Category: Kolosianet

Kolosianët 1:9-11

Sa e rendësishme është njohja e vullnetit të Perëndisë për ty? Një herë një drejtues kishe amerikan e ftuan në një vend aziatik për të predikuar. Kishte përgatitur një studim biblik të shkurtër për takimin e parë. 8 orë më pas takimi mbaroi me një kërkesë nga pjesëmarrësit që të mbanin edhe një studim tjetër të nesërmen. Ai i pyeti: “Sa dëshironi që të zgjasë?”, dhe ata iu përgjigjen: “Tërë ditën”. Kështu ata studiuan librin e Nehemias për 10 orë së bashku. Në fund të studimit ata kishin një kërkesë tjetër: “Duhet të na mësosh Dhiatën e Vjetër. Ne jemi bujq por do t’i lemë të gjitha punët tona për 10 ditë nëse na e mëson Dhiatën e Vjetër.” Kështu që për 9 ditë me radhë, për 10 deri në 12 orë në ditë, ata studiuan të gjitha temat dhe ngjarjet kryesore të librave të Dhiatës së Vjetër. Ditën e fundit predikuesi e kishte mbaruar Dhiatën e Vjetër dhe e zgjodhi një temë tjetër. Në mes të studimit u ngrit njëri dhe po thoshte: “Kemi një problem.” Predikuesi u shqetësua se mos kishte fyer ndonjë prej bujqve, por ata ia kthyen: “Na mësove Dhjatën e Vjetër, por nuk na mësove të Renë!” Këta besimtarë të rinj, të përndjekur dhe të varfër kishin një dëshirë kaq të madhe për ta njohur Biblën. Ju pyes përsëri, sa e rëndësishme është për ju që të njihni vullnetin e Perëndisë? Njohja e vullnetit të Perëndisë është një element kyç për jetën tonë të Krishterë. Kisha e Kolosit po ballafaqohej me një sfidë madhore. Mësues të rremë po mësonin se Krishti dhe ungjilli i Krishtit nuk ishte i mjaftueshëm për ta. Gjëja e parë që bën Pali është ta falenderojë Zotin për ta dhe në falenderimin e tij t’i sigurojë ata për shpëtimin e tyre dhe që besimi i tyre në ungjillin nuk është i kotë. Tani Pali kthehet tek Zoti në lutje. Ai lutet për dy gjëra: njohje dhe fuqi. Ata kanë nevojë ta njohin vullnetin e Zotit që të mos lëkunden, dhe po ashtu kanë nevojë për fuqinë e Zotit që të ngulmojnë më tutje. Vëreni tre pika thelbësore të kësaj lutjeje.

 I. Të kërkojmë vullnetin e Perëndisë

Si lutet Pali këtu? Në radhë të parë ai lutet në një menyrë altruiste. Ku është Pali ndersa po shkruan këtë letër? Ai është në vargonj në burg në pritje të gjyqit të tij përpara Çezarit. Pas pak kohësh ai mund të vdesë për Krishtin. Ndërkohë disa besimtarë në Romë, xhelozë për apostullin, janë duke predikuar kundër tij. Mirëpo, në mes të presionëve dhe ankthëve të jashtëzakonshme Pali lutet për Kolosianët. A lutesh ti për ndonjë njeri tjetër përveç vetvetes? A je kaq i preokupuar me punët e tua, me hallet e tua, dhe jetën tënde sa që nuk lutesh për të tjerët? Ka ardhur koha që të mos mbytemi në lugën e problemeve tona dhe të mos ankohemi më. Në vërtetë, problemet tona janë të papërfillshme. Ata që janë në Indonezi, Irak apo Siri dhe që po humbasin jetën për Krishtin apo janë të pastrehë dhe pa asnjë burim ushqimi, janë vërtetë në hall! Mos thuaj më se ke probleme, por vetëm shiko se çfarë po përjetojnë besimtarët në mbarë botën dhe do të kuptosh se sa të mirë e kemi jetën. Ndoshta arsyeja se përse nuk lutemi më shumë dhe sidomos për të tjerët është sepse në thelb jemi shumë egoistë. Nëse realiteti është kështu, kemi nevojë që të pendohemi thellë dhe të përkushtohemi në lutje për njëri-tjetrin. Në radhë të dytë ai lutet në përbashkësi me të tjerë. Ai thotë: “Prandaj edhe ne, nga dita që e dëgjuam këtë, nuk pushojmë të lutemi për ju.” Kush ishte bashkë me Palin? Timoteu dhe Epafrai që kishte ardhur në Romë për të kërkuar këshillën e apostullit. Gjëra të fuqishme ndodhin kur kisha mblidhet së bashku për të kërkuar fytyrën e Perëndisë. Çfarë po bënin besimtarët e parë në Jerusalem kur zbriti Fryma e Shenjtë mbi ta? Po luteshin. Pse dëshmonin për ungjillin me çiltërsi dhe me shenja dhe mrekulli tek kapitulli 4 i Veprave të Apostujve? Sepse ishin lutur së bashku. Pse u lirua Pjetri në mënyrë të mbinatyrshme tek kapitulli 12 i Veprave të Apostujve? Sepse kisha ishte mbledhur për t’u lutur. Mos hiq dorë nga të mbledhurit së bashku për lutje. A nuk të ka thenë Perëndia tek Isaia 56:7: “Shtëpia ime do të jetë një shtëpi lutjeje për gjithë popujt”? Vullneti i Perëndisë për kishën është që të jemi një shtëpi lutjeje dhe ky duhet të jetë prioritet absolut për ne. Në radhë të tretë ai lutet në një mënyrë të vazhueshme. Nga çfarë thotë Pali, ata nuk pushojnë së luturi për Kolosianët. A është lutja një mënyrë jetese për ty? Pali jo vetëm lutej në një kohë të caktuar për Kolosianët por lutej vazhdimisht për ta. Është e mirë që të caktojmë një kohë të rregullt çdo ditë për t’u lutur por le të mos bëjmë vetëm aq. Efesianët 6:18 thotë: “Duke u lutur në çdo kohë dhe me çdo lloj lutjeje dhe përgjërimi në Frymën duke ndenjur zgjuar për këtë qëllim dhe çdo ngulmim dhe lutje për gjithë shenjtorët.” Në radhë të katërt ai u lut për gjërat frymërore. Nëse kërkohet lutja për shpëtimin e njerëzve mund të luten një ose dy por nëse kërkohet lutja për një sëmundje, për një punë, për një problem familiar njerëzit luten me shumicë. Nuk ka asnjë gjë të keqe që të lutemi për këto gjëra, por a nuk na bën përshtypje fakti që ne si besimtarë e kemi më të lehtë për gjërat materiale dhe fizike sesa për gjërat frymërore? Gjërat që kërkojmë në lutje në fakt zbulojnë deshirat e vërtetë të zemrës sonë dhe prioritet e vërteta të jetës sonë. Çfarë tregojnë lutjet e tua për ty? Vallë, a jemi duke kërkuar vetëm gjërat materiale apo edhe ato frymërore?

 II. Çfarë duhet t’i kërkojmë Zotit

Ai lutet që Kolosianët “të mbushen me njohjen e vullnetit të tij me çdo urtësi dhe mënçuri frymërore.” Mbushja me njohjen e vullnetit të Perëndisë mund të kuptohet në tre mënyra. Në radhë të parë që të na kontrollojë plotësisht vullneti i Perëndisë. Është e njëjta fjalë si tek Efesianët 5:18, ku urdhërohemi që të mbushemi me Frymën e Shenjtë. Ideja atje është që Fryma duhet të drejtojë gjithçka në jetën tonë të. Këtu ideja është që ne të kontrollohemi plotësisht nga vullneti i Perëndisë. Më lejoni t’ju pyes, pra, a jeni duke jetuar për vullnetin e Perëndisë? Apo jeni duke jetuar për vullnetin tuaj? Apo jeni duke jetuar për vullnetin e njerëzve të tjerë? Ju siguroj që nëse jetoni për vullnetin tuaj apo të dikujt tjetër nuk do të shihni ndonjë bekim Perëndie në jetën tuaj. Do të hani ushqim derrash si djali plangprishës. Gjithë dëshira jonë duhet të jetë që vullneti i Perëndisë të bëhet në ne si edhe në qiell. Në radhë të dytë që ta njohim vullnetin e Perëndisë plotësisht. Vullneti i Perëndisë është i qartë. Pali thotë tek Efesianët 4 që ne duhet të rritemi në masën e shtatit të plotësisë së Krishtit. Ne duhet të përvetësojmë jo vetëm qumeshtin e Fjalës por edhe mishin. Përse do të donim të qendronim siç jemi? Përse do të ishim të kënaqur që të mbetemi foshnja frymërore? A nuk duhet të kemi dëshirën që ta njohim vullnetin e Perëndisë plotësisht? Nganjëherë e pyes veten, a jemi të papjekur, a jemi mosbindës, a jemi të lëkundur në besim, apo kjo është thjeshtë sepse kështu na pëlqen? Ai është i miri, i pëlqyeri, i përsosuri vullnetin e Perëndisë, kështu që duhet ta njohim atë plotësisht. Në radhë të tretë që të plotësohen boshllëqet në njohurinë e vullnetit të Perëndisë. Jo se Kolosianët nuk kishin njohuri, por ata duhet prapë se prapë të rriteshin gjithnjë e më shumë në atë lloj njohurie. Pali thotë tek 1 Thesalonikasve 4:1: “Ju lutemi dhe ju bëjmë thirrje në Zotin Jezus që, sikundër morët prej nesh se si duhet të ecni për t’i pëlqyer Perëndisë, kështu të teproni më shumë.” Thesalonikasit po kënaqeshin në Zotin, por duhet ta kënaqnin Atë më shumë. Ne mund ta njohim vullnetin e Perëndisë, por duhet ta njohim atë më shumë. Mos e lër veten të biesh në vetkënaqësi. Mos mendo kurrë se ke arritur maksimumin edhe se nuk ke çfarë bën më tepër! Gjithnjë ke nevojë të rritesh në njohjen e vullnetit të Zotit. Ai jo vetëm lutet që të kontrollohen plotësisht nga vullneti i Perëndisë, që tanjohin vullnetin e Perëndisë plotësisht dhe që boshlleqet e tyre në njohjen e vullnetit të Perëndisë të plotësohen, por edhe që ata ta njohin këtë vullnet me çdo urtësi dhe mënçuri frymërore. Ai perdor dy fjalë shumë interesante, të cilat na tregojnë se çfarë është duke kërkuar. Fjala e parë është sofia apo urtësia. Kjo fjalë i referohet një njohurie të gjërave bazë. Fjala tjetër ka të bëjë me lidhjen e dy gjërave së bashku. Ajo që po kërkon Pali është si më poshtë: jo thjeshtë që të kenë njohuritë baze të besimit, por edhe aftësinë për ta zbatuar vullnetin e Perëndisë në jetën e përditshme. Ajo që na duhet nuk është thjeshtë një njohuri intelektuale e vullnetit të Zotit, por një njohuri praktike. Duhet të dimë jo vetëm se çfarë është vullneti i Zotit për ne, por edhe si ta zbatojmë këtë vullnet në situatat e jetës sonë. A nuk është kjo pikërisht ajo për të cilën kemi nevojë sot? Kur gjendemi përballë sëmundjeve dhe papunësisë, padrejtësive dhe dilemave të jetës, duhet të dimë se si ta zbatojmë vullnetin e Zotit. Kur kemi vendime dhe zgjedhje në jetët tona, duhet të dimë se si të bëjmë ato. Kur duhet të merremi me njerëzit, duhet të dimë se si të sillemi në mënyrë të perëndishme. A nuk është kjo ajo për të cilën duhet të jemi duke u lutur për vetet tona dhe për të gjithë kishën?

 III. Rëndësia e njohjes së vullnetit të Perëndisë

Dikush mund të thotë, “Mirë, njohja e vullnetit të Zotit është e rëndësishme, por sa e rëndësishme është ajo në të vërtetë?” Me dy fjalë mund të themi se është kyçi që zbërthen gjithë jetën e Krishterë. Vini re në vargun 10 se si ai thotë, “që të.” Pse lutet Pali për njohjen e vullnetit të Perëndisë? Në radhë të parë që të ecim në mënyrë të denjë për Perëndinë. Ne jemi ambasadorë të Perëndisë, fëmijët e Tij, e mbajmë emrin e Tij. Kudo ku shkojmë ne përfaqësojmë Perëndinë. Si mund të ecim në mënyrë të denjë për Perëndinë me qëllim emri i Tij mos të përbaltet? Ne nuk e dimë se çfarë është një jetë të denjë pa ditur më parë vullnetin e Perëndisë! Në radhë të dytë që ta kënaqim Perëndinë plotësisht. Synimi i madh i jetës së Palit ishte të kënaqej Perëndinë. 2 Korintasve 5:9: “Prandaj edhe përpiqemi t’i pëlqejmë atij, qoftë duke banuar në trup, qoftë duke lenë atë.” Ishte një vrapues Skocez, Eric Liddle, i cili më vonë vajti në Kinë si misionar. E motra e pyeti: “Pse vrapon?” Ai u përgjigj: “Une vrapoj sepse kur vrapoj ndjej kënaqësinë e Tij.” Synimi ynë i madh nuk duhet të jetë të kënaqim veten apo t’i kënaqim të tjerët, por vetëm Zotin. Si mund ta kënaqim Zotin dhe ta bëjmë këtë në mënyrën më të mirë të mundshme? Duke njohur vullnetin e Tij dhe duke u zbatuar atë në praktikë. Si mund t’i pëlqejmë Perëndisë nëse nuk e dimë se çfarë i pëlqen Atij? Në radhë të tretë që të teprojmë në vepra të mira. Ne jemi të shpëtuar për veprat e mira. Efesianët 2:10: “Ne në fakt jemi vepra e tij e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë që ne të ecim në to.” Nëse je shpëtuar që të bësh veprat e mira si mund t’i bësh ato kur nuk e di se çfarë janë? Për të ditur se për çfarë veprash për t’u bërë je shpëtuar, do të thotë të njohës vullnetin e Perëndisë! Në radhë të katërt që të rritemi në njohjen e Perëndisë. Është një gjë që të dimë për dikë dhe një gjë krejt tjetër që ta njohim atë personalisht. Unë di shumë gjëra rreth Toni Blerit. E di se ka lindur në Skoci, e di çfarë shkolle ka bërë, e di se çfarë ka bërë gjatë karrierës së tij politike, por unë nuk e njoh atë. Në të njëjtën mënyrë shumë besimtarë dinë jashtëzakonisht shumë për Zotin, por nuk e njohin Zotin edhe aq mirë. Njohja e Perëndisë është thelbi i besimit tone. Jezusi tha tek Gjoni 17:3: “Dhe kjo është jeta e përjetshme, të të njohin ty të vetmin Perëndi të vërtetë.” Pali tha tek Filipianët 3:8: “Dhe unë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh që unë të fitoj Krishtin.” A e kupton që thesari më i madh i jetës është të njohësh Jezusin. Nuk ka gjë tjetër më të lartë sesa. Mos u kënaq thjeshtë të dish gjëra rreth TIj kërko të njohësh atë. Si mund ta njohim atë? Duke bërë vullnetin e Tij. Gjoni 14:21: “Kush ka urdhërimet e mia dhe i zbaton, është ai që më do, dhe kush më do mua, Ati im do të dojë dhe unë do ta dua dhe do t’i dëftehem atij.” Pa njohjen e vullnetit të Zotit dhe pa e zbatuar atë si mund ta njohësh Jezusin dhe të kesh thesarin më të madh të jetës?

 Po jua përsëris pyetjen, sa e rendësishme është njohja e vullnetit të Perëndisë për ty? Përgjigja e Biblës ështës e njohja e vullnetit të Perëndisë është gjithçka. A nuk do të thotë kjo që duhet të lutemi për këtë gjë për veten dhe për njeri-tjetrin? A nuk do të thotë kjo se duhet ta studiojmë Fjalën seriozisht që ta njohim këtë vullnet?

Kolosianët 1:6-8

A ke pasur ndonjëherë dyshime rreth besimit tënd? A ka pasur ndonjë situatë në jetën tënde, në të cilën e ke pyetur veten nëse besimi yt është i kotë? A e ke pyetur ndonjëherë veten nëse ungjilli i Jezusit është me të vërtetë i vërtetë? Pyetja madhore që Pali trajton në këto vargje është: a është ungjilli i mjaftueshëm për ne? Në kishën e Kolosit kishin depërtuar mësues të rremë, të cilët predikonin që Jezusi nuk është i mjaftueshëm për ne, të cilët mësonin se ne kemi nevojë për Jezusin dhe engjëjt, Jezusin dhe respektimin e Ligjit të Zotit, Jezusin dhe vetëmohimin e trupit. Ata shpreheshin se ungjilli, të cilin Epafrai kishte predikuar, nuk ishte i mjaftueshëm. Ata mësonin që ne kemi nevojë sa për ungjillin e Jezusit aq edhe për njohurinë e mistereve të Perëndisë, të cilat vetëm ata i zotëronin. Ajo që bën Pali është se ai na jep katër arsye se përse ne mund të jemi të sigurt në ungjillin, katër arsye se përse ungjilli është mëse i mjaftueshëm.

I. Frytshmëria e Ungjillit

Gjëja e parë që thotë Pali është se ungjilli po prodhon fryte jo vetëm në mes tyre, por edhe në mbarë botën. Ai e përdor kohën e tashme me qëllim që të na tregojë se ungjilli po prodhon fryte në mënyrë të vazhdueshme në të gjithë botën. Ungjilli po transformonte sa e sa jetë njerëzore në Kolos. Jetët e njerëzve po ndryshonin rrënjësisht. Kjo ishte e vërtetë jo vetëm në Kolos, por në botën mbarë. Fakti që ungjilli prodhon fryte në mbarë botën nëkupton dy gjëra për ne: Në radhë të parë, që nuk ka asnjë gjë që të mund ta ndalojë përhapjen e ungjillit. Kolosi ishte një vend pagan, i përkushtuar ndaj idhujve të kotë. Kudo në botë perandori Romak adhurohej si Perëndi dhe njerëzit ndiqnin perëndi të tjera. Madje në Izrael, ku njerëzit zotëronin Fjalën e Zotit, Hebrenjtë ishin kategorikisht kundër ungjillit të Jezusit. Mirëpo, Pali thotë që në mbarë botën ky ungjill po jepte fryte. Njerëzit sot e konsiderojnë ungjillin si një përallë apo si një gjë për budallenj. Por çfarë po ndodh? Ungjilli po jep fryte qoftë këtu, qoftë në botë. Ungjilli është fuqia e Perëndisë për shpëtimin dhe kjo fuqi po ndryshon jetët e njerëzve kudo. Arsyeja se përse kemi siguri në ungjillin nuk është sepse jemi shumë të aftë që ta shpallim atë, por sepse ai po transformon jetët e njerëzve në mbarë botën. Së dyti, që ungjilli është fuqia e madhe e ndryshimit në botë. Një nga arsyet se përse ne e dimë që ungjilli është i vërtetë, është ndryshimi që ai bën në jetën e njerëzve. Nuk ekziston gjë tjetër në botë e aftë për t’i ndryshuar njerëzit siç është ungjilli i Jezu Krishtit. Njerëz të cilët kanë qenë gënjështarë, imoralë, grindavecë dhe të skllavëruar prej mëkatit prodhojnë fryte të tilla si: dashuria, besimi dhe shpresa. Nuk është politika, filozofia, një sistem ekonomik, arsimi apo ndonjë gjë tjetër që të mund të krijojë njerëz të rinj. Vetëm ungjilli i Jezus Krishtit mund t’i ndryshojë jetët. A nuk është kjo një arsye e fortë se përse ne duhet të angazhohemi në punën e ungjillit?

 II. Vërtetësia e ungjillit

Fakti që ungjilli është i vërtetë duhet të na japë shumë siguri në të. Pali e quan ungjillin në vargun 6: “hirin e Perëndisë në të vërtetë.” Apo siç është në Greqishten “në të vërtetën.” Vini re si është ungjilli! Ungjilli është i kuptueshëm. Ungjilli nuk është një mister që duhet zbuluar nga mësues të veçantë apo me anë të vegimeve dhe endrrave. Është i qartë dhe i kuptueshëm. Ungjilli kishte ardhur tek ata, ata e kishin dëgjuar dhe e kishin njohur apo kuptuar atë. Ajo që e bën ungjillin unik është se ti mund të jesh profesor universiteti apo një fëmijë i vogël, por ai megjithatë është i kuptueshëm për ty. Gjithsesi, njerëzit kanë një koncept të gabuar për besimin tonë. Ata mendojnë se ne besojmë verbërisht. Ata mendojnë se duhet ta lësh mendjen jashtë derës së kishës me qëllim që të besosh. Kjo do të thotë të keqkuptosh atë që thotë Bibla për besimin. Fjala që përdoret në Dhiatën e Re për besimin, pisteo, do të thotë që të jesh i bindur plotësisht nga diçka. Kjo do të thotë se ti e kupton ungjillin dhe je i bindur nga ajo që ai thotë. Ungjilli është unik për shkak të kuptueshmërisë së tij. Ungjilli ka në themel hirin e Zotit. Themeli i ungjillit dhe ajo që e bën ungjillin unik në mbarë botën, është hiri i Zotit. Çdo fe në botë ka të njëjtën qasje: që njeriu mundet ta njohë Perëndinë dhe mundet të shkojë në parajsë përmes gjerave që bën. Ungjilli thotë që edhe veprat tona më të drejta janë si rroba të ndotura sepse zemrat tona janë të papastra dhe ndotin gjithçka që ne bëjmë. Ungjilli thotë se ajo që na shpëton nga mëkati nuk është diçka që e bëjmë ne, por çfarë Perëndia ka bërë në Krishtin Jezus. A je duke besuar në mirësinë tënde, në veprat e tua të mira, në ritet e tua fetare të të shpëtojnë ty? E vetmja gjë që na shpëton është hiri i Zotit dhe kjo do të thotë se besimi ynë duhet të vendoset në atë që Krishti ka bërë dhe në asgjë tjetër. Ungjilli është i vërtetë. Siguria që kishin Kolosianët dhe që kemi edhe ne, është se ungjilli është i vërtetë. Ne nuk besojmë tek ungjilli sepse na bën që të ndihemi mirë, por sepse ungjilli është i vërtetë. Ungjilli është i vërtetë sepse është prej Perëndisë dhe jo prej njeriut. Fakti që gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe nuk është një fjalë njerëzish, por një fjalë Perëndie na bind se është i vërtetë. Nëse ungjilli është i kuptueshëm, është unik dhe është i vërtetë a nuk duhet ta shpallim atë me të madhe? Nëse ti e njeh të vërtetën e Perëndisë, a nuk duhet ta shpallësh këtë me siguri dhe guxim më të madh? Mos harro që ungjilli është i vërtetë dhe prandaj ne mund të ndajmë atë me të tjerët me guximin më të madh!

 III. Lajmëtarin e ungjillit

Një arsye tjetër se përse Kolosianët mund të kishin siguri në ungjillin që kishin marrë, ishte për shkak të personit që e kishte shpallur atë. Ajo që po thotë Pali këtu është se: “Ju e dini se çfarë lloj njeriu është Epafrai dhe prandaj mund të jeni të sigurtë që ungjilli që ai predikoi është i plotë.” Besueshmëria e ungjillit varet jashtëzakonisht shumë nga ata që e shpallin atë. Ose do të tërheqim njerëzit tek ungjilli, ose do t’i largojmë ata. Pyetja ime për ty sot është: çfarë efekti ka jeta jote për ungjillin? A është jeta jote diçka që i jep më shumë besueshmëri ungjillin apo është ajo një gur pengese për njerëzit që të njohin? Ungjilli do të ketë besueshmëri kur ne jetojmë sipas ungjillit. Epafrai ishte shembulli i një njeriu i cili e bënte të besueshëm ungjillin. Çfarë cilësish kishte ai? Në radhë të parë, ai ishte bashkëpunues. Pali e quan atë bashkëshërbëtori ynë i dashur. Kjo në radhë të parë, do të thotë shumë për Palin. Pali ishte një apostull, një themelues i kishës, një njeri i pajisur me një autoritet dhe fuqi të madhe, por Pali e konsideronte veten bashkëshërbëtor me Epafrain. A e mban ti veten për më të lartë? A shikon ti veten si superior në krahasim me të tjerët? Një njeri, i cili do të përdoret në shërbesën e ungjillit, nuk e shikon veten si më të lartë se të tjerët, por e kupton varësinë e tij ndaj të tjerët. A je një njeri që di të punojë me të tjerët, të vlerësojë të tjerët dhe të nderojë të tjerët për punën e tyre? Së dyti, ai ishte një shërbyes. Jezusi na tregoi se çfarë do të thotë shërbesë, kur mori një legen me ujë dhe u lau këmbët dishepujve. Atë punë që vetëm një skllav apo shërbetori më i përulur i shtëpisë do t’a bënte, atë punë e bëri Jezusi, Zoti i universit. Ai tha, “Në qoftë se unë pra, Zoti dhe Mësuesi, ju lava këmbët juve, edhe ju duhet t’ia lani këmbët njeri tjetrit.” Si e koncepton shërbesën? A e koncepton shërbesën si mbajtjen e një pozite? A je një person i cili ka një frymë konkurruese? A ke ti zili ndaj të tjerëve kur ata marrin përgjegjësi? Pali thotë tek 2 Korintasve 4:6: “Sepse ne nuk shpallim veten tone, por Krishtin Jezus, Zotin, ndërsa veten tonë, shërbëtorët tuaj për hir të Jezu Krishtit.” Me fjalë të tjera, pas gjithçkaje që Jezusi ka bërë për ne, e vetmja gjë e denjë që mund të bëjmë, është t’u shërbejmë të tjerëve. Një nga arsyet përse shërbesa jonë nuk është më e efektshme, është sepse ka shumë prej vetes sonë në të. Ne duhet të jemi si Gjon Pagëzori që gëzohej tek thoshte, “Ja Qengji i Perëndisë që heq mëkatet e botës!” Ne duhet t’i drejtojmë njerëzit jo tek vetja por tek Krishti dhe ne duhet të jemi të kënaqur që të marrim vendin e fundit. Ne duhet të jemi të kënaqur që të shërbejmë. Së treti, ai ishte besnik. Me fjalë të tjera, ai ishte i besueshëm. Detyrën që i ishte besuar, Epafrai e çonte deri në fund. A je ti një njeri i besueshëm? A je ti një njeri i cili merr përsipër përgjegjësitë dhe nuk i lë ato pa bërë? Së katërti, ai nuk i shërbente vetvetes. Ai ishte në plan të parë një shërbenjës besnik i Krishtit, “por edhe për ju” thotë Pali tek vargu 7. Ai jetonte për t’i shërbyer Krishtit të parit dhe pastaj të tjerëve. A është synimi i jetës tënde t’i shërbesh Krishtit dhe pastaj të tjerëve? Nganjëherë motivet tona janë të përziera. Neve na pëlqen që të jemi të parët, që të kemi pozitë dhe emër. Neve na pëlqen që të jetojmë për të mirën tonë. Ku është besnikëria jote? Cuku është synimi yt? A jeton që t’i shërbesh Krishtit dhe t’ia japësh gjithë jetën tënde Atij? A jeton për të tjerët apo për veten? Egoizmi ynë është pengesa më e madhe ndaj shërbesës. Misionari i madh në Kinë, Hudson Taylor, ishte pyetur në fund të jetës së tij se cila kishte qenë sfida apo pengesa më e madhe gjatë shërbesës së tij. Ai u përgjigj, “Vetja ime!” Sa kujdes duhet të kemi nga egoizmi ynë! Nëse ungjilli do të përhapet, ne që e shpallim ungjillin duhet të jemi si Epafrai.

 IV. Efekti i Ungjillit

Arsyeja e fundit përse Kolosianët mund të kishin siguri në ungjillin ishte efekti që ungjilli kishte pasur tek ata. Ai thotë se Epafrai ishte jo vetëm një dëshmitar i ungjillit, por që ai kishte dëshmuar për dashurinë e tyre të madhe në Frymën e Shenjtë. Shenja kryesore që provon se jemi besimtarë është fakti që kemi dashuri; dashuri për Zotin, dashuri për njëri-tjetrin dhe dashuri për të tjerët. Apostulli Gjon thotë tek 1 Gjoni 3:14: “Ne e dimë se kemi kaluar nga vdekja në jetë, sepse i duam vëllezërit; kushdo që nuk do vëllanë mbetet në vdekje.” 1 Gjoni 4:7: “Të dashur, le ta duam njëri-tjetrin sepse dashuria është prej Perëndisë dhe kushdo që do, ka lindur prej Perëndisë dhe e njeh Perëndinë.” Prova që dikush është një besimtar i vërtetë, ka të bëjë me frytet në jetën e vet, nëse i ka apo jo, dhe fryti më i madh është dashuria. Kjo më bën që të them tre gjëra: Në radhë të parë, nëse ne nuk i kemi frytet në jetën tonë, nuk kemi përse të besojmë se jemi besimtarë. Edhe sikur të kemi fare pak fryte, edhe sikur të kemi ndryshuar pak, ne mund të kemi sigurinë që i përkasim Krishtit. Por nëse nuk ka fryte të denja të pendesës, siç tha Gjon Pagëzori, nuk ka përse të besojmë që jemi besimtarë. Nuk është besimtar ai që thotë se është i tillë, apo ai që vjen në kishë apo ai që pranon intelektualisht ungjillin. Besimtar është ai, i cili është ndryshuar nga Perëndia, që shfaq në jetën e tij fryte të shpëtimit të tij dhe mbi të gjitha, që i do të tjerët. Ti mund të kesh qenë në mes nesh për shumë vite, por ti ende nuk je i shpëtuar. Nëse nuk ke frytet e shpëtimit, ti nuk je një besimtar dhe kjo do të thotë se shpirti yt është në rrezik të ferrit. Të përgjërohem që të khehesh tek Zoti sot edhe ti. Së dyti, nëse kemi fryte, le ta dimë se jemi të shpëtuar. Asnjë prej nesh nuk është i përsosur dhe mund të kalojmë një kohë të gjatë me shumë pak fryte, por fakti që jemi të ndryshuar, që po prodhojmë ca fryte, do të thotë se i përkasim Zotit. Nganjëherë djalli mbjell dyshime në zemrat tona në lidhje me nëse jemi të shpëtuar apo jo. Kur ai e bën këtë, ne duhet të kemi një provë konkrete që i përkasim Krishtit dhe një provë e tillë është pasja e fryteve t shpëtimit. Së treti, synimi ynë duhet të jetë që të bëhemi gjithnjë e më shumë të frytshëm. Jezusi tha tek Gjoni 15:16: “Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve dhe ju caktova të shkoni dhe të jepni fryte dhe fryti juaj të qëndrojë.” Jemi shpëtuar që të japim fryte. Edhe sikur të kemi fryte në jetët tona nuk mund të kënaqemi me aq. Gjithmonë duhet synuar që të jemi edhe më të frytshëm. Frytshmëria jonë varet nga marrëdhënia jonë me Perëndinë. Nga vijnë frytet? Përderisa Perëndia është hardhia dhe ne jemi shermendet, ne duhet të qëndrojmë në Të që të jemi të frytshëm. Çfarë marrëdhënie ke me Krishtin? A je duke u mbushur me jetën e Tij çdo ditë?

 Ungjilli i Jezusit është i fuqishëm dhe po prodhon fryte në mbarë botën. Ungjilli është i vërtetë, prandaj mund të jemi të guximshëm në shpalljen e tij. Ungjilli është përhapur nga njerëz si Epafrai kështu që duhet ta imitojmë atë. Ungjilli sjell fryte në jetën e atyre që e besojnë atë, kështu që siguria jonë nuk është në ndjenjat tona, por në atë që Zoti bën në jetët tona. Lavdi Zotit për ungjillin e Tij!

Kolosianët 1:1-2

A është Krishti gjithçka për ty? A është Krishti i mjaftueshëm për ty? A ke të njejtën dashuri, të njëjtin zjarr dhe të njëjtin përkushtim si në fillimet e besimit? A është Krishti dashuria e jetës sate? A ke një marrëdhenie të gjallë në Krishtin? Ekziston një rrezik shumë i madh për ne si besimtarë; që të largohemi nga Krishti. Mendoni për kishën e Efesit në librin e Zbulesës, e cila pas vetëm një brezi kishte humbur dashurinë e saj të parë për Krishtin. Mendoni për kishën e Laodicesë, e cila kishte humbur zjarrin e saj për Krishtin dhe nuk ishte as e ftohtë dhe as e ngrohtë. Kjo është kaq e rrezikshme për një arsye: që një person, i cili largohet nga Krishti shpesh nuk e kupton se çfarë është duke bërë. Askush nuk largohet nga Zoti për një ditë. Ajo ndodh dalëngadalë dhe shpesh herë pa e kuptuar ne. Pyetja ime për ne është: a jemi larguar nga Krishti?

Rreziku që kërcënonte kishën në Kolos, ishte që të largoheshin nga Krishti. Kisha e Kolosit nuk ishte mbjellë nga Pali por ishte fryti i shërbesës së tij. Ai predikoi për më shumë se tre vjet në shkollën e Tiranit në Efes. Efesi ishte kthyer përmbys nga ungjilli por jo vetëm kaq; ungjilli u përhap në të gjithë provincën e Azisë. Një nga njerëzit që kishte çuar ungjillin më tej ishte Epafrai; i cili mbolli kishat në Laodice, Hierapolis dhe në Kolos. Dua të ndalem këtu dhe t’u pyes: çfarë na ndalon ne që të jemi njerëz të tillë? Nëse një besimtar i ri, pa asnjë lloj mbështetjeje financiare, pa asnjë bashkëpunëtor, mundet të mbjellë tre kisha, përse nuk jemi ne duke u angazhuar në këtë punë? Pse nuk jemi ne më të guximshëm në punën e ungjillit? Krishti na ka dhenë një porosi që të bëjmë dishepuj në të gjithë kombet. Ai na ka premtuar praninë e Tij ndersa ne e kryejmë këtë porosi. A do ta marrim seriozisht përgjegjësinë tonë, jo thjesht të shpallim ungjillin në këtë qytet, në këtë komb, por në të gjithë kombet? A do ta marrim seriozisht premtimin e Tij që Ai do të jetë me ne?

Kisha e Kolosit ishte përgjithësisht e shëndoshë. Këtu nuk ndeshim paralajmërimet apo qortimet që gjenden në letrat drejtuar Korintasve apo Galatasve. Pali thotë në kapitullin 2 dhe vargun 5, “gëzohem duke parë rregullin dhe qendrueshmërinë e besimit tuaj në Krishtin.” Ka një rend, ka një rregull dhe një jetë të shëndoshë në kishë. Problemi nuk ishte me kishën por kush kishte hyrë në kishë. Një grup mësuesish po predikonin një ungjill që largonte njerëzit nga Krishti. Një nga gjërat e veçanta për zonën e Kolosit ishte numri i madh i Judenjve që banonin atje. 50 mijë Judenj banonin në atë zonë. Ata nuk ishin Judenj të zakonshëm; ata nuk vinin nga Izraeli por nga Babilonia dhe ngjanin me Izraelin në kohën e Elias. A e mbani mend se si Elia e sfidoi Izraelin në Malin Karmel, “Deri kur do të lëkundeni midis dy mendimëve? Në qoftë se Zoti është Perëndia shkoni pas tij; por në qoftë se përkundrazi është Baali atëherë ndiqeni atë.” Këta Judenjtë pra, ishin të përkushtuar ndaj sinagogës, ndaj riteve të Ligjit të Zotit, por edhe shkonin në tempuj paganë dhe flijonin për perënditë pagane. Ata lëkundeshin midis dy mendimeve. A mos vallë po lëkundesh mes dy mendimeve sot? A je duke provuar të jetosh edhe në kishë, edhe në botë, edhe për vullnetin e Perëndisë, edhe për dëshirat e tua, edhe për Krishtin, edhe për veten? Jezusi e bëri të qartë se është e pamundur që t’u shërbejmë dy zotërinjve; o do t’i shërbejmë njërit, o do t’i shërbejmë tjetrit. Duhet të ndajmë mendjen, duke i shërbyer Zotit dhe vetëm Atij.

Këta mësues njiheshin si Merkabahitët dhe pretendonin se njerëzit mund të transportoheshin në qiell me anë të vegimeve dhe të shikonin misteret që askush në tokë nuk i ka parë më parë. Si mund ta arrinin këtë gjë? Në radhë të parë, duke mohuar veten në mënyrë radikale. Kapitulli 2 vargun 16, “Prandaj askush të mos ju gjykojë për ushqime apo pije.” Ata praktikonin vetmohim dhe hiqnin dorë nga shumë gjëra sikur kjo do t’i afronte edhe më me Perëndinë. Në radhë të dytë, duke zbatuar rreptësisht Ligjin e Zotit. Ata mendonin se 12 deri në 40 ditë ishin të mjaftueshme për të qenë në gjendje të merrnin vegime të tilla. Prandaj ai thotë në kapitullin 2 se nuk duhet të merren me shabatet, me festa apo të hënat e reja që i kremtonin Judenjtë. Në radhë të tretë, duke adhuruar engjëjt. Ai flet në kapitullin 2 dhe vargun 18 për kultin e engjëjve. Ata pretendonin se engjëjt ose mund ta çonin dikë atje lart, ose mund ta pengonin rrugën e dikujt tjetër drejt qiellit dhe prandaj duhet të adhuroheshin. Në radhë të katërt, duke ndjekur këta mësues. Ata thoshin se mësimet e Epafrait për kishën, apo mësimet e Jezuit dhe apostujve për të nuk ishin të mjaftueshme. Ata pretendonin se mund të zbulonin shumë mistere për shkak të vegimeve dhe endrrave të tyre. Ne nuk e dimë me siguri nëse këta ishin personat që po shqetësonin kishën, por të gjitha problemet e trajtuara prej Palit në këtë letër përkojnë me këtë herezi. Thelbi i gjithë problemit ishte një luftë mes të vërtetës së zbuluar nga Zoti dhe gjërave të shpikura nga njeriu. Paralajmërimi i tij në kapitullin 2 dhe vargun 8 është: “Bëni kujdes se mos ndokush ju bën pre të tij me anë të filozofisë dhe me mashtrime të kota, sipas traditës së njerëzve, sipas elementeve të botës dhe jo sipas Krishtit.” Kjo luftë vazhdon edhe sot. Një luftë midis filozofisë së botës dhe të Krishtit, mes traditave të njerëzve dhe të Krishtit, mes elementëve të botës dhe të Krishtit. Gjithmonë e ndeshim këtë forcë, e cila orvatet të na largojë nga Perëndia. Çfarë mund të bëjmë që të mos largohemi nga Krishti? Çfarë bën Pali për ta shpëtuar një kishë nga traditat e njerëzve? Duke i themeluar ata në të vërtetën. Ne duhet të jemi të themeluar në çfarë ai na mëson në këtë libër që të mos largohemi nga Krishti; jo thjesht të dimë se çfarë ai thotë, por edhe t’i zbatojmë mësimet e tij. Këtu ne shohim dy gjëra që na ndihmojnë që të mos largohemi nga Krishti:

 I. Fjala duhet të jetë autoriteti ynë.

Që të mos largohemi nga Krishti duhet të kuptojmë autoritetin e Fjalës së Perëndisë në jetët tona. Vargu 1, “Pali, apostulli i Jezu Krishtit me anë të vullnetit të Perëndisë.” Një apostull do të thotë një njeri i dërguar. Ideja është e një njeriu, i cili është dërguar me gjithë autoritetin e një njeriu tjetër për të përfunduar një mision. Pali është një lajmëtar i Perëndisë. Ai nuk është i vetëcaktuar si këta mësuesë të rremë, por është caktuar prej vullnetit të Perëndisë. Të mohosh fjalën e Palit është njëlloj sikur ta mohosh Perëndinë. Ai thotë tek 1 Thesalonkasve 4:8: “Prandaj ai që i hedh poshtë këto gjëra, nuk hedh poshtë një njeri, por Perëndinë që na dha Frymën e Shenjtë.” Çështja për të cilën po flet Pali në hapje të kësaj letre, është se kush është autoriteti ynë. Kolosianët duhet të zgjedhin, a do të dëgjojnë mësues të vetëcaktuar apo apostullin e Perëndisë që vjen me gjithë autoritetin hyjnor? A e kuptojmë autoritetin e Fjalës së Perëndisë mbi jetët tona? Thesalonikasit e pranonin Fjalën e Palit jo si një fjalë njerëzish por një Fjalë Perëndie. A e kupton ti që Bibla është një Fjalë Perëndie? Ajo vjen tek ne me gjithë autoritetin e të Plotfuqishmit. Fjala thotë se Jezusi është Kreu i kishës. Nëse Jezusi është Kreu i kishës, si mbretëron Ai? Me anë të Fjalës së Tij. A është Bibla autoriteti yt? A e zbaton Fjalën apo zgjedh ti vetë se cilat pjesë të saj do t’i vësh në praktikë dhe cilat pjesë të tjera të saj do t’i shpërfillësh? A nxjerr justifikime se përse nuk mund t’i bindesh Zotit apo arsye se përse nuk duhet t’i bindesh Atij? Që të mos largohemi nga Jezusi duhet ta pranojmë Fjalën e Tij si autoritet në jetët tona.

 II. Të kuptojmë identitetin tonë.

Identiteti ynë është tepër i rëndësishëm. Kur kuptojmë se kush jemi, kuptojmë edhe se si duhet të jetojmë. Nëse nuk duam të largohemi nga Krishti, duhet të kuptojmë identitetin tonë. Si i përshkruan Pali këta besimtarë? Në radhë të parë, janë shenjtorë. Cila është gjëja e parë që të vjen në mendje kur përmendet fjala shenjtor? Ndoshta mendojmë për një njeri, i cili ka jetuar një jetë të pastër apo një jetë plot me vepra të mira si Nënë Tereza. Në fakt, çdo njeri që beson tek Krishti është një shenjtor. Fjalë për fjalë ky term do të thotë “i veçuar.” Ai thotë në vargun 13: “Ai na nxori nga pushteti i errësirës dhe na zhvendosi në mbretërinë e Birit të Tij të dashur.” Nga njëra anë jemi veçuar nga mëkati. Ai na ka falur, na ka pastruar, na ka larë nga mëkati që të jetojmë larg mëkatit. Gjithë qëllimi i Krishtit duke vdekur në kryq nuk ishte të vazhdonim në mëkate por të veçohemi prej tyre. Kjo do të thotë se gjithë detyra jonë është të heqim dorë nga mëkati, të luftojmë mëkatin dhe ta vrasim atë. A po e lufton mëkatin apo je duke e toleruar atë? A je po e vret mëkatin apo je duke e justifikuar atë? Nga ana tjetër, jemi të veçuar për Perëndinë. Gjithë qëllimi i jetës sonë është të jetojmë për Perëndinë, t’i shërbejmë Perëndisë. Pali thotë tek 1 Korintasve 6:19 që nuk i përkasim më vetes, “Sepse u bletë me një çmim! Përlëvdoni Perëndinë pra me trupin tuaj dhe në frymën tuaj që i përkasin Perëndisë!” A mos vallë po jeton për veten tënde sot? A mos vallë po jeton sikur Perëndia nuk ekziston? Problemi që kemi shumë prej nesh është se nuk kemi kuptuar ende se jetët tona nuk na përkasin më neve; se kemi një pronar të ri, dhe se kemi një qëllim të ri në jetë: t’i japim lavdi Perëndisë. 2 Korintasve 5:15: “Ai vdiq për të gjithë, me qëllim që ata të cilët jetojnë, të mos jetojnë më për veten e tyre, po për atë që vdiq e u ringjall për ta.” Në radhë të dytë, janë vëllezër besnikë. Ne jemi rilindur në një familje të re. Jemi vëllezër dhe motra, por vini re se çfarë lloj vëllezërish duhet të jemi: vëllezër besnikë. Fjala besnik këtu do të thotë të jesh i besueshëm, një njeri i besës, një njeri i cili i mban premtimet dhe është besnik ndaj të tjerëve. Këta Kolosianë ishin besnikë ndaj Zotit, ndaj së vërtetës dhe ndaj njeri tjetrit. A jemi njerëz të tillë? A jemi besnikë ndaj Zotit apo rrëmbehen zemrat tona nga gjëra të tjera? A jemi besnikë ndaj së vërtetës së Tij apo jetojmë sipas urtësisë së botës? A jemi besnikë ndaj familjes së Zotit duke u kujdesur për njeri tjetrin, duke qendruar pranë njëri tjetrit dhe duke mbajtur përgjegjësitë tona ndaj njëri tjetrit? Në radhë të tretë, janë në Krishtin. Edhe pse fizikisht janë në Kolos, frymërisht janë në Krishtin. Gjithçka që ne kemi vjen nga fakti që jemi në Krishtin. Pali thotë tek Efesianët 1:4 që Zoti na ka bekuar me çdo bekim në vendet qiellore, në Krishtin. Ne kemi hir për të përballuar çdo gjë në jetë dhe paqe në çdo rrethanë sepse jemi në Krishtin. Pse i përshkruan Pali besimtarët kështu? Thelbi i Palit është ky: ne kemi gjithçka që na nevojitet në Krishtin. Nuk kemi nevojë që të kërkojmë gjë tjetër nga ndonjë vend tjetër sepse ne jemi të plotë në Krishtin. Çfarë do të thotë kjo? Mos u përpiq ta ngopësh veten me gjërat e kësaj bote. Njerëzit mendojnë se nëse do të kishin një shtëpi dhe një familje, si dhe nëse do të ishin në gjendje të mirë ekonomike do të ishin më të lumtur. Ti je i plotë në Krishtin. Nëse ke Krishtin, ke gjithçka. Vetëm Ai mund të na ngopë e kënaqë. Mos i dëgjo mësuesit që të premtojnë diçka shtesë. Në çdo brez kanë ardhur mësues që thonë se kemi nevojë për Krishtin plus diçka tjetër. Ata thonë se na nevojiten mësime shtesë, bekime shtesë, përvoja shtesë, apo një vajosje shtesë. Në Krishtin, ti je i plotë. Nuk ke nevojë për gjë tjetër. Kur e kuptojmë se jemi shenjtorë, se jemi të veçuar për Perëndinë, se jemi vëllezër besnikë, se jemi të thirrur të jemi besnikë ndaj Zotit, ndaj Fjalës së Tij dhe ndaj familjes së Tij, se jemi në Krishtin dhe nuk na mungon asgjë, atëherë nuk do të dëshironim kurrë që të largoheshim nga Krishti.

 Fjala e Zotit na premton që nëse i afrohemi Zotit, Ai do të na afrohet neve. Nëse je larguar nga Krishti, prano autoritetin e Fjalës sërish, jetësoje vullnetin e Tij dhe mos harro se kush je, sepse kështu do të jetosh sipas vullnetit të Tij.