëzor. Pastaj tha që Maria është pjesëmarrëse në shpëtimin tonë me Krishtin, dhe që ne nuk duhet ti lutemi vetëm Krishtit por edhe Marisë, pasi prej saj ashtu si edhe prej Krishtit buron shpëtimi. Si rrjedhim Maria duhet adhuruar gjithashtu dhe jo vetëm Krishti. Nga viti 1993 – 1997 Kisha Katolike mori 4.3 milion firma në një peticion drejtuar Kishësh katolike dhe papës, një Peticion i drejtuar nga 500 Bishopë dhe 42 Kardinalë, që i kërkonin Papës së atëhershme që ti deklaronte Marisë titullin dhe statusin e Bashkë-Shpëtimtares dhe bashkë-Mediatores të tërë Hirit të Perëndisë, dhe Avokatja e popullit të Perëndisë. Maria është Avokatja ndërmjet Perëndisë dhe Njeriut, dhe asaj i janë dhënë çelësat e Mbretërisë së Perëndisë. Papa Leo XIII pat deklaruar që asgje nuk na jepet nga Perëndia veç përmes ndërmjetësimit të Marisë.

Maria, nëna e Jezusit të Nazaretit është shpallur të ndajë me Krishtin të tëra atributet dhe veprat shpëtuese të Krishtit, dhe madje i ka hequr Krishtit detyrën e Avokatit tonë përpara Atit. Kuptohet që jo Maria, një shenjtore dhe bashkë besimtarë në Zotin tonë Krishtin Jezus, por Kisha. Kjo është abuzimi më i madh që reformacioni adresoi kur shpalli Solus Christus – Vetëm Përmes Krishtit. Vetëm Krishti është Perëndia-Njeri, dhe si rrjedhim vetëm Krishti është Ndërmjetësuesi ynë me Atin.

Bibla deklaron në shumë vende këtë gjë: 1 Tim 2:5 thotë: “Në fakt një është Perëndia, dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve: Krishti Jezus njeri.” Jezusi i tha: tek Gjoni 14:6 “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje. Krishti thotë tek Mateu 11:27 “Çdo gjë më është dhënë në dorë nga Ati im, dhe asnjëri nuk e njeh Birin, përveç Atit; dhe asnjëri nuk e njeh Atin, përveç Birit dhe atij të cilit Biri don t’ia zbulojë.” Apostulli Pal thotë për Krishtin tek Efes 4:6: [ka] “një Perëndi i vetëm dh
e Atë i të gjithëve, që është përmbi të gjithë, në mes të të gjithëve dhe në ju të gjithë.”

As edhe një rast i vetëm nuk mund të gjendet në Bibël ndonjë varg apo pasazh që mund të jetë i dyshimtë apo ngatërrues për ne. Bibla në çdo rast kur flet për Krishtin është kategorikisht ekskluzive, Solus Christus – Vetëm Krishti është Mediatori apo Ndërmjetësi ynë me Perëndinë. Për shembull Bibla deklaron që Krishti është Avokati ynë i vetëm me Perëndinë. Tek 1 Gjonit 2:1-2 Apostulli deklaron në rast se ne biem në mëkat:

Djema të mi, ju shkruaj këto gjëra që të mos mëkatoni; dhe në qoftë se ndokush mëkatoi, kemi një avokat te Ati, Jezu Krishtin të drejtin. 2 Ai është shlyesi për mëkatet tona; dhe jo vetëm për tonat, por edhe për ata të të gjithë botës.

Lexoni Librin e Hebrenjve sot kur të shkoni në shtëpi. Qëllimi dhe organizimi i Librit të Hebrenjve është ky: Krishti është më i lartë se profetët e Dhiatës së Vjetër, me i lartë se engjëjt, më i lartë se priftërinjtë e Dhiatës se vjetër, ndërmjetësi më i lartë ndërmjet Atit dhe Njeriut, i vetmi avokat dhe si rrjedhim atij dhe vetëm Atij i takon i tërë nderimi dhe adhurimi. Lexoni po sot Letrën e Palit drejtuar Kolosianëve. Aty qëllimi i Palit është që të shpallë supremacinë e Krishtit mbi gjithçka, në krijim dhe mbi krijesën si Krijuesi i saj, mbi Kishën e Tij si çliruesi i saj, dhe madje mbi të tërë botën si zotëruesi i saj. Krishti dhe vetëm Krishti mund të jetë i tillë thotë Pali dhe si rrjedhim i takon i tërë adhurimi dhe nënshtrimi ynë. Në asnjë rast, Maria dhe shenjtorët as që nuk përmenden fare. Apostulli Pal thotë tek Rom 8:33-34:

“Kush do t’i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i shfajëson. 34Kush është ai që do t’i dënojë? Krishti është ai që vdiq, po për më tepër ai u ringjall; ai është në të djathtë të Perëndisë dhe ai ndërmjetëson për ne.”

Krishti dhe vetëm Krishti thotë Pali është ai që vdiq dhe ai që ndërmjetëson. Krishti dhe vetëm Krishti është Shpëtimtari dhe Avokati-Ndërmjetës për të gjithë ne përpara Atit. Tek Veprat e Apostujve, Apostujt Pjetri dhe Gjoni thanë këto fjalë kur ju kërkua që të heshtnin dhe të mos e përmendnin më Krishtin:

“…në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve dhe me anë të të cilit duhet të shpëtohemi”.

Apostujt deklaruan Solus Christus – Vetëm në Krishtin mund të këtë Shpëtim, vetëm Krishti është ndërmjetësi dhe askush tjetër, vetëm Krishti është avokati ynë me atin dhe askush tjetër, vetëm Krishti vuajti dhe vdiq në Kryq dhe askush tjetër – ”…në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve dhe me anë të të cilit duhet të shpëtohemi”

Vëllezër dhe Motra në Krisht, kjo është çfarë Kishti dhe Apostujt na deklarojnë, kjo është çfarë Perëndia na deklaron, kjo është çfarë na kërkohet që të besojmë, kjo është çfarë na kërkohet se si të jetomë. Besoji Krishtit dhe vetëm Krishtit, vetëm ai është Perëndia-Njeri. Besojini Krishtit dhe vetëm Krishtit pasi vetëm ai ishte i pamëkatë për ne. Besojini Krishtit dhe vetëm Krishtit pasi vetëm Ai vdiq në kryq për ju, për mëkatet tuaja, vetëm gjaku i tij ju pastron, vetëm sakrifica e tij e paqton Perëndinë ndaj jush. Kur mëkatoni tani që keni besuar, mbani mend që Krishti dhe vetëm Krishti ndërhyn për ju tek Ati. Krishti dhe vetëm Krishti është i ulur në anë të djathtë të Perëndisë në Qiell që ju përmend me emër, njëri pas tjetrit si si populli tij. Është Krishti dhe vetëm Krishti ai që ju hani dhe pini dhe përkujtoni gjatë darkës së Zotit, është Krishti dhe vetëm Kristi ai që ju prisni që të kthehet në lavdi si një mbret fitimtar. Është Krishti dhe vetëm Krishti që ju duhet ti nënshtroheni, ta adhuroni, ti shërbeni, ta duani. Amen.

Sola Scriptura(III)-Vetëm Shkrimi

16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, 17 që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë. 2 Tim 3:16-17

Kush jemi, nga vijmë dhe u shkojmë janë pyetjet të cilat që të gjitha e gjejnë përgjigjen në ato që quhen 5 Solat e Reformacionit. Siç e keni edhe të shkruar në faqen e parë të buletinit, 5 Solat e reformacionit janë: Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi; Solus Christus – Vetëm Krishti; Sola Gratia – Vetëm nga Hiri; Sola Fide – vetëm përmes besimit; dhe Soli Deo Gloria – e gjithë lavdia vetëm Perëndisë. Këto 5 Sola përmbledhin programin, doktrinën dhe praktikën e Kishës si institucion dhe të të Krishterit si besimtar. Çdo gjë që ne besojë dhe bëjmë si të krishterë në këtë jetë rrjedh dhe bazohet mbi këto 5 Sola.

Sot, ne do të vazhdojmë të studiojmë solën e parë: Sola Scriptura që do të thotë Vetëm Shkrimi. Ne Besojmë që vetëm Shkrimi është zbulesa e shkruar e Perëndisë për njeriun. Vetëm Shkrimi është i dhënë me frymëzimin nga Perëndia. Vetëm Shkrimi ka autoritet mbi çështjet e besimit dhe të jetës së Krishterë. Vetëm Shkrimi është i pagabimtë dhe i pagabueshëm. Vetëm Shkrimi është rregulli i pagabueshëm i interpretimit të Shkrimit. Vetëm Shkrimi është gjyqtari suprem mbi të gjitha polemikat e fesë, opinionet e njerëzve. Vetëm Shkrimi është plotësisht i mjaftueshëm për shpëtim, shenjtëri dhe jetë të Krishterë. Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi.

Javën e kaluar ne u përqendruam në faktin që Bibla është e frymëzuar nga Perëndia. Me frymëzim ne kuptojmë që Perëndia, përmes Frymës së Shenjtë ka nxjerrë nga vetvetja – ashtu siç njeriu nxjerr frymën e tij nga gjoksi – këtë libër që ne studiojmë sot. Javën e kaluar ne zbuluam në Bibël fakte që dëshmojnë që jo vetëm Bibla është e frymëzuar në tërësinë e saj, por që është e frymëzuar deri në detajet e saj. çdo fjalë e zgjedhur dhe e përdorur është e tillë më vendin e Perëndisë. çdo marrëdhënie fjalësh në një frazë është e frymëzuar nga Perëndia, çdo detaj, çdo fakt historik, gjeografik apo teologjik është i dhënë nga Perëndia. E gjithë bibla, nga presja më e vogël derri tek doktrina më e lartë na është dhënë nga vetë Perëndia përmes frymëzimit të tij, influencës së Tij hyjnore. Kjo vjen me implikime të rëndësishme për Biblën dhe për mënyrën se si ne duhet ta shikojmë atë. Sot unë do të rreshtoj vetëm tre: Së pari, vini re pagabimshmërinë dhe pagabueshmërinë e Biblës.

I. Pagabimshmëria dhe Pagabueshmëria e Shkrimit të Shenjtë

Nëse i tërë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia, atëherë Shkrimi i Shenjtë vjen pa gabime dhe pa mundësinë për të gabuar. Është e pagabimshme dhe e pagabueshme. Cila është baza e këtij realiteti? Vetë personi i Perëndisë. Perëndia nuk mund të gabojë as në fakte dhe as në qëllimin që ai dëshiron të arrijë në këtë botë. Nëse do të pranonim që Bibla është me gabime dhe e gabueshme atëherë ne do të deklaronim që Perëndia flet me gabime dhe se nuk është në gjendje që të arrijë qëllimet e tija në këtë botë. Por çfarë deklaron Perëndia për veten e Tij përmes fjalëve të Tij?

Perëndia nuk është një njeri, që mund të gënjejë, as edhe bir njeriu që mund të pendohet. Kur ka thënë një gjë, nuk do ta bëjë? Ose kur ka shpallur një gjë, nuk do ta kryejë? (Num. 23:19).

Ai është Shkëmbi, vepra e tij është e përsosur, sepse në të gjitha rrugët e tij ka drejtësi. Është një Perëndi që nuk e njeh padrejtësinë; ai është i drejtë dhe i mirë. (Bes. Rip. 32:4)

Në këto dy vargjet e mësipërme Perëndia na deklaron jo vetëm që Ai nuk e njeh padrejtësinë si opsion për veten e Tij; jo vetëm që Ai nuk është i kushtëzuar siç janë krijesat e tij për të gënjyer, mashtruar apo fshehur të vërtetën, por mbi të gjitha, na deklaron që është e pamundur për Perëndinë të mos përçojë informacion të vërtetë. Perëndia është Sovran e i plotfuqishëm mbi çdo gjë, ai mund të bëjë çdo gjë me përjashtim të rënies ndesh me vetveten. Perëndia është i pa-aftë për të kontradiktuar vetveten. “Perëndia nuk është një njeri, që mund të gënjejë.” Kjo është për sa i përket përmbajtjes së informacionit. Së dyti vargjet e mësipërme deklarojnë që Perëndia gjithmonë e arrin qëllimin që i ka vënë vetes. Vargu thotë: “Ose kur ka shpallur një gjë, nuk do ta kryejë?” Perëndia nuk dështon në përmbushjen e qëllimit të tij në çdo gjë që Ai bën. Mbi këtë bazohet edhe frymëzimi i Biblës, si edhe implikimi i parë për sot, pagabimshmëria dhe pagabueshmëria e Biblës. Sepse Perëndia ynë është i përsosur në çdo gjë që bën, Bibla që ai na dha është e përsosur në çdo gjë që përmban ajo. Sepse Perëndia nuk gënjen edhe Bibla është pa gabime në gjithçka që ajo përmban. Çdo fakt në Bibël, çdo datë, çdo emër vendi apo personi, çdo ngjarje historike, çdo shifër, çdo koncept është i dhënë nga Perëndia, dhe si rrjedhim është absolutisht pa gabime. Këtu futet madje edhe informacioni për origjinën e gjithësisë. Perëndia krijoi çdo gjë përmes fuqisë së Fjalës së Tij, nga asgjëja në asgjë dhe këtë brenda segmentit kohor të 6 ditëve. Pagabimshmëria dhe pagabueshmëria e biblës është rrjedhojë logjike e pagabimshmërisë dhe pagabueshmërisë së Perëndisë. Por nuk është vetëm rrjedhojë logjike, por deklaratë Biblike, deklarim që e bën Perëndia për vetveten. Dhe është për këtë arsye, që Profeti Isaiah duke shpallur pagabimshmërinë dhe pagabueshmërinë e Perëndisë përfundon në thirrje doksologjike lavdërimi:

O Zot, ti je Perëndia im, unë do të të përlëvdoj dhe do të kremtoj emrin tënd, sepse ke bërë gjëra të mrekullueshme, projekte të konceptuara shumë kohë më parë, dhe të realizuara me besnikëri dhe vërtetësi. (Isaia 25:1)

Dhe po po kështu bëjnë edhe Apostujt, me në krye Palin kur thonë tek 1 Sel. 2:13:

Prandaj edhe ne e falënderojmë pa pushim Perëndinë, se kur ju keni marrë nga ne fjalën e Perëndisë, e pritët atë jo si fjalë njerëzish, por, sikurse është me të vërtetë, si fjalë Perëndie, që vepron ndër ju që besoni.

Vëllezër dhe motra në Krishtin Jezus, kjo Bibël që ju sot mbani në duar është vetë Fjala e Perëndisë për ju, është letra e dashurisë së Tij për ju. Për këtë duhet të jeni mirënjohës, për këtë duhet ta përlëvdoni, ta adhuroni, ti thurni lavde pasi Perëndia i ka kapërcyer kohët e injorancës dhe nuk ju ka lënë në errësirë, por ju ka dhënë të vërtetën, ju ka dhënë të shkruar planin e shpëtimit tuaj përmes besimit në Jëzus Krishtin e kryqëzuar e të ngjallur për ju.

Por le të përcaktojmë qartë se çfarë duhet të kuptojmë me pagabimshmërinë dhe pagabueshmërinë e Biblës. Në një farë mënyrë ato janë e njëjta gjë, por ato janë gjithashtu edhe dy gjëra të ndryshme. Me Pagabimshmërine kuptojmë që bibla nuk përmban gabime faktike, nuk përmban mashtrime apo gënjeshtra. çdo fakt në të është i vërtetë pasi është i dhënë nga Perëndia i shenjtërisë dhe i së vërtetës Nuk përmban mashtrime, pasi “Perëndia nuk është një njeri, që mund të gënjejë.” Bibla nuk përmban as gënjeshtra të paqëllimte dhe që mund ti kenë shpëtuar Perëndisë sepse Ai “sepse ka bërë gjëra
të mrekullueshme, projekte të konceptuara shumë kohë më parë, dhe të realizuara me besnikëri dhe vërtetësi” siç thotë Isaiah. Perëndia nuk ka lejuar sepse nuk mund të lejonte gabime me apo pa dashje, mashtrime të qëllimshme apo të pa qëllimshme, gabime faktuale apo doktrinore pasi ai është një Sovran i Shenjtë.

Me pagabueshmëri ne kuptojmë paaftësinë e Shkrimit për të gabuar në të gjitha çështjet e besimit dhe të jetës praktike. Perëndia është i pagabueshëm në të tëra ato që ai ka për qëllim që të realizojë. Isaia thotë se Perëndia “… bërë gjëra të mrekullueshme, projekte të konceptuara shumë kohë më parë, dhe të realizuara me besnikëri dhe vërtetësi.” Bibla është gjithashtu një projekt i konceptuar dhe realizuar me besnikëri dhe vërtetësi. Në prodhimin e biblës Perëndia veproi me pagabueshmëri. Në të njëjtën mënyrë dhe për këtë arsye edhe projekti i Tij, Bibla, vepron me pagabueshmëri. Prov 30:3 thotë:

Çdo fjalë e Perëndisë është provuar e vërtetë. Ai është një mburojë për atë që gjen strehë tek ai.

Me pagabueshmëri ne kuptojmë paaftësinë e Biblës për të mashtruar, dhe si rrjedhim bibla është një burim i pagabueshëm dhe autoritar për gjithçka që ka të bëjë me çështjet e jetës dhe të besimit. Bibla është një burim dhe një standard i sigurt dhe i besueshëm për gjithçka. Nëse ju kërkoni për metodën e shpëtimit, dhe zgjidhja për mëkatin që ju gjeni në Bibël është besimi në Krishtin që pagoi mëkatin tonë në vendin tonë, atëherë kjo është jo vetëm e vërtetë për sa i përket fakteve, që Krishti vërtet vdiq në kryq për ne, por gjithashtu, që edhe mëkatet tona janë larë me të vërtetë, që fajet me të vërtetë na janë falur, që ne me të vërtetë kemi sot paqe me Perëndinë, që ne sot me të vërtetë jemi bij dhe bijat e Tij, që ne sot me të vërtetë kemi brenda nesh frymën e Shenjtë si një parapagim nga Perëndia për prezencën e tij që do ta kemi të plotë në qiell ditën kur do të largohemi nga ky realitet tokësor. Bibla flet pagabueshëm për këto gjëra. Bibla është një burim i sigurt e i besueshëm i mënyrës se si mund të shpëtohemi, se mund të jetojmë, dhe se si mund të vdesim. Dhe si e tillë, bibla na flet së dyti edhe me autoritet.

II. Autoriteti i Shkrimit të Shenjtë

Implikimi i dytë i faktit që shkrimi është i dhënë nga Perëndia përmes procesit të frymëzimit është që Shkrimi është autoritar mbi të tëra çështjet e besimit dhe të jetës. Perëndia ka krijuar gjithçka për veten e tij. Perëndia është suprem dhe sovran mbi të tërë krijesën e Tij, dhe vullneti i Tij, tashmë i zbuluar dhe i shkruar në Bibël për ne është gjithashtu autoritar mbi me dhe mbi të gjitha krijesat e tij. Shkrimi e merr autoritetin e saj prej autoritetit të Perëndisë, prej faktit që është fjala e pagabueshme dhe e pagabimtë e Perëndisë. Është për këtë arsye që Rrëfimi i Besimit të Westminsterit, dokumenti ynë zyrtar që pasqyron dhe artikulon se çfarë ne besojmë në këtë kishë thotë këtë:

Gjygjtari suprem që shqyrton e vendos për të gjitha polemikat e besimit, dekretet e kishës, opinionet e shkrimtarëve të lashtë, doktrinat e njerëzve dhe frymërat e ndryshme, të vetmet vendime të të cilit e mbi të cilat mund të mbështetemi, është askush tjetër veç Fryma e shenjtë që na flet përmes Shkrimit të Shenjtë.

Kisha historikisht e ka pranuar autoritetin e Shkrimit mbi të tëra çështjet e besimit dhe të jetës mbi njerëzimin. Ndryshimi ndërmjet Kishës Protestante apo ungjillore që ishe fryt i Reformacionit Evropian, dhe Kishës Katolike dhe Ortodokse qëndron në bazën apo burimin e autoritetit të Shkrimit. Kisha Katolik dhe ajo Ortodokse besojnë që autoriteti i Biblës buron nga autoriteti i Kishës. Ato thonë që kisha u themelua dhe u krijua përpara Shkrimit, dhe si rrjedhim nuk e merr ekzistencën e saj nga Shkrimi, por Shkrimi e merr nga Kisha. Ato thonë që është Bibla ajo që u shkrua nga Kisha, u grumbullua nga ajo dhe si rrjedhim e merr autoritetin e saj nga Kisha. Si rrjedhim, është Kisha ajo që e ruan Shkrimin, që e deklaron atë, që e interpreton Biblën dhe që e m bron atë. Kisha është mbi Shkrimin thotë Kisha Katolike dhe ajo Ortodokse. Kisha është autoriteti më i lartë, autoriteti final.

Në ndryshim nga këto dy institucione, Reformacioni deklaroi me shprehjen Sola Scriptura se Shkrimi është i vetmi autoritet final mbi gjithçka dhe jo Kisha. Sola Scriptura do të thotë që Shkrimi ka autoritetin final pasi është fjala e frymëzuar e Perëndisë. Vetëm Shkrimi është i frymëzuar dhe si rrjedhim vetëm Shkrimi është autoriteti final, gjyqtari apo gjykatësi suprem “që shqyrton e vendos për të gjitha polemikat e besimit, dekretet e kishës, opinionet e shkrimtarëve të lashtë, doktrinat e njerëzve dhe frymërat e ndryshme, të vetmet vendime të të cilit e mbi të cilat mund të mbështetemi.” Kjo është çfarë ne besojmë dhe duhet të besojmë. Psalmi 19:7-11 thotë:

Ligji i Zotit është i përsosur, ai e përtërin shpirtin; dëshmia e Zotit është e vërtetë dhe e bën të ditur njeriun e thjeshtë. 8 Porositë e Zotit janë të drejta dhe e gëzojnë zemrën; urdhërimet e Zotit janë te pastra dhe ndriçojnë sytë. 9 Frika e Zotit është e pastër, mbetet përjetë; gjykimet e Zotit janë të vërteta, të gjitha janë të drejta; 10janë më të dëshirueshme se ari, po, më tepër se shumë ari i kulluar; janë më të ëmbla se mjalti, nga ai që del nga hojet. 11 Edhe shërbëtori yt mëson prej tyre; ke një shpërblim të madh duke i parë.

Po ju ofroj shkurtimisht katër kategori argumentesh në mbështetje të Autoritetit final të biblës mbi njeriun apo Kishën:

Së pari, Bibla gjithmonë flet në emër të Perëndisë, dhe urdhëron besim dhe bindje. Profetët e Dhiatës së Vjetër asnjëherë nuk thanë: Kështu po ju deklaron i dërguari i Perëndisë, apo mëkëmbësi i Perëndisë, apo i frymëzuari i Perëndisë. Fraza e parë e çdo deklarimi që ata bënë në Dhiatën e Vjetër ishte: “Kështu thotë Perëndia,” apo “Kjo është fjala e Perëndisë,” apo si në rastin e Profetit Jeremia 13:12: “Prandaj ti do t’u thuash atyre këtë fjalë: “Kështu thotë Zoti, Perëndia i Izraelit…” dhe vijon mesazhi.

Së dyti, Krishti dhe apostujt gjithmonë iu referuan Shkrimit të Shenjtë si autritet për të zgjidhur çështjet e tyre dhe jo traditës së Kishës apo të priftërinjve. Tek Rom 4:3 Pali thotë: Po le të shikojmë se çfarë thotë shkrimi për shpëtimin me anë të besimit. Tek Luka 16, parabola e Llazarit dhe të riut pasanik, kur i riu pasanik i kërkon Perëndisë që të dërgojë dikë nga të vdekurit si dëshmitar të botës së përjetshme dhe të dënimit që do të vijë për të tëra ata që nuk bëjne pregatitjet e duhura për jetën që vjen, Perëndia ju përgjigj: Ata kanë Ligjin dhe Profetët – që në atë kohë ishte shprehja standarde që thoshte “ata kanë shkrimet e Dhiatës së Vjetër. Krishti dhe Apostujt iu referuan Biblës si autoritetin përfundimtar.

Së treti, Apostulli pal i lavdëron Bereasit tek Veprat. Apostujve 17:11 me fjalët: 11 Por këta ishin më fisnikë nga ndjenjat se ata të Thesalonikit dhe e pranuan fjalën me gatishmëri të madhe, duke i shqyrtuar çdo ditë Shkrimet për të parë nëse këto gjëra ishin ashtu.” çfarë bënë këta besimtarët e qytetit të Bereasit. Apostulli Pal shkoi atje për të predikuar. Ata e dëgjuan predikimit të Palit, por nuk dëgjuan në mënyrë aktive çfarëdo gjëje që tu shoshte a
utoriteti Apostolik, por besonin dhe kontrollonin fjalët e Palit duke i krahasuar me fjalët e biblës.

Së katërti, Krishti i dënoi klerikët, pleqtë, skribët e farisenjtë për shtrembërimin e Shkrimit. Nëse autoriteti klerikal, Kisha është mbi Biblën siç pretendon Kisha Katolike dhe Ortodokse, përse i dënoi Krishti ata. Tek Matt 15:7 Krishti i dënoi ata që e vënë veten mbi Biblën si autoritetin final me këto fjalë:

Hipokritë, mirë profetizoi Isaia për ju kur tha: 8 “Ky popull po më afrohet me gojë dhe më nderon me buzët; por zemra e tyre rri larg meje. 9 Dhe më kot më nderojnë, duke i mësuar doktrina që janë urdhërime nga njerëzit.”

Sepse bibla është e mjaftueshme dhe autoriteti final mbi jetën e Kishësh dhe të besimtarit në cdo sferë të jetës që Krishti vetë deklaron këto fjalë të rënda tek Zbulesa 22:

Unë i deklaroj kujtdo që dëgjon fjalët e profecisë së këtij libri, se nëse ndokush do t’i shtojë këtyre gjërave, Perëndia do të dërgojë mbi të plagët e përshkruara në këtë libër. 19 Dhe nëse dikush heq nga fjalët e librit të kësaj profecie, Perëndia do t’i heqë pjesën e tij nga libri i jetës nga qyteti i shenjtë, dhe nga gjërat që janë përshkruar në këtë libër.

III. Mjaftueshmëria e Shkrimit të Shenjtë

Implikimi logjik dhe mësimi direkt biblik i tretë që vjen nga fakti i frymëzimit të Shkrimeve nga Perëndia ka të bëjë me mjaftueshmërinë e saj për jetën e besimtarit dhe të Kishësh. Shkrimi i shenjtë, duke qenë se është i frymëzuar nga Perëndia, është jo vetëm i pagabimshën, jo vetëm i pagabueshëm, jo vetëm autoritar por edhe plotësisht i mjaftueshëm për gjithçka që ka të bëjë me besimin dhe jetën e njeriut. Apostulli Pjetër deklaron:

“…fuqia e tij hyjnore na dhuroi të gjitha gjërat që i takojnë jetës dhe perëndishmërisë, me anë të njohjes së atij që na thirri me lavdinë dhe virtytin e vet…” (2 Pjet. 1:3).

Po kështu Pali deklaron tek 2 Tim 3:16:

16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, 17 që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë. 2 Tim 3:16-17

Tek 2 Sel 2:13 Pali deklaron që shpëtimi ynë është përmes besimit në fjalën e Perëndisë. Krishti kur ui lut Atit qiellor për shenjtërimin tonë, u lut që ne Perëndia të na shenjtëronte përmes fjalës së tij. Fjala e tij është e mjaftueshme për shpëtimin tonë dhe për shenjtërimin tonë. Pali thotë që Shkrimi është i mjaftueshëm për dishepullizim. Mateu tek kapitulli i fundit të ungjillit që mban emrin e Tij na dëshmon se Krishti tha: Shkoni dhe bëni dishepuj duke predikuar fjalën, duke pagëzuar dhe duke i mësuar fjalën dishepujve që do ti shtoheshin Kishës në të ardhmen. Është për shkak të besimit në mjaftueshmërinë dhe autoritetin e fjalës së Perëndisë që Psalmisti i lutet Perëndisë tek Psalm 25:5 me fjalët:

Më udhëhiq në të vërtetën tënde dhe më mëso, sepse ti je Perëndia i shpëtimit tim; unë shpresoj shumë te ti gjatë gjithë ditës.

Së fundi dua ta mbyll argumentimin e mjaftueshmërisë së Shkrimit të Shenjtë, me hapjen e një pasazhi nga Dhiata e Re. Këto janë fjalët e Apostullit Pjetër, personit që Kisha Katolike pretendon se e ka papën e parë dhe autoritetin e parë që ngrihet mbi Shkrimin. Lexoni 2 Pjet. 1:12-21:

12 Prandaj nuk do të lë pas dore t’ju kujtoj vazhdimisht këto gjëra, ndonëse ju i dini dhe jeni të patundur në këtë të vërtetë. 13 Por unë mendoj se është e drejtë, përderisa jam në këtë tendë, t’ju mbaj zgjuar duke ua sjellë këto gjëra ndër mend, 14duke ditur se, së shpejti më duhet ta lë këtë tendën time, sikurse ma tregoi Zoti ynë Jezu Krisht. 15 Por do të kujdesem që, edhe pas largimit tim, ju të mund t’i kujtoni gjithnjë këto gjëra. 16 Sepse nuk jua bëmë të njohur fuqinë dhe ardhjen e Zotit tonë Jezu Krisht, duke shkuar pas përralla të sajuara me mjeshtri, por sepse jemi dëshmitarë okular e madhështisë së tij. 17 Sepse ai mori nder dhe lavdi nga Perëndia Atë, kur i erdhi ky zë nga lavdia e madhërishme: “Ky është Biri im i dashur, në të cilin jam kënaqur”. 18 Dhe ne e dëgjuam këtë zë që vinte nga qielli, kur qemë bashkë me të në malin e shenjtë. 19 Ne e kemi edhe më të vërtetuar fjalën profetike, të cilën bëni mirë ti kushtoni kujdes, si një kandil që ndriçon në një vend të errët, derisa të zbardhë dita dhe ylli i dritës të lindë në zemrat tuaja, 20 duke ditur së pari këtë: që asnjë profeci e Shkrimit nuk është objekt i interpretimeve të veçanta. 21 Sepse asnjë profeci nuk ka ardhur nga vullneti i njeriut, por njerëzit e shenjtë të Perëndisë kanë folur, të shtyrë nga Fryma e Shenjtë.

Pjetri prek shumë gjëra në këto dhjetë vargje, por ajo që dua tju vë në dukje është së pari që Pjetri e sheh si detyrën e tij që ti kujtoje besimtarëve fuqinë dhe ardhjen e Zotit Krisht. Gjithçka që ai tha, gjithçka që Krishti bëri, mrekullitë, kryqin, ngjalljen prej të vdekurit, ngritjen në anën e djathtë të atit, pra, të tërë materialin që ne lexojmë tek katër ungjijtë.

Së dyti, Pjetri thotë që ai është kujdesur që të tëra këto gjëra të qëndrojnë me ta si një mjet i mjaftueshëm për besimin dhe shenjtërimin e tyre. Ai thotë: “15 Por do të kujdesem që, edhe pas largimit tim, ju të mund t’i kujtoni gjithnjë këto gjëra.” Si e bëri Pjetri këtë? Përmes ungjillit të Markut. Pjetri foli nën frymëzimin e Perëndisë dhe Marku shkroi nën frymëzimin e Perëndisë atë që ne e quajmë sot Ungjilli sipas Markut. Dhe kështu Pjetri thotë përmes këtij pasazhi: Shkrimi i shenjtë që unë lë pas do të jetë instrumenti i mjaftueshëm për ju dhe për brezat që do të vijnë.

Së treti, Pjetri thotë nga ky pasazh që fjala profetike e Dhiatës së Vjetër është vërtetuar para syve të apostujve dhe dishepujve të parë dhe se tani të tërë ata duhet ti nënshtrohen asaj. Pjetri tha: “Ne e kemi edhe më të vërtetuar fjalën profetike, të cilën bëni mirë ti kushtoni kujdes.” Dhe çfarë cilësish i atribuon Pjetri Fjalëve të Dhiatës së Vjetër dhe madje edhe Shkrimeve të Dhiatës së Re? Ai thotë:

[dini] së pari këtë: që asnjë profeci e Shkrimit nuk është objekt i interpretimeve të veçanta. 21 Sepse asnjë profeci nuk ka ardhur nga vullneti i njeriut, por njerëzit e shenjtë të Perëndisë kanë folur, të shtyrë nga Fryma e Shenjtë.

Dhiata e vjetër ka ardhur me iniciativën e Perëndisë, Ungjilli im i dhënë përmes Markut është dhënë me iniciativën e Perëndisë, njerëz të shenjtë kanë folur të shtyrë nga Fryma e Shenjtë. Detyra Juaj: – (1) [jini] të patundur në këtë të vërtetë, besoji Shkrimit. (2) Sillni ndërmend këto gjëra, meditoni mbi shkrimin, studiojeni atë. Kushtojini kujdes fjalës profetike, Biblës, në të do të gjeni shpëtim dhe ndriçim për shpirtin dhe mendjen tuaj. Është për këtë arsye që Psalmisti besimtar këndon: Psalm 31:5 – Në duart e tua unë e besoj frymën time; ti më shpengove, o Zot, Perëndi e së vërtetës.

Le të jetë kjo edhe kënga e zemrave tona. Le të mbështetemi edhe ne mbi Shkrimin dhe vetëm mbi Shkrimin pasi në këtë mënyrë ne mbë
shtetemi mbi Perëndinë dhe vetëm mbi Perëndinë. Amen.

Sola Scriptura(II) – Vetëm Shkrimi

16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, 17 që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë. 2 Tim 3:16-17

I. Rëndësia e Solave

Kush jemi ne? Cili është identiteti ynë jo vetëm personal si të Krishterë, por gjithashtu, cili është identiteti ynë institucional? Përse vijmë të adhurojmë në një kishë jo-katolike apo jo-ortodokse? A jemi ndryshe? Nëse po Përse dhe çfarë aspektesh ndryshojmë ne nga institucioni katolik e ortodoks? Cila është e kaluara jonë historike? Cili duhet të jetë besimi ynë sot? Dhe për çfarë ne duhet të synojmë në të ardhem? Kush jemi, nga vijmë dhe u shkojmë janë pyetjet të cilat që të gjitha e gjejnë përgjigjen në ato që quhen 5 Solat e Reformacionit. Siç e keni edhe të shkruar në faqen e parë të buletinit, 5 Solat e reformacionit janë: Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi; Solus Christus – Vetëm Krishti; Sola Gratia – Vetëm nga Hiri; Sola Fide – vetëm përmes besimit; dhe Soli Deo Gloria – e gjithë lavdia vetëm Perëndisë. Këto 5 Sola janë programi ideologjik apo doktrinar i Kishës. Ato përmbledhin çfarë ne besojmë, e madje ato janë edhe mjetet dhe për artikulimin e çdo gjëje tjetër që besohet dhe praktikohet në kishën protestante apo ungjillore. Ato janë 5 kollonat mbajtëse të sistemit protestant të besimit dhe jetës praktike të Krishterë. çdo gje rrjedh dhe bazohet mbi këto 5 sola.

Historikisht këto 5 Sola u zbuluan në Bibël, u artikuluan dhe u propaganduan gjatë periudhës rë Reformacionit Protestant të viteve 1400-1600. Të gjitha kishat ungjillore apo protestante e kanë origjinën në Reformacionin Evropian. Jan Hus, John Wicklief, Martin Luter, John Calvin, Ulrich Zwingli, janë disa nga emrat që të gjithë ne duhet ti dimë. Kjo është origjina jonë. Periudha e Mesjetës është quajtur ndryshe Periudha e errësirës Mesjetare. Kjo për shumë arsye të cilat do ti zbulojmë gradualisht javë pas jave, dhe po kështu do të zbulojmë javë pas jave që Reformacioni është quajtur ndryshe Drita e Ungjillit, pasi ajo zbuloi dhe mbrojti dhe përçoi mesazhin biblik që kishte humbur në vitet e gjata të errësirës mesjetare si dhe të korrupsionit moral dhe doktrinar që mbizotëronte në Kishën katolike të asaj kohe. Kjo është arsyeja përse ne jemi veçan sot si Kishë Ungjillore apo Protestante.

Elementët reformatorë në atë kohë patën si qëllim jo ndarjen por reformimin nga brenda. Por ndarja ndodhi. Kisha që doli nga zjarri pastrues i Reformacionit në Evropë u quajt Kisha e Reformuar, në gjermani Kisha Luteriane, në Angli Kisha Anglikane, në Skoci e Irlande Kisha Presbiteriane. Në mënyrë të thjeshtuar, të tëra këto kisha janë një, produkt i reformacionit, dhe çdo gjë tjetër që e quan vetën kishë protestante apo reformatore a ka burimin këtu.

Kjo kishë lokale sot në Durrës në fakt është gjithashtu si në emër ashtu edhe në doktrinë një Kishë e Reformuar. Ne kemi një histori, një origjinë, dhe si rrjedhim ne kemi edhe një të ardhme. Ne kemi një identitet, dhe kjo është arsyeja që ne po i studiojmë ato këto të diela. Vini mend këtyre solave pasi janë mënyra më e mirë, më e shkurtër dhe më e thjeshtë për tu shpjeguar njerëzve se kush jeni dhe çfarë besoni.

Sot, ne do të vazhdojmë të studiojmë solën e parë: Sola Scriptura që do të thotë vetëm Shkrimi. Ne Besojmë që vetëm Shkrimi është zbulesa e shkruar e Perëndisë për Njeriun. Vetëm shkrimi është i dhënë me frymëzimin nga Perëndia. Vetëm Shkrimi ka autoritet mbi çështjet e besimit dhe të jetës së Krishterë. Vetëm Shkrimi është i pagabimtë dhe i pagabueshëm. Vetëm Shkrimi është rregulli i pagabueshëm i interpretimit të Shkrimit. Vetëm Shkrimi është gjyqtari suprem mbi të gjitha polemikat e fesë, opinionet e njerëzve. Vetëm Shkrimi është plotësisht i mjaftueshëm për shpëtim, shenjtëri dhe jetë të Krishterë. Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi. Sot unë do të fokusohem mbi një aspekt të Shkrimit që është frymëzimi i tij.

II. Fakti i Frymëzimit të Shkrimit

Çfarë duhet të kuptojmë me frymëzim të biblës? Për këtë na ndihmon 2 Tim 3:16-17 që thotë:

16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi, 17 që njeriu i Perëndisë të jetë i përkryer, tërësisht i pajisur për çdo vepër të mirë.

I gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia…” Në Greqisht manuskripti lexon “i gjithë shkrimi ështëtheopneustos.” Theo – Perëndia, pneo – frymë. Vargu thotë që Perëndia fryu nga vetja për tek net të tëra Shkrimet që ne sot i kemi që grumbulluara në një volum të vetëm që e quajmë Bibël. Frymëzimi është akti hyjnor i Perëndisë në të cilin vetë Perëndia i dhuron njerëzimit një shkrim, një libër në të cilin shprehet dashuria e Tij për ne, zemërimi i Tij ndaj mëkatit tonë, rruga e shpëtimit që është vetëm Krishti – Solus Christus, gjë që është jo nga meritat tona por vetëm nga Hiri i pamerituar i Perëndisë – Sola Gratia, një hir që ne duhet ta marrimvetëm përmes besimit – Sola Fide, dhe e gjitha kjo vepër e Perëndisë vetëm dhe vetëm për një qëllim, për lavdinë e Tij – Soli Deo Gloria. Frymëzimi është akti hyjnor i dhënies së Biblës njerëzimit nga Perëndia. Bibla është fjala e Perëndisë. Është Perëndia ai që e jep atë, e nxjerr atë na vetja dhe jap dhuron njerëzimit. Ky proces njihet si frymëzimi i Shkrimit të Shenjtë. Vini re pra ndryshimin që ekziston nga ajo që bota artistike i thotë frymëzim. Artisti krijues merr një ndjesi apo një ide apo një fuqi për të krijuar diçka. Frymëzimi Biblik është Perëndia i cili nxjerr jashtë vetës përmes Frymës së Shenjtë një krijim, e fryn atë jashtë vetes së Tij drejt nesh përmes Frymës së Shenjtë. Si rrjedhim Bibla është Fjala e Perëndisë, e dhënë nga ai për shpëtimin tonë.

Por tani lind pyetja, si mund të sigurohemi që Bibla vjen nga Perëndia? Ku duhet të shkojmë për prova? Tek shkenca, tek historia, tek arkeologjia, apo duhet ti besojmë autoritetit të Kishës? Kisha katolike do pretendon se ne duhet ti besojmë dëshmisë së saj si institucion. Akademia sekulare thotë se ne duhet ti besojmë asaj, dhe kuptohet ajo pretendon se Bibla nuk është fjala e Perëndisë. Rrëfimi i Westminsterist i shkruar në 1646 sugjeron me të drejtë këtë gjë:

“Autoriteti i Shkrimit të Shenjtë, për të cilën arsye Shkrimi duhet besuar dhe i duhet bindur, nuk mbështetët në dëshminë e njeriut, apo atë të Kishës; por plotësisht në atë të Perëndisë (i cili vetë është e vërteta), autorit të tij; rrjedhimisht Shkrimi duhet pranuar, sepse ajo është Fjala e Perëndisë.“

Është Perëndia Ai që dëshmon për krijesën e vet, dhe për këtë Shkrimi i Shenjtë duhet besuar. Por si dëshmon Perëndia për krijesën e Tij. Rrëfimi i Westminsterit vazhdon:

“…bindja dhe siguria jonë e plotë në të vërtetën e pagabueshme dhe autoritetin a saj hyjnor vjen nga vepra e përbrendshme e Frymës së Shenjtë që dëshmon për dhe me Fjalën e Perëndisë in zemrën tonë.“

Pra, është Perëndia ai që na dëshmon neve përmes Frymës së Shenjtë. Si na dëshmon Fryma e Shenjtë? Së pari Fryma e Shenjtë dëshmon në zemrat
tona që ajo që po lexojmë është Fjala e Perëndisë. Kjo është pjesë e detyrave që ka Fryma e Shenjtë ndaj besimtarëve. Prandaj dhe ne duhet ta marrim fjalën e shkruar apo të predikuar me lutje, si para ashtu edhe pas saj. Por vini re që teologët e Reformacionit kishin një penetrim shumë të mprehtë në mënyrën se si vepron Fryma gjë që nuk e gjejmë sot në kishën ungjillore apo protestante. Fryma dëshmon për Fjalën përmes Fjalës. Fryma dëshmon për Fjalën, në zemrën e atij që e lexon atë përmes fjalës, përmes asaj që personi në fjalë po lexon. Kjo është e rëndësishme të theksohet, pasi rritja jonë shpirtërore nuk ndodh në vakum. Fryma nuk i dëshmon frymës tonë në vakum. Shenjtëria nuk ndodh në vakum. Ungjillëzimi nuk duhet të ndodhë në vakum, por vetëm dhe vetëm në prezencën apo në kontekstin e Fjalës. Kjo është arsyeja përse ne duhet të predikojmë Fjalën, ta shpërndajmë atë të shkruar, ta lexojmë e studiojmë atë [ër veten tonë nëse kemi dëshirë të rritemi dhe inkurajohemi në ecjen tonë si të krishterë. Krishti tha tek Gjoni 17: “At, shenjtëroi ata përmes së vërtetës. Fjala jote është e vërtetë.”

Pra është Perëndia ai që dëshmon për Fjalën përmes Frymës, por është edhe vetë Fjala ajo që dëshmon për veten e saj. Do t’u rreshtoj një sërë argumentesh nga Shkrimi, dhe do të citoj vetëm një varg për çdo argument, edhe pse me dhjetëra faqe mund të mbushen me citime për secilën nga këto argumente:

1. Dhiata e Vjetër dëshmon për vetveten. Profetët dhe penëtarët e Dhiatës së Vjetër dëshmojnë për influencën hyjnore që ra mbi ta, për frymën e shenjtë dhe se si Fryma i shtyn ata që të shkruanin. Nuk mund të numërohen rastet kur profetët e hapën deklarimin e tyre me frazën “Kështu thotë Perëndia,” apo “Kjo është fjala e Perëndisë,” apo “në vitin x fjala e Perëndisë erdhi mbi mua…” psh. Tek Jeremiah 13:12 lexojmë: “Prandaj ti do t’u thuash atyre këtë fjalë: “Kështu thotë Zoti, Perëndia i Izraelit…” dhe vijon mesazhi. Në raste të tilla Perëndia i dikton mesazhin profetit i cili është i detyruar që ta shkruajë dhe proklamojë atë. Davidi shkroi tek 2 Sam 23:2 “Fryma e PErëndisë foli përmes meje dhe fjala e tij ishte në gjuhën time.” Është interesante të vëresh gjithashtu se si kur lexoj me faqe të tëra nga profetet Isaia , Ezekiel dhe Jeremia, një “ngatërrim” përemrash vihet re nga mesi i proklamatës. Profeti deklaron qe ajo që do të shpallë është fjala e Perëndisë. Fillon të flasë, dhe pas disa vargjesh apo faqesh vëren që në fakt nuk është më profeti që po flet në vetën e tretë: psh Perëndia thotë që ju… – por flet në vetën e parë – Unë jam Perëndia i Izraelit, unë jam …! Personi i profetit darovitet në sfond dhe personi i Perëndisë është në plan të parë. Është ai që po flet, është ai që po deklaron.

2. Një argument i dytë për frymëzimin e biblës, së pari të Dhiatës së vjetër vjen edhe nga Dhiata e re. Penëtarët e Dhiatës së Re e pranojnë pa hezitim shkrimet e Dhiatës së vjetër si Fjala e Perëndisë. Këtë ata e bëjnë kur e citojnë atë. Psh: tek Veprat e Apostujve 4:25, Apostulli Pjetër thotë për Psalmin 2 të shkruar nga Davidi, Psalm që ne e këndojmë në këtë kishë:

“dhe që me anë të Frymës së Shenjtë ke thënë, nëpërmjet gojës së Davidit, shërbëtorit tënd: “Përse u zemëruan kombet, dhe popujt kurdisin gjëra të kota?”

Apostulli, nën frymëzimin e Frymës së Shenjtë dëshmon që Psalmi 2 është shkruar vërtet nga Davidi, por kjo si penëtar, pasi në vërtetë Psalmi 2 është Fjala e vetë Perëndisë. Apostulli Pal, i kujton Timoteut, një pastori të ri në moshë, por të rritur me shkrimet e Dhiatës së Vjetër se “16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndiadhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi.

3. Vetë Zoti Krisht, personi i dytë i Trinisë së Shenjtë dëshmoi që Bibla ishte fjala e tij dhe me autoritet të plotë mbi çdo gjë kur e citoi atë. Psh; tek Mat 4:4 ai i përgjigjet Djallit me këto fjalë: “Është shkruar: “Njeriu nuk rron vetëm me bukë, por me çdo fjalë që del nga goja e Perëndisë”

Në këtë rast, Krishti tha që Besëlidhja e Ripërtërirë është Fjala e Perëndisë. Tek Mateu 11:10 Krishti thotë: “Sepse ky është ai për të cilin është shkruar: “Ja, unë po dërgoj lajmëtarin tim para fytyrës sate; ai do ta bëjë gati rrugën tënde para teje”. Në këtë rast ai flet për Gjon Pagëzorin dhe citon Malakian 3:1 dhe e konsideron atë si Fjala e Perëndisë. Është e rëndësishme të dimë që Dhiata e Re citon çdo njërën prej librave të Dhiatës së vjetër si Fjala e Shkruar e Perëndisë.

4. Dhiata e Re është gjithashtu fjala e Perëndisë. Si e dimë këtë? Ungjijtë nuk janë gje tjetër veçse fjalët e Krishtit dhe veprat e Tij. Ato janë deklaratat e Krishtit dhe mrekullitë që Ai bëri për të provuar forcën dhe autoritetin e deklaratave të tij.

5. Gjithashtu, përpara se sat ë ngrihej lart në qiell, Krishti u premtoi Apostujve prezencën e frymës së Shenjtë me qëllim që ata ë mund të shkruanin Dhiatën e re. tek gjoni 14 lexojmë:

24 Kush nuk më do, nuk i zbaton fjalët e mia; dhe fjala që po dëgjoni nuk është imja, por e Atit që më ka dërguar. 25 Ju kam thënë këto gjëra, ndërkaq jam me ju; 26 por Ngushëlluesi, Fryma e Shenjtë, që Ati do ta dërgojë në emrin tim, do t’ju mësojë çdo gjë dhe do t’ju kujtojë të gjitha këto që ju thashë.

Fjalët e Krishtit ishin fjala e Perëndisë. Regjistrimi dhe kujtimi i tyre është detyre e Frymës së Shenjtë i dërguar nga ati. Apostujt shkruan të frymëzuar nga Perëndia, nën shtysën e tij, nën përkudejsjen e tij, nën drejtimin e Tij, dhe nën kontrollin e tij për të siguruar që kjo që ne kemi në dorë sot është vërtetësish dhe plotësisht Fjala e Perëndisë, vullneti i Tij për ne.

6. Apostujt e morë përmbushjen e këtij premtimi, dhe për shkak të saj, p.sh, Apostulli Pal mund të deklaronte tek 1 Kor. 2:13 “Për këto edhe flasim, por jo me fjalë të mësuara nga dituria njerëzore, por të mësuara nga Fryma e Shenjtë, duke i krahasuar gjëra frymërore me fjalë frymërore.”

7. Apostujt i trajtuan shkrimet e njëri-tjetrit gjithashtu si Fjala e Perëndisë. Tek 2 Pjet 3:16 Apostulli Pjetër thotë:

“sikurse ju ka shkruar edhe vëllai ynë i dashur Pal, sipas diturisë që iu dha; 16Ashtu bën ai në të gjitha letrat e tij, ku flet për këto gjëra. Në to ka disa gjëra të vështira për t’u kuptuar, të cilat të paditurit dhe të paqëndrueshmit i shtrëmbërojnë, sikurse bëjnë edhe me Shkrimet e tjera, për përhumbjen e tyre.”

Këtu Apostulli Pjetër dëshmon për veprën e perëndisë në frymëzimit e fjalës në Apostullin Pal – Palit ju dha një dituri nga Perëndia thotë Pjetri. Por jo vetëm kaq, Pjetri barazon letrat e Palit me shkrimet e tjera të Dhiatës së Vjetër. Dhe vini re gjithashtu që Apostulli Pjetër deklaron që të tëra letrat e Palit janë Fjala e Perëndisë pasi ai thotë që të tëra letrat e Palit e kanë këtë veti.

Lista e kategorive të argumenteve që mund të sillen dhe moria e shkrimeve që mbështesin çdo argument zgjatet përtej mundësisë time për ti rreshtuar ato, dhe si rrjedhim unë do të ndaloj këtu përsa i përket kësaj pike. Bibla është Fjala e Perëndisë. Autoriteti i kësaj dëshmie bazohet mbi vetë perëndinë që e ka dhënë atë,
mbi Frymën e shenjtë, si dhe mbi dëshminë që vetë Bibla jep për vetveten. Bibla është Fjala e Perëndisë, e dhënë nga Ai përmes frymëzimit.

Vini re që Apostulli thotë që jo disa nga fjalët e Biblës janë të frymëzuara, jo që një frymëzimi i Perëndisë shtrihet mbi një pjesë të mirë të biblës, apo mbi shumicën dërrmuese të Biblës, por mbi të tërë Biblën. “16 i gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, bindje, ndreqje dhe për edukim me drejtësi.” Kjo është ajo që teologët e quajnë frymëzimi verbal apo frymëzimi plenar i Shkrimit të Shenjtë. çdo ide është e frymëzuar dhe vjen nga Perëndia, çdo koncept. çdo argument gjithashtu vjen nga Perëndia. Logjika e renditjes së argumenteve që për shembull Apostulli Pal jep tek Letra e Romakëve gjithashtu vjen nga Perëndia. Çdo fjalë e zgjedhur në një fjali të dhënë apo në një frazë të marrë për studim është e zgjedhur nga vetë Perëndia dhe e përdorur nga ai qëllimisht në atë formë që gjendet në bibël. Perëndia ynë është një Perëndi i koherencës, i logjikës, pasi është ai që e pa krijuar logjikën, ai është Perëndia i të vërtetave, dhe çdo gjë e vërtetë i përket atij, vjen nga Ai dhe kthehet tek Ai.

Aplikime:

Vëllezër dhe motra ne Krisht, dy aplikime kam për ju sot:

Meditoni mbi qëllimin që perëndia ju dha Shkrimet e Shenjta. Vërtetë krijesa rreth e rrotull nesh dëshmon për ekzistencën e Perëndisë dhe obligimin tonë ndaj Tij, por kjo nuk është e mjaftueshme për shpëtimin tonë, nuk është e mjaftueshme që ne të fitojmë atë informacion të nevojshëm që të shpëtohemi. Malet e oqeanet dëshmojnë për Perëndinë por nuk na drejtojnë për tek kryqi i Krishtit. Njeriu ka nevojë për fjalën ekzakte të Perëndisë. Lavdëroni Perëndinë për mirësinë e tij që i kapërceu kohërat e padijes dhe na shpalli Krishtin përmes shkrimeve. Gjithashtu meditoni mbi faktin që arsyeja që Perëndia jo vetëm që na dha Krishtin, por gjithashtu na dha edhe fjalën e shkruar, me qëllim që të ruajë të vërtetën, me qëllim që të përhapë të vërtetën, dhe më tej, me qëllim themelimin sa më të sigurt të kishash në Krisht, dhe për më tej, për ngushëllimin sa më të mirë të Kishës në kohët e dyshimeve dhe trazirave, dhe për ruajtjen e Kishës nga korrupsioni i mishit, nga ligësia e Satanit dhe nga manovrat e Botës. Për të tëra këto arsye perëndia e la Fjalën e tij të shkruar, dhe për këtë gjë jini mirënjohës. Kjo është dhurata e Perëndisë për ju, është letra e tij e dashurisë për ju.

Por së dyti, vini re gjithashtu që sa u tha më lart, e bën shkrimin e shenjtë absolutisht të domosdoshëm për ju. Ju është dhënë që ta përdorni, ta lexoni, studioni, memorizoni, ta fshihni në zemrat tuaja dhe prej saj të jepni frytet e pendimit, besimit, bindjes dhe shenjtërisë. Amen

Hyrje ne 5 Solat

Uniteti viziv në Kishën si institucion është i detyrueshëm dhe i komanduar. Uniteti i Kishës ishte një çështje e rëndësishme për Krishtin kur ai ishte këtu në tokë, dhe këtë e dimë pasi në fakt ai u lut për unitet në atë që është quajtur Lutja ee Kryepriftit, që e gjejmë tek Ungjilli i Gjonit 17 ku Jezusi thotë: O Atë i shenjtë, i ruaj ata në emrin tënd, ata që më ke dhënë, që të jenë një sikurse ne! …7 Shenjtëroji në të vërtetën tënde; fjala jote është e vërteta. Apostulli Pal gjithashtu urdhëron në emër të Krishtit me këto fjalë tek 1 Kor 1:10: Tani vëllezër, ju bëj thirrje në emër të Zotit tonë Jezu Krishtit të flisni që të gjithë të njëjtën gjë dhe të mos keni ndasi midis jush, por të jeni plotësisht të bashkuar, duke pasur një mendje dhe një vullnet.Kështu pra, uniteti është një çështje thelbësore për Popullin e Perëndisë në Dhiatën e Re.

     Në këtë kontekst lind pyetja: Përse dhe si shpjegohet ndarja në Krishterim ndërmjet Protestantëve dhe Katolikëve, ndërmjet Protestantëve me vetveten, ndërmjet Katolikëve me vetveten, dhe madje edhe ndërmjet Ortodoksëve me vetveten (një fakt historik që pak veta e dinë)? Arsyeja thelbësore e ndarjeve është krijimi i mundësisë për mbajtjen dhe ruajtjen e një sërë deklaratash thelbësore teologjike. Për faktorin Protestant apo Ungjillor, ndarja në këtë kontekst është e justifikueshme pasi artikujt apo doktrinat thelbësore të ungjillit janë të rrezikuara të humbasin. Kjo ishte arsyeja përse krahu reformator në Kishën në perëndim të Adriatikut, ndryshe e quajtur Kisha Katolike Romane, shkroi, debatoi, predikoi dhe punoi. Artikujt thelbësor të ungjillit ishin goditur rëndë si në teorinë ashtu edhe në praktikën e Kishës Katolike të Mesjetës. Reformatorët e viteve 1400 – 1600 kurrë nuk patën si qëllim ndarjen e Kishës, por pastrimin dhe reformimin e saj nga brenda. Inercia shndërruese e lëvizjes së Reformacionit pati edhe kundraveprimin ndaj saj. Kisha Katolike reagoi me dënime, me shkishërime, dhe me ekzekutimet e inkuizicionit që fillojnë si me pararendësit e Reformacionit, me Jan Husin dhe John Wickliff, dhe më pas me ngjarje tragjike si Nata e Shen.Bartolomeut gjatë së cilës e tërë Kisha e Reformuar Franceze u zhduk nga faqja e dheut, apo dhe më pas me luftën 30 vjeçare evropiane që përgjysmoi popullsinë e Evropës. Përse e gjitha kjo? Sepse pasuria që Perëndia ia pat besuar Kishës si institucion për ta përçuar atë brez pas brezi ishte shtrembëruar plotësisht. Dhe kështu, në kohën e Reformacionit Evropian, ndarja kishte për qëllim ruajtjen e ungjillit të Perëndisë. Kjo është arsyeja e ekzistencës së Kishës protestante apo reformatore apo ungjillore. Në fak, Kisha Protestante e Reformacionit nuk u nda nga Kisha Katolike, ishte Kisha Katolike ajo që e përjashtoi atë nga gjiri i vet. Sido që të jete, e rëndësishme të mbahet mend është fakti që qëllimi i ndarjes për të dyja palët ishte ruajtja e doktrinës së vet. Kisha Katolike dëshironte të ruante doktrinën e koncilëve dhe të Papëve ndërsa Kisha e Reformacionit dëshironte të ruante doktrinën e Krishtit dhe të Apostujve. Unë besoj që kjo vazhdon të jetë arsyeja e ndarjes edhe sot. Ose më saktë, kjo duhet të jetë arsyeja për të qenë të ndarë sot.

     Fatkeqësisht, shumë kisha ungjillore apo protestante i kanë humbuar doktrinat e veçanta dhe ekskluzive të Krishtërimit biblik. Ky grup Kishash beson dhe vepron si Kisha Katolike me të vetmin ndryshim që ata nuk kanë Papën si kreun e Kishës por pastora egocentristë të uritur për pushtet e lavdi personale. Ndryshimi tjetër midis këtyre kishave ungjillore dhe Kishës Katolike Romane është se ato edhe pse besojnë tek frymëzimi i Biblës dhe autoriteti i saj, e vendosin veten e tyre, opinionet e papëve, të kardinalëve, të koncileve, të pastorëve dhe të çdo besimtari tjetër të thjeshtë mbi deklarimet Biblike. Kisha Katolike është teknikisht një Kishë karizmatike ashtu si edhe shumica e kishave ungjillore, pasi që të dyja ato besojnë në vazhdimësinë e zbulesës së veçanë nga Perëndia. Në Kishën Katolike kjo zbulesë kalon vetëm përmes Papëve dhe zyrës së Doktrinës, ndërsa ndërmjet ungjillorëve ajo kalon ndërmjet … të gjithëve. Në Kishën Katolike, papët bien në kontradiktë me njëri-tjetrin, por të paktën në një segment të caktuar kohor ka vetëm një zë interpretues apo zbulues, ndërsa në Kishën ungjillore që të gjithë janë papë njëkohësisht … dhe vazhdimisht. Si mund të adresohet ky kaos ungjillor? Kjo mund të realizohet përmes deklarimit, studimit, artikulimit dhe përqafimit të atyre doktrinave bazë që e shpëtuan Kishën një herë gjatë periudhës së Reformacionit Evropian, dhe që kanë fuqinë për ta bërë përsëri pasi janë e vërteta e patjetërsueshme dhe plot fuqi e ungjillit të Krishtit. Këto doktrina bazë janë kategorizuar nën pesë deklarata apo thirrje të shkurtra që njihen si Pesë Solat e Reformacionit.

     Tani thelbi i çështjes është pyetja që gardiani nga Filipi bëri tek Veprat 16: “çfarë duhet të bëj që të shpëtohem?” Gjithsecila nga këto kisha që përmenda më lart i përgjigjet ndryshe kësaj pyetjeje. “Çfarë duhet të bëj që të shpëtohem?” është një pyetje tepër e rëndësishme. Në fakt është pyetja thelbësore e çdo besimi apo religjioni në botë, dhe mënyra se si ti i përgjigjesh asaj të afron apo të largon nga Perëndia. Ky është thelbi i ungjillit dhe arsyeja përse me mijëra martirë kristianë zgjodhën vdekjen. Besimi i pastër në përputhje me Fjalën e Perëndisë, dhe reformatorët e shekullit 15-16-17 iu përgjigjën kësaj pyetje përmes këtyre 5 solave. Ato janë Sola Scriptura – Vetëm Shkrimi; Sola Gratia – Vetëm Hiri, Sola Fide – Vetëm Besimi, Solus Christus – Vetëm Krishti, Soli Deo Gloria – Lavdia Vetëm Perëndisë. Këto 5 Sola përmbledhin dhe përfaqësojnë thelbin e identitetit tonë si të Krishterë protestante apo ungjillorë apo reformatorë. Këto 5 sola janë jo vetëm arsyeja e ndarjes, por edhe besimi ynë, edhe identiteti ynë, edhe praktika jonë e përditshme.

     Lexojeni me kujdes serinë 5 Solat e Reformacionit që e fillojmë sot pasi këto 5 fraza – të shoqëruara me ndoshta 5 shpjegime të shkurtra – do tju mundësojë dhe aftësojnë që ti përgjigjeni pyetjeve dhe injorancës që ekziston atje jashtë dhe madje edhe brenda kishash ungjillore në Shqipëri. 5 Solat janë identiteti juaj, janë thelbi dhe përmbledhja e asaj që ju duhet të besoni, jetoni dhe madje edhe të vdisni.