Category: Pashka

1. Idhujtaria e Adhurimit të Krishtit – Gjoni 12:12-19

Mesazhi i të Dielës së Palmave, 20 Mars 2016

“Të nesërmen, një turmë e madhe që kishte ardhur në festë, kur dëgjoi se Jezusi po vinte në Jeruzalem, 13 mori degë palmash dhe i doli para, duke thirrur: “Hosana! Bekuar ai që vjen në emër të Zotit, mbreti i Izraelit!”. 14 Dhe Jezusi gjeti një kërriç dhe hipi në të, siç është shkruar: 15 “Mos druaj, o bijë e Sionit; ja, mbreti yt po vjen duke kalëruar mbi një kërriç gomareje!”. 16 Dishepujt e tij nuk i kuptuan për momentin këto gjëra, po, kur Jezusi ishte përlëvduar, atëherë u kujtuan se këto gjëra ishin shkruar për të, dhe që i kishin bërë këto gjëra për të. 17 Kështu turma, që ishte me të kur ai e kishte thirrur jashtë Llazarin nga varri dhe e kishte ringjallur prej së vdekuri, jepte dëshmi për të. 18 Prandaj turma i doli përpara, sepse kishte dëgjuar se ai kishte bërë këtë shenjë. 19 Atëherë farisenjtë thanë midis tyre: “A e shihni se s’po bëni asgjë; ja, bota shkon pas tij”.” (Ungjilli sipas Gjonit 12:12-19)

Sot është e Diela e Palmave, që jo vetëm shënon fillimin e “Javës së Shenjtë” apo të javës së Pashkës, por edhe përkujton hyrjen triumfale të Jezus Krishtit në Jerusalem. Me të drejtë kjo ka qenë tradita e kishës historike për dhjetëra shekuj me radhë. Me të drejtë ne mund dhe madje duhet që të shqiptojmë sot, vargun nga Psalmi 118:26, që ishte në gojën e Judenjve kur Jezusi hyri në Jerusalem, Hosana! I bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit; ne ju bekojmë nga shtëpia e Zotit. Ne duhet që ta festojmë sot Jezusin si Mbretin tonë, të Kishës së tij, e madje mbi tërë universin.

Historia e hyrjes së Jezusit në Jerusalem, një hyrje zyrtare si Mesia, si Krishti, si Mbreti i Popullit të Perëndisë, na tregohet tek Gjoni 12:12-19. Kapitujt që pasojnë nga Ungjilli i Gjonit, na dëftejnë pjesën tjetër të asaj javë të madhe të shpëtimit të njerëzimit. Por ndërsa do ti studionim në detaj, ngjarjet e asaj javë, diçka e çuditshme do të na tërhiqte vëmendjen. Ka diçka që nuk shkon në këtë histori, në mënyrën se si e mirëpritën dhe e adhuruan Judenjtë, Krishtin ndërsa hynte në Jerusalem.

Hyrja e Mesisë në Jerusalem

Nëse do të isha regjisor filmi, unë do ta filmoja hyrjen e Jezusit në Jerusalem, ndoshta me xhirim të ngadalësuar, duke u fokusuar së pari tek fytyrat krenare të dishepujve, veçanërisht tek bijtë e Zebedeut, Jakobi dhe Gjoni. Në një rast, këta i kishin kërkuar një favor personal Krishtit: “Mësues, ne dëshirojmë që ti të bësh për ne atë që do të të kërkojmë…Na lejo që të ulemi njëri në të djathtën tënde dhe tjetri në të majtën tënde në lavdinë tënde” (Marku 10:35-37). Këta e dinin që Jezusi ishte Mesia. I kishin parë provat me sytë e tyre, Fryma e shenjtë ua kishte zbuluar, dhe vetë Jezusi ua kishte konfirmuar. Dhe nga mënyra se si Jerusalemi kishte dalë për ta pritur Mesinë që po i vinte, nderimin e lavdinë që ai po merrte, këta po mendonin se kishte ardhur edhe koha e tyre. Këta po hynin në lavdi me Mesinë e tyre. Ata mendonin, se shumë shpejt, Mesia do të shpallej zyrtarisht Mbreti i tërë Judesë, dhe se do të fillonte kryengritja, do të shporreshin Romakët e Greket nga Toka e Shenjtë, dhe këta do të mbretëronin me Krishtin. Këtë do të shprehte fytyra e tyre, ndërsa ata ecnin me siguri në këmbë, njëri në të djathtë e tjetri në të majtë të gomarit mbi të cilin qëndronte Jezusi.

Nga ana tjetër, do të filmoja edhe fytyrën dyshuese e qëndrimin mbrojtës të Pjetrit. Kur Krishti u pat thënë se ai ishte Mesia, ai edhe i paralajmëroi dhe se do të shkonin në Jerusalem, e se atje do të ballafaqoheshin me sfida. Ai u tha se “Birit të njeriut i duhet të vuajë shumë gjëra, do të hidhet poshtë nga pleqtë, nga krerët e priftërinjve dhe nga skribët; se do të vritet dhe pas tri ditësh do të ringjallet. Dhe ai i tha këto gjëra haptas. Atëherë Pjetri e mori mënjanë dhe filloi ta qortojë.” (Marku 8:31-32) Pjetri nuk do të lejonte që ndokush ti prekte atij me dorë Mesinë, Jezusin, Mbretin me të cilin ai do të mbretëronte. Pjetri do ta mbronte Krishtin deri në fund. Në fakt, ai ishte i vetmi që e nxori shpatën nga brezi dhe luftoi që të mbronte Krishtin (Gjoni 18:10). Dhe ka shumë mundësi, që pikërisht për shkak të kësaj bisede me Krishtin, ai ishte i vetmi dishepull që mbante shpatë me vete. Dhe jam i sigurt, që për shkak të kësaj bisede, ai rrinte e ruante me kujdes Krishtin.

Nga ata tjetër do të filmoja edhe fytyrat e qindra e mijëra vetëve që e kishin parë më parë Krishtin, që qenë shëruar prej tij, që qenë ushqyer në mënyrë të mrekullueshme prej tij, dhe që tani e brohorisnin plot gëzim, atë që ishte ne gjendje që ti mbante gjithnjë me bukë, e që do t’ua shëronte të gjitha sëmundjet, e madje edhe do ti ngjallte nga të vdekurit, siç bëri me Llazarin, për aq kohë sa këta do ti rrini pranë e përqark, do ta linin që tu predikonte, e pse jo, edhe t’ua tërhiqte ndopak veshin. Me Jezusin këta nuk do të kishin më uri, nuk do të kishin më sëmundje, e pse jo, ndoshta edhe do të kishin të gjithë një jetë më të mirë. Me Jezusin, Perëndia me siguri që kishte rezervuar për ta një plan më të mirë për jetën e tyre. Jezusi i kishte bekuar ata me shumë gjëra të mira. Atij i pëlqente që të jepte. Dhe atyre u pëlqenin gjërat e mira, u pëlqente edhe që të merrnin. Dhe sa e mrekullueshme ishte që pikërisht ky Jezus po vinte më së fundi që të jetonte në qytetin e tyre. Dhe kështu ata po e brohorisnin atë, po e ftonin atë plot gëzim e shpresë në jetën e tyre, në zemrën e tyre. Ata po këndonin: “Eja Jezus në jetën time dhe më ndrysho.”

Nga ana tjetër do të filmoja edhe fytyrat plotësisht indiference, ironike dhe plot vetësiguri të ushtarëve Romakë. “Heh! Roma ishte e pathyeshme! Shtetit ishte i ndarë nga besimi, dhe këta morracakët mund të besonin ç’të donin. Romakët kishin pasurinë dhe pushtetin. Asgjë nuk do të ndryshonte edhe nëse ky i ashtuquajturi profet do të hynte në Jerusalem!”

Prapa kurrizit të tyre, do të filmoja edhe fytyrat djallëzore të anëtarëve të Sanhredinit, të parlamentit të Judenjve. Këta në njërën dorë mbanin një kuletë dhe në tjetrën një thikë, dhe bënin llogari: “Kush ishte më i forti nga këto dy palë?  Roma apo Mesia? Çfarë duhet ti japim njërit e çfarë duhet ti japim tjetrit? Me kë e kemi leverdinë që të bëhemi?

Dhe ndërsa të tëra këto pamje, kuadro filmike kalonin përpara syve të shikuesit, do të dëgjoheshin zërat plot gëzim të njerëzve që brohorisnin Krishtin që futej në mënyrë triumfante në Jerusalem, ndërsa muzika do të ishte frikësuese. Mendoj se një regjisor i mirë filmi do të sinjalizonte me tërë këto elementë si kishte diçka që nuk shkonte në tërë atë gëzim popullor e atë procesion triumfal të Jezusit mbi gomar.

Tema i Mospërputhjes: Idhujtaria

Bëhet fjalë për tema e mospërputhjes që gjejmë në të katër ungjijtë. Ndërsa tani populli e brohorit, të premten po i njëjti popull, po e njëjta turmë do ta shajë. Ndërsa tani kjo turmë “demokratike” e kurorëzon Krishtin si mbret, të premten e pashkës, po e njëjta turmë “demokratike” do të votojë Cezarin si mbret, duke thënë: Largoje! Largoje! Kryqëzoje!… Ne s’kemi mbret tjetër përveç Cezarit!(Gjoni 19:15). Si ka mundësi një ndryshim i tillë kaq dramatik? Përgjigja ka të bëjë me mëkatin dhe problemin më të madh, më thelbësor të njerëzimit: idhujtaria!

E tërë kjo turmë, madje edhe në momentin e nderimit dhe të adhurimit të Birit të Perëndisë, të vetë Perëndisë të trupëzuar, po bie në mëkatin e idhujtarisë. Po! Është ironike por e vërtetë. Është e mundur që biesh në idhujtari ndërsa lavdëron Perëndinë e vërtetë.

Gjëja më e rëndësishme që duhet të vëmë re në këtë histori janë motivet dhe pretendimet e turmës ndaj Jezusit. Ata kërkonin një shpëtimtar politik, ekonomik dhe ushtarak. Në Dhiatën e Vjetër, Perëndia u pat premtuar se do tu dërgonte të vajosurin-Mesinë. Shumë profeci të tjera të Dhiatës së Vjetër lidhem me këtë profeci, si për shembull premtimi i Perëndisë se ky Mesi do të vinte nga dera mbretërore e Davidit (2 Sam. 7:13; Jer. 23:5-6; Psa. 110). Dhe si rrjedhim, shpresa Judaike ishte që pasardhësi i Davidit do të vinte e ti çlironte nga pushtimi Romak.

Vini re ndryshimin: Ndërsa Perëndia u pat premtuar se do të siguronte vazhdueshmërinë e dinastisë së Davidit, populli e pat interpretuar këtë sikur të kishte të bënte më situatën politikë të kohës së tyre. Dhe të njëjtin gabim bëjnë edhe sot e kësaj dite, si judenjtë Mesianikë në Izrael, ashtu edhe shumë ungjillorë. Tendenca është gjithnjë e për këdo, që ta interpretojmë Biblën dhe premtimet e Perëndisë në të, nga këndvështrimi i ngushtë personal, në përputhje me përjetimet tona personale, me interesat tona të ngushta personal. Kjo është një lloj idhujtarie.

Kështu, në kohën e Krishtit ekzistonte një grupim politik, Zelotët, dhe që madje kishin edhe tendenca të dhunshme apo ushtarake. Të paktën një prej dishepujve të Krishtit i përkisnin këtij grupimi revolucionar. Dhe Jezusi nuk ishte as i pari dhe as personi i fundit mbi të cilin Judenjtë do ti varnin shpresat se do ti shpëtonte nga Romakët.

Kur lexon Ungjijtë, e madje edhe kapitullin e parë të Veprave të Apostujve, (ngjarjet pra pas Ngjalljes së Krishtit), do të gjesh që dishepujt e pyesin vazhdimisht Krishtin: “Zot, a do ta rivendosësh në këtë kohë mbretërinë e Izraelit?” (Vep. 1:6). Këta, edhe pas Ngjalljes po presin sinjalin për revolucion, dhe ende nuk e kanë kuptuar se Mbretëria e Krishtit do të ishte një mbretëri shpirtërore, jo e kësaj bote, dhe jo si e kësaj botë. Por ata nuk mund ta interpretonin apo kuptonin kështu Biblën për shkak të idhujtarisë që kontrollonte mendjet dhe zemrat e tyre, që u deformonte mënyrën e leximit të Biblës, dhe që u deformonte madje edhe ndjenjat e qëndrimet ndaj Krishtit dhe planeve të tij për ta.

Kjo është çfarë po ndodhte atë të Diel të Palmave. Krishti po hynte në atë mënyrë, duke kalëruar përmes portave të qytetit, si një përmbushje specifike e një prej profecive Mesianike, dhe populli e priti atë me një varg nga Psalmi 118:26, Hosana! I bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit; ne ju bekojmë nga shtëpia e Zotit.” Shumë mendojnë se Hosana është term adhurimi si për shembull Haleluja, Lavdi Zotit, apo diçka tjetër si kjo. Në fakt ajo është një kërkesë, një peticion për ndihmë, për revolucion. Hosana vjen nga Psalmi 118:25-26. Pra populli recitonte e thërriste vargun 25 dhe 26 të Psalmit 118. Hosana përkthehe kështu: “Hosa”=Shpëtona apo Ndihmona, dhe “-na”= të lutemi apo ju përgjërohemi. Ishte mënyra Hebraike për të thënë, “Ndihmë, ndihmë! Më Shpëto.”

Për popullin që i thirri Krishtit, ndërsa i hynte në Jerusalem, kjo nuk ishte një thirrje për shpëtim nga mëkatet, por një banderolë politike e tipit: “Duam punë! Duam Shkollim! Duam pavarësi! Duam Vetëvendosje! Mjaft Korrupsionit! Poshtë Fashizmi! Poshtë Komunizmi! Duam zgjedhje të lira! Jo varfërisë! Dhe kuptohet lehtë, që në këtë kontekst, emocionet, qëndrimet dhe vendimet e njerëzve mund të ndryshojnë shumë shpejt dhe shumë lehtë, nëse personi tek i cili ata i kanë varur tërë shpresat e tyre, u ofron versionin shpirtëror dhe jo material të kërkesave të tyre. U ofron shpëtim nga sundimi i mëkatit dhe jo i romakëve, u ofron bukën shpirtërore dhe jo atë fizike, u ofron shërimin e shpirtrave dhe jo të trupave, u ofron trashëgimi në vendet qiellore dhe jo tokësore.

Ndërsa turma po adhuronte Krishtin, ajo po idhujtarizonte Krishtin. Ndërsa turma po adhuronte e po i përgjërohej Perëndisë, apo po binte në mëkatin e idhujtarisë. Pra, është e mundur, dhe një rrezik i vërtetë, që ne të mëkatojmë ndërsa i lutemi Perëndisë së vërtetë. Është e mundur që ne të mëkatojmë kundra Perëndisë ndërsa e adhurojmë atë…për shkak të motiveve të zemrave tona, të idhujtarisë në zemrën tonë.

E di që ne të Krishterët e imagjinojmë idhujtarinë si diçka që bëjnë fiset pagane, si statuja që adhuronin Grekët e Romakët, që adhuronin Keltët e Ilirët, si pemë e kafshë që adhurojnë panteistët, etj. Ne harrojmë se idhujtaria ishte çfarë Judenjtë bënë, menjëherë pasi Perëndia i nxori ata nga Egjipti, kur ndërtuar vicin e artë. Judenjtë e kohës së Moisiut dëshironi të adhuronin Perëndinë e vërtetë Jehovën, dhe ndërtuar një imazh të tyren mbi të.

Idhujtari e Njeriut Modern: Ribërja e Perëndisë

Kjo është çfarë njeriu modern bën edhe sot e kësaj dite. Kjo është çfarë të gjithë ne që lexojmë Biblën, e që e duam Krishtin, rrezikojmë të bëjmë gjithashtu. Krijimi i qëllimshëm i një ideje të gabuar të Perëndisë, të atributeve të tij, të metodave të tij, dhe të qëllimeve të tij. Ne si ungjillorë, rrezikojmë që të gabojmë apo të biem në idhujtari pikërisht në këto katër kategoritë e fundit. E mendojmë Perëndinë vetëm si dashuri dhe harrojmë që ai është edhe i shenjtë dhe nuk e le pa ndëshkuar mëkatin. E mendojmë Perëndinë sovran, por jo mbi vullnetin tonë. E mendojmë Perëndinë se i zgjidh gjërat siç i zgjidhim ne. Harrojmë se Perëndia punon përmes vuajtjes dhe përuljes, dhe se vetëm pas kryqit vjen lavdia. Harrojmë se Perëndia është më i interesuar me zemrën dhe mendjen tonë se sa me barkun tonë, dhe se plani i mirë i shpëtimit nuk është punë e shtëpi e sukses por shpëtim e shenjtërim.

Këto gjëra, ne ungjillorët i keqkuptojmë, dhe si rrjedhim edhe i keq-predikojmë. Kur ne ungjillorët themi, kur “ungjillëzojmë”, se “Perëndia të do ty dhe ka një plan të mrekullueshëm për jetën tënde,” ai personi që e dëgjon këtë deklaratë përgjithësisht të vërtetë, e merr atë jashtë kontekstit shpirtëror dhe interpreton atë siç e interpretuan Krishtin, Judenjtë e madje edhe vetë dishepujt e tij më të ngushtë. Dhe kështu, shumë njerëz që vijnë në Kishë, dhe bëjnë “Lutjen e shpëtimit,” në fakt janë të pashpëtuar, nuk janë të rigjeneruar apo të rilindur në zemër, dhe kur shikojnë që Krishti nuk ua plotëson atyre ato që ata imagjinuan se i dëgjuan si premtim prej ungjilltarëve, i kthejnë kurrizin Krishtit, thonë që besimi në Krishtin nuk funksion, se besimi është një gënjeshtër, dhe me mënyrën e tyre votojnë që të kenë si mbretër në zemrat e tyre, Cezarët e kësaj bote.

Dikush mund të thotë, “Ne nuk e kontrollojmë dot se si i interpretojnë fjalët tona të tjerët.” Po! Kjo është e vërtetë. Por ne mund të kontrollojmë mënyrën se si shprehemi. Le të mos përdorim retorikë që mund të keqkuptohet lehtë, dhe të qëndrojmë brenda metodës biblike të ungjillëzimit që thotë se problemi i njerëzimit është mëkatit, se Perëndia është i shenjtë, dhe se zgjidhja është Krishti që vdiq në kryq për mëkatet tina.

Por një nga problemet me Kishën ungjillore sot nuk është se thjesht përdor një gjuhë të pakujdesshme, por sepse në mënyrë aktive po promovon doktrina jo biblike. Sot në botën ungjillore promovohet një doktrinë tmerrësisht anti-biblike që njihet me termin “ungjilli i prosperitetit.” Sipas këtij mësimi, Perëndia do ti dhurojë pasuri, siguri, lumturi dhe shëndet të gjithë atyre që i besojnë atij, që i shërbejnë atij siç duhet! Këtë unë e quaj “Fenomeni i të Dielës së Palmave!” Një premtim i pavërtetë ndaj atyre që vuajnë nga sëmundjet, varfëria e padrejtësia sociale. Ungjilli i “prosperitetit” rimodelon apo ri-derdh personin e Perëndisë në një model apo formë tjetër. Këtë bënë Izraelitet ndërsa Moisiu ishte në Malin me Perëndinë e vërtetë.  Në Ditën e Palmave, Judenjtë e kohës së Krishtit thërritën “Hosana, o Biri i Davidit! Na shpëto të përgjërohemi o Bir i Davidit”,  jo ndaj Mesisë së Perëndisë por një karikature të tij, madje ndërsa ai kalonte mu përpara syve të tyre rrugëve të Jerusalemit.

Thirrja jonë për ne sot është që të mos bëjmë të njëjtën gjë. Të mos i lutemi në një karikature të Krishtit por vetë Krishtit, Birit të Perëndisë, ashtu siç Ai është në të vërtetë. Ta ndjekim Atë duke e parë jo nga duart, por nga vrimat e duarve dhe të këmbëve. Ti shërbejmë jo në përputhje me parametrat tona por në përputhje me kushtet e tij. E kuptoj që kjo më thjesht thuhet se sa bëhet, por ky është vullneti i Perëndisë për jetën tonë.

Hosana e Vërtetë

Por a duhet që ta festojmë të Dielën e Palmave sot? Sigurisht. Ne festojmë gjithçka që Krishti tha dhe bëri. Fjalët që përdorën Judenjtë e asaj kohe, janë fjalët e Perëndisë, të dhëna nga Fryma e Shenjtë për ne sot. Ato janë fjalët, lutjet, deklaratat e besimit që Fryma ia ka dhënë kishës për ti përdorur, për ti besuar, për ti rrëfyer ndaj Mesisë së vërtetë, ndaj Birit ashtu siç ai ka qenë, është dhe do të mbesë përgjithnjë.

Sot ne i këndojmë Krishtit, e kremtojmë atë që vjen në emrin e Zotit-Jezusin, Zotin tonë. Dhe në mënyrën e duhur ne sot lutemi, “Hosana!”-“Na shpëto o Zot!” Dhe ia themi Jezusit, Shpëtimtarit.

Sfida e të Dielës së Palmave nuk është vetëm që ti besojmë Krishtit për shpëtimin dhe bekimin tonë,  por që ti besojmë atij e ta ndjekim atë në përputhje me kushtet e tij, me mënyrat e tij, me qëllimet e tij. Le të mos lejojmë që për shkak të idhujtarisë tonë, zemrat tona të mohojnë Krishtin, të zgjedhin Cezarin dhe mënyrat e tij, të zhgënjehemi prej karikaturës së tij, viçit tonë te artë në mendjet tona.

E Diela e Palmave është një thirrje kundra idhujtarisë. Ajo është gjithashtu edhe një ftesë për ta parë, për të shkuar dhe për të adhuruar Jezusin si Zotin dhe Shpëtimtarin tonë, që u dërgua në këtë botë që të sjellë jetë në ata që janë shpirtërisht të vdekur, përmes fuqisë plot dashuri të Perëndisë i cili ishte, është dhe do të jetë i njëjtë mbi këtë botë pa fund. AMEN.

Krishti u Ngjall! U Ngjall Vërtetë!

Si kaloi e shtuna, Maria Magdalena dhe Maria, nëna e Jakobit, dhe Salomeja blenë aroma për të shkuar të vajosin Jezusin. 2 Në mëngjesin e ditës së parë të javës, shumë herët, ato erdhën te varri, kur po lindte dielli. 3 Dhe thonin në mes tyre: “Kush do të na rrokullisë gurin nga hyrja e varrit?”. 4 Por, kur ngritën sytë, panë se guri ishte rrokullisur, megjithëse ishte shumë i madh. 5 Hynë, pra, në varr dhe panë një djalosh që ishte ulur në të djathtë, të veshur me të bardha, dhe mbetën të trembura. 6 Dhe ai u tha atyre: “Mos u trembni! Ju kërkoni Jezusin Nazareas që ka qenë kryqëzuar; ai u ringjall, nuk është këtu; ja vendi ku e kishin vënë. 7 Por shkoni dhe u thoni dishepujve të tij dhe Pjetrit se ai po ju pararend në Galile; atje do ta shihni, ashtu siç ju pati thënë”. 8 Dhe ato dolën shpejt dhe ikën nga va-rri, sepse i zuri tmerri dhe habia; dhe nuk i thanë asgjë kurrkujt, sepse kishin frikë. (Marku 16:1-8)

Popull i Perëndisë, ngjallja e Krishtit është një ngjarje madhështore pa të cilën asnjë ngjarje tjetër nuk ka kuptim. Pa ngjalljen e Krishtit çdo jetë njeriu shpenzohet pa një shpresë të logjikshme, pa një gëzim të vërtetë, pa një arsye për të jetuar, një jetë që përfundon vetëm në vdekje. Por Krishti u ngjall nga të vdekurit, dhe kjo ndryshon gjithçka. Krishterimi qëndron mbi doktrinën e Ngjalljes, dhe pa të Kryqi i Krishtit nuk ka kuptim. Pa të, kryqi është një akt ekstravagant nga një Jude i shekullit të parë i cili u përpoq që të bënte diçka për të tjerët. Pa të, ai që beson është ende i pa-falur e i pa-shpaguar në mëkatet e veta. Pa të ne nuk mund të shpresojmë që të futemi në prezencën e Perëndisë së Shenjtë. Pa të nuk kemi shfajësim, paqe me Perëndinë, bazën për jetën e përtejshme, për ringjalljen tonë nga të vdekurit. Tre gjëra kryesore duhet të vëmë re nga rrëfimi i Markut 16:1-8 që sapo lexuam:

Mosbesimi i Njerëzve

Tre gra u nisën për tek varri i Krishtit jo për ta përshëndetur atë për ngjalljen, por sepse besonin se ishte ende i vdekur e se do të vazhdonte të qëndronte i tillë përgjithnjë, dhe se ato duhej që t’ia mbaronin ritet e varrosjes atë ditë. Ato shkuan tek varri nga devocioni ndaj tij, edhe pse nje devocion pa besim, nga dashuria që kishin për Krishtin, për ti shërbyer atij edhe një herë të fundit. Por sepse Ai ishte ngjallur, ato nuk do të pushonin kurrë së shërbyeri atij. Në fakt urdhri që ato morën nga engjëlli kishte natyrë misionare. Ato duhej që të shkonin tek dishepujt dhe të ungjillëzonin ata, tu jepnin atyre lajmin e mirë të Ngjalljes së Zotit. Marku na jep një detaj të bukur që tregon gjendjen e tyre mendore dhe emocionale. Ato janë nisur për tek varri dhe gjatë rrugës kujtohen: Kush do të na e rrokullisë gurin? Ato mund të kishin marrë Pjetrin me shokë, por ose ata janë të tërë të shpërndarë si delja pa bari, sepse nuk besojnë ende të ringjallja, ose trishtimi i grave është aq i madh sa nuk i kanë menduar aq gjatë të tëra detajet. Në një farë mënyre këtë gjendje duket se sugjeron Marku kur thotë tek vargu katër “por ngritën sytë dhe panë…se varri ishte i hapur.” Ato erdhën atje me sytë poshtë, pa shpresë, zemërvrara, e të hidhëruara. Ato nuk po prisnin ngjalljen, vetëm ditën e parë të javës, të nesërmen e shabatit të Judenjve, ditën e diele për të larë trupin e brutalizuar nga fshikullimet e ushtarëve, vrimat e gozhdëve ndër gjymtyrë, ijen e shpuar me heshtë, kokën e çjerrë nga një kurorë plot gjemba. Kështu, çfarë u ndodhi këtyre grave atë të diel të parë ishte një surprizë. Dimë nga ungjijtë e tjerë se Maria Magdalena nuk u fut në varr, por u nis menjëherë për tek dishepujt e tjerë, dhe rrugës asaj i doli përpara Zoti i Ngjallur. Dy gratë e tjera futen në varr dhe çfarë shikojnë? Një i ri, i veshur me të bardha, i ulur në të djathtë të varrit. Ky në vetvete është një fant interesant apologjetik që flet  për vërtetësinë e mesazhit të ungjijve. Të parat që morën lajmin e mirë dhe u ngarkuan me përcjelljen e saj ishin gra. Judaizmi nuk e pranonte dëshminë e grave në gjyq. Kështu, nëse Kisha e Hershme do të ishte përgjegjësja e shpikjes së mesazhit të ringjalljes, siç pretendojnë filozofët ateistë, atëherë Kisha do të kishte shpikur dëshmitarë më të besueshëm se sa tre gra të rëndua nga hidhërimi i vdekjes së Jezusit nga Nazareti. Po këtë bën edhe detaji tjetër, ato kishin harruar të planifikonin se kush do të rrokulliste gurin. Rrëfimi i Ngjalljes nuk është historia e njerëzve të përsosur që gjejnë Zotin e Ngjallur, por e disa grave të thjeshta, harraqe, e të natyrshme në hidhërimin e mosbesimin e tyre. Dhe kështu, fakti që mesazhin e parë e morën këto gratë, jo vetëm i ngre ato shumë më lart se ç’bënte  judaizmi apo bën sot emancipimi modernist, por provon origjinën e mesazhit, që nuk është Kisha, por Perëndia.

Mesazhi i Engjëllit

Kjo për më tepër provohet, së dyti, edhe nga prezenca e një personi që qëndron i ulur në të djathtë të varrit dhe që shkakton tmerr tek këto gra. Kush është ky i ri i veshur me të bardha, dhe cili është qëllimi i tij? Së pari, reagimi i grave dhe ungjijtë e tjerë na tregojnë se ai ishte një engjëll i Perëndisë. Dimë nga Bibla se engjëjt nuk kanë gjini, por kur ata marrin forma njerëzore, ata marrin forma dhe emra meshkujsh. Një engjëll, siç dëshmon edhe termi në origjinal, është një mesazher i Perëndisë, një shërbëtor i tij i caktuar për ti ndihmuar njerëzit e Perëndisë, dhe madje edhe vetë Krishtin. Dimë se një shërbesë e tyre e veçantë është sjellja e inkurajimit dhe mbrojtjes veçanërisht kundrejt të vegjëlve dhe atyre në shtratin e vdekjes.  Engjëjt janë gjithmonë prezent në momentet kyçe të historisë së shpëtimit, si në Kopshtin e Edenit, si me patriarkët kur u dha ligji i besëlidhjes në Sinai, në lindjen e Krishtit, në tundimit e Krishtit në shkretëtirë, në Gjetsemani. Ata janë gjithashtu edhe përmbaruesit e Perëndisë. Tek 2 Mbret. 19 mësojmë se si një engjëll i vetëm shkatërroi 185.000 Asirianë brenda një nate. Dhe kështu është e kuptueshme pse gratë janë të frikësuara përtej çdo imagjinate. Perëndia po komunikon përmes prezencës së këtij engjëlli se ky është një moment kyç në historinë e shpëtimit. Ky është një moment që për nga rëndësia është i njëjtë me lindjen e Krishtit, me vdekjen e Tij, me ngritjen në të djathtë të Atit, dhe me Ardhjen e Dytë të Krishtit i cili do të jetë i shoqëruar nga një ushtri qiellore. Prezenca e tij provon identitetin e vërtetë të Jezusit, provon deklaratat e tij mbi identitetin dhe misionin e Tij; provon që ishte që nga pre-ekzistenca me Perëndinë dhe Perëndi, anëtar i Trinisë, Zoti i Lavdisë, i përfshirë në një betejë shpirtërore të përmasave të mbinatyrshme.

Një qëllim i engjëllit ishte rrokullisja e gurit. Por jo që Krishti i ngjallur të dilte jashtë, por që njerëzit mosbesues të futeshin brenda. Ky është qëllimi i engjëjve, të ç’bëjnë mosbesimin dhe ndihmojnë besimin tonë. Gratë kishin ardhur aty për të kërkuar një të vdekur, por engjëlli i përgjigjet “Ju kërkoni Jezusin Nazareas që ka qenë kryqëzuar; ai u ringjall, nuk është këtu; ja vendi ku e kishin vënë,” (v.6). Ai nuk është këtu! Ai është ngjallur. Dhe me të drejtë Kisha Ortodokse përdor në liturgjinë e saj këtë të Diel përshëndetjen e Pashkës. Krishti i Ngjall. U Ngjall me të Vërtetë! Ky ishte qëllimi dhe mesazhi i engjëllit. Sa kundra është ky mesazh nga ai i mosbesuesve modernë që thonë se gratë shkuan në varrin e gabuar. Nëse kjo është e vërtetë, çfarë po bënte engjëlli atje? Nëse ato ishin në varrin e gabuar, dishepujt, Nikodemi dhe Josefi nga Arimatea, Sinedri i Judenjve dhe Romaket do ta kishin vënë në dukje menjëherë këtë gjë. Po kaq e pamundur është versioni i një farë Hugh Schonfield i cili sugjeron se mos ndoshta Jezusi nuk kishte vdekur në kryq, dhe se iu përtërinë fuqitë në freskinë e varrit. Kjo teori ka disa probleme: Romakët dinin se si të vrisnin dhe se si të siguroheshin se dikush kishte vdekur vërtetë. Prandaj edhe e shpuan në ije, prandaj edhe ungjijtë insistojnë se nga brinja e tij rrodhi ujë e gjak. Çfarë ka ndodhur këtu është një akt i mbinatyrshëm i të Plotfuqishmit Perëndi. Perëndia ka përdorur fuqinë e tij, ka ngjallur Birin e Tij sipas besëlidhjes që kishte më të në Paktin e Paqes. Ky është një akt që shkatërron dhe çmend paragjykimet post-iluministe dhe thotë trupat mund të ngjallen përsëri nga fuqia sovrane e një Perëndie të  plotfuqishëm. Ky është një akt i mbinatyrshëm, mesazhi i Ngjalljes së Krishtit ka karakter të mbinatyrshëm, dhe ka si origjinë Perëndinë.

Mbretëria e Perëndisë

Kjo shpjegon rrjedhimisht, së treti, suksesin e Mbretërisë së Perëndisë, mbijetesën e mesazhit të Ngjalljes, dhe me të edhe të Kishës. Engjëlli u tha të mos kishin frikë, ndërsa gratë qëndrojnë të tmerruara para tij. Engjëlli i urdhëroi që të shkonin tek dishepujt, tu jepnin lajmin e mirë, dhe tu thonin atyre se Krishti po i priste në Galile, siç u pati thënë. Çfarë bëjnë gratë? Nuk i thanë asgjë, askujt nga frika. Po të ishte për këto gra, po të ishte për Pjetrin, për Thoma dyshuesin dhe dishepujt e tjerë, mesazhi i Ngjalljes nuk do të ishte dëgjuar kurrë. Marku përdor të njëjtin term për gratë, që përdori për dishepujt kur u larguan me vrap nga Krishti në Gjetsemani. Nëse Krishterimi dhe mesazhi i Pashkës do të vinte nga njeriu, nuk do të kishte mbijetuar.  Rabi Gamalieli, që nderohet ende sot nga judenjtë, foli me vërtetësi e urtësi kur tha: “Unë po ju them t’u rrini larg këtyre njerëzve (Apostujve e burgosur për predikimin e ungjillit) dhe t’i lironi, sepse në qoftë se ky plan ose kjo vepër është prej njerëzve, ajo do të prishet, por nëse është prej Perëndisë, ju nuk mund ta prishni, sepse do të gjendeshit në luftë kundër vetë Perëndisë!” (Vep. 5:38-39). Ky është realiteti dhe shpjegimi i Krishterimit. Kisha nuk filloi nga vullneti, dëshira e fuqia njerëzore, por nga vullneti dhe fuqia e  të Plotfuqishmit Perëndi. Prandaj Kisha do të jetë gjithmonë. Ne mund të mos jemi gjithmonë, kjo kishë lokale, trupat tanë, por Kisha mbarëbotërore do të jetë gjithmonë. Marku nuk do që ne të fokusohemi në besimin e grave dhe apostujve që nuk e kishim, ashtu siç edhe ne nuk duhet të fokusohemi në besimin tonë që nuk e kemi nga vetja, por është dhuratë nga hiri i Perëndisë (Efes. 2:8-9). Marku do që ne të fokusohemi vetëm në fuqinë e Perëndisë që na manifestohet në atë varr bosh. Ngjallja e Krishtit provoi vërtetësinë e deklaratave të Krishtit mbi identitetin e tij, mbi qëllimin e tij, dhe mbi përfitimet e kryqit.  Pjetri në predikimin e tij të parë tha se Krishti u vërtetua përmes veprave të fuqishme nga Perëndia (Vep. 2:22) dhe këtu përfshihet mbi të gjitha Ngjallja e Tij nga Perëndia. Ngjallja e tij na provon faljen tonë të mëkateve vetëm përmes besimit vetëm në Jezus Krishtin; na siguron për ngjalljen tonë nga të vdekurit. Kjo është siguria jonë, jo se e tha Kisha në Bibël, jo se e besuan disa gra e apostuj, por se e tha dhe e vërtetoi Perëndia përmes veprave të Tij.

Por nuk është e mjaftueshme të besojmë se Ai është ngritur nga të vdekurit. Urdhri i Engjëllit përsëritet nga Krishti pasi edhe në fakt vinte prej tij, në Urdhërimin e madh që është “Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj,” (Mateu 28:19). Fuqia dhe lavdia e Ngjalljes shënon pikën e kthesës në historinë e njerëzimit. Jezusi sot lavdërohet e ngrihet lart në të tëra skajet e botës. Kisha universale sot dhe çdo të Diel feston Zotin e Ngjallur. Portat e Ferrit nuk do të qëndrojnë kundra Kishës sepse Krishti i Ngjall. Ai u ngjall vërtetë! Në vdekje apo vuajtje, në situata vështirësish ekonomike apo fizike, premtimet e Perëndinë janë Po dhe Amen në Krishtin e ringjallur. Ngjallja e tij është shpresa e sigurt për ne, që edhe ne një ditë do të to të ngrihemi me Atë, se vdekja e humbi hidhësinë dhe është sot vetëm porta për tek përjetësia e Perëndia. Përmes Ngjalljes, Krishti që mundi vdekjen na jep jetë. Krishti u Ngjall! Ai u Ngjall Vërtetë!

Ardhja e Mbretit: Mesazhi i Dieles se Palmave

 Palm SundayMe përjashtim të lindjes, vdekjes dhe ngjalljes së Jezus Krishtit, asnjë histori e jetës së Krishtit nuk njihet më mirë e se sa ajo e hyrjes së tij triumfale në Jerusalem, dhe që si rrjedhim festohet rregullisht çdo vit, në atë që njihet si Dita e Palmave. E megjithatë, pak histori nga jeta e Krishtit keqkuptohen më shumë se sa hyrja e tij në Jerusalem. Shumë studiues e kanë kuptuar dhe interpretuar hyrjen e Krishtit në Jerusalem si oferta e fundit që i bëri Krishti popullit të Jerusalemit për ta pranuar atë si Mbretin e tyre. Thuhet se deri tani Krishti pat refuzuar dëshirën e Judenjve për ta bërë të famshëm e të pranuar publikisht, por me acarimin e marrëdhënieve me drejtuesit fetarë të vendit, me afrimin e shpejtë të ditës së vdekjes, Krishti bën një përpjekje të fundit, gati të dëshpëruar, për të fituar ndjekës. Dhe se vetëm pasi e njëjta turmë shkëmben Hosanat me thirrjet për kryqëzim, Krishti braktis planin e tij dhe shkon në Kalvar.

E vërteta është se në fakt, Krishti tashmë ia ka ofruar Judenjve veten si mbretin e tyre, madje shumë herët në shërbesën e tij siç lexojmë tek Mateu 4:17 ku thuhet se “Që nga ajo kohë Jezusi filloi të predikojë dhe të thotë: “Pendohuni, sepse mbretëria e qiejve është afër!”  Judenjtë e refuzuan ofertën e Krishtit, dhe tani Krishti futet në Jerusalem me një qëllim krejt tjetër.

Erdhi për të Vdekur

Cila është arsyeja pra, e hyrjes së Krishtit në Jerusalem? Përgjigja është e shumëfishtë. Së pari, Krishti erdhi në Jerusalem për të vdekur. Ungjilli sipas Markut është më i hollësishmi pasi na tregon se si dy ditë para se sa Krishti të futej me dishepujt në Jerusalem, ai u zbulon atyre qëllimin e tij për këtë udhëtim të fundit. Tek Marku 10:32-34 lexojmë se “Ata ishin në udhëtim për t’u ngjitur në Jerusalem, dhe Jezusi i paraprinte. Dhe ata ishin të tronditur dhe e ndiqnin me ndrojtje. Dhe ai i mblodhi përsëri të dymbëdhjetët mënjanë dhe nisi t’u thotë çfarë do t’i ndodhte: 33 “Ja, ne po ngjitemi në Jerusalem dhe Biri i njeriut do t’u dorëzohet krerëve të priftërinjve dhe skribëve; dhe ata do ta dënojnë me vdekje dhe do ta dorëzojnë në duar të paganëve, 34 të cilët do ta tallin, do ta fshikullojnë, do ta pështyjnë dhe do ta vrasin, por ai, ditën e tretë, do të ringjallet”.”

Pra, Krishti nuk u fut në Jerusalem për tu fituar zemrat Judenjve (koha për këtë gjë kishte kaluar), për të shfronësuar Herodin apo Pilatin dhe për tu kurorëzuar mbret. Ai po futej në Jerusalem për shtyrë Farisenjtë, Saducenjtë dhe kryepriftërinjtë në një reaksion të dhunshëm që do të sillnit ngjarjet që ai i dinte shumë mirë.

Erdhi për të Plotësuar Shkrimet

Arsyeja e dytë pse Krishti u fut në atë mënyrë triumfale në Jerusalem ishte që të plotësonte Shkrimet. Ne kjo mund të na duket diçka e çuditshme. Krishti është në fund të fundit Perëndia, dhe si i tillë ai nuk mund të kufizohet apo kushtëzohet nga asgjë. Por Krishti e konsideronte veten të lidhur nga Shkrimi i Shenjtë si një shprehje e pagabueshme dhe e detyrueshme e vullnetit të Atit të Tij për atë. Në fakt të tëra veprimet e tjera që Krishti bëri, në përputhje të profecive të shumta të Dhiatës së Vjetër për atë, tregojnë pikërisht këtë gjë. Ai në mënyrë të qëllimte, përdorte sovranitetin e tij prej Perëndie për të përmbushur si profecitë e veta, ashtu edhe të Dhiatës së Vjetër për të (që në fund të fundit vinin prej tij si Logosi i Përjetshëm i Perëndisë).

Kështu, si Mateu ashtu edhe Gjoni i referohen profecisë së Zakarisë 9:9 në të cilën thuhet “Ngazëllo me të madhe, o bijë e Sionit, lësho britma gëzimi, o bijë e Jerusalemit! Ja, mbreti yt po të vjen; ai është i drejtë dhe sjell shpëtimin, i përulur dhe i hipur mbi një gomar, mbi një gomar të ri.” Gjoni rrëfen se në atë kohë, apostujt as nuk e kuptonin këtë gjë dhe as nuk e kishin bërë këtë lidhje, por që e kuptuan më vonë pas ringjalljes dhe ngritjes së Krishtit.

Erdhi për të qenë Sovran i Vdekjes së Tij

Vëmë re së treti, se Krishti qëllimisht organizon një hyrje publike në Jerusalem, në krye të dishepujve e ndjekësve të tij. Ai kalëron qëllimisht në qytetin e shenjtë, i rrethuar nga një turmë e madhe që thërriste Hosana, ashtu siç u bë për Davidin kur u kthye në pallatin e tij në triumf (2 Samuelit 19:40). E gjitha kjo u bë kur një pafundësi njerëzish ishte dyndur në Jerusalem, nga të gjithë cepat e botës, për festimin e pashkës së Hebrenjve. Hyrja e Jezusit në Jerusalem ishte një hyrje triumfale, e planifikuar dhe ekzekutuar në mënyrë sovrane nga Krishti. Mesazhi i kësaj hyrje ishte ky: Ja Perëndia i zbuluar në Personin e Krishtit që vjen në shtëpinë e vet. Hiri Sovran i Perëndisë që i afrohet popullit të Perëndisë për ta bekuar atë.

Kështu, së pari vëmë re se Krishti i afrohet Jerusalemit nga ana e Malit të Ullinjve dhe jo nga rruga e zakonshme e asaj kohe, dhe dërgon dishepujt e tij për të përgatitur hyrjen e teksa ai pret në Malin e Ullinjve. Ky mal jo vetëm është më i lartë se sa kodrat mbi të cilin ndodhet Jerusalemi, por mbi të gjitha ishte një vend adhurimi, nga i cili besohej se do të vinte Mesia. Në vigjilje të rënies së Jerusalemit më 586 B.C., Ezekieli pati një vizion në të cilin lavdia e Zotit i largohet Jerusalemit dhe vendoset në Malin e Ullinjve (Eze. 11:23). Sipas Zamarias 14:4, Mali i Ullinjve do të bëhej vendndodhja e gjykimit të fundit, dhe tradita judaike e lidhte ardhjen e Mesisë me Malin e Ullinjve. Marku radhë herë përmend emra vendesh në ungjillin që mban emrin e tij, dhe ai e bën këtë në këtë rast që të lidhë kuptimin mesianik të Malit të Ullinjve me hyrjen e Krishtit në Jerusalem.

Po kështu, tek Ungjilli sipas Markut vëmë re kujdesim me të cilin Krishti organizoi detajet tjera të hyrjes së tij në Jerusalem. Aty lexojmë paranjohjen precize dhe sovrane të Krishtit mbi të gjitha ngjarjet që do të pasonin. Çdo detaj që vjen më pas ka kuptime mesianike. Kërriçi identifikohet në Dhiatën e Vjetër  si kafsha e Mesisë (Zak. 9:9l Zan. 49:11). Mobilizimi i kafshëve të punës ishte një prerogativë vetëm e mbretit në kohën e Krishtit, kjo në vetvete sugjeron rolin mbretëror të tij. Fakti që mbi këtë kafshë nuk kishte hipur askush na thotë të njëjtën gjë pasi tek Num. 19:2 dhe L.Rip. 21:3 një kafshë e pa-hipur konsiderohej e shenjtë  dhe sipas ligjit judaik askush nuk duhet ti hipë kafshës së mbretit. Madje kur Jezusi udhëzon dishepujt e tij mbi mënyrën e mobilizimit apo sekuestrimit të kafshës, ai përdor fjalën kurios, Zot, “Kjo i duhet Zotit.” Jezusi nuk futet në Jerusalem si një person i panjohur nga askush që rastësisht bëhet viktimë e intrigave politike të kryeqytetit. Jo! Ai futet me paranjohjen dhe sovranitetin  prej Perëndie me të cilën pat shërbyer dhe udhëtuar drejt Jerusalemit që ditën kur filloi shërbesën e tij.

Më tej, vëmë re se në hyrjen triumfale të Mesisë në Jerusalem, njerëzit shtronin rrobat e tyre në rrugë e të tjerë hidhnin degë pemësh. Sipas historisë, ato ishin degë palmash që shpjegon përse në kalendarin liturgjik të kishës e diela para Pashkës njihet si e diela e palmave. Ky ishte akti i mirëpritjes ceremoniale të mbretërve siç ndodhi në inaugurimin e Jehut mbret tek 2 Mbr. 9:13. Thirrja Hosana tek vargu 9 është një transliterim një fjalë në Hebraisht që përkthehet “Shpëtona, të lutemi!” Thirrja “Bekuar është ai që vjen në emër të Zotit!” është një citim nga Psa. 118:25-26. Ungjijtë e tjerë në mënyrë të qartë e identifikojnë hyrjen e Jezusit në Jerusalem me citimin mesianik nga Zakaria 9:9 që thotë “Ngazëllo me të madhe, o bijë e Sionit, lësho britma gëzimi, o bijë e Jerusalemit! Ja, mbreti yt po të vjen; ai është i drejtë dhe sjell shpëtimin, i përulur dhe i hipur mbi një gomar, mbi një gomar të ri.” Nuk ka dyshim që turmat nuk e kuptonin vërtetësinë e thellësinë e deklaratave të tyre, gjë që shpjegon shpërndarjen e tyre të mistershme pas hyrjes së Krishtit dhe votimin demokratik për vrasjen e tij disa ditë më pas. Në të tëra këto gjëra, ato po plotësonin profecitë mesianikë ndërsa Perëndia-Njeri po udhëtonte në mënyrë të qëllimshme e sovrane drejt kryqit për të vdekur atje për ne.

Erdhi për të Qenë Pashka Jonë

Por arsyeja më e rëndësishme se përse Krishti hyri në Jerusalem ashtu siç hyri, ishte që të tregonte se ai do të ishte pashka jonë. Krishti u kryqëzua në ditën e katërmbëdhjetë të Nisanit, që ishte muaji i parë i vitit sipas kalendarit Judaik. Krishti u fut në Jerusalem në ditën e dhjetë të Nisanit, në të njëjtën ditë kur, sipas kalendarit Judaik, me mijëra qengja që ishin caktuar që të flijoheshin për pashkë, duhej që të futeshin nga të zotërit e tyre në qytet dhe qëndronin në shtëpitë e tyre për tre ditë. Josephus, historiani Judeo-Romak dhe gati bashkëkohës i Krishtit, tregon që në një vit që u mbajt një regjistrim i përgjithshëm i popullsisë dhe mallrave që hynin në Jerusalem në javën e pashkës, u futën në Jerusalem mbi 265 mijë qengja për flijim. Kuptohet që duhej një ditë e tërë që një mori kaq e madhe qengjash të hynte e të shpërndahej nëpër shtëpitë e Jerusalemit. Kjo do të thotë, se kur Krishti u fut në qytet, ai u fut i rrethuar nga qindra e mijëra qengja pashkësh, ku në fakt ai vetë ishte krye-qengji, në fakt qengji i vërtetë i Perëndisë. Përmes kësaj hyrje në Jerusalem, Krishti po deklaronte, ashtu siç pat deklaruar edhe Gjon Pagëzori për të ditën e pagëzimit të tij “Ja, Qengji i Perëndisë, që heq mëkatin e botës!” (Gjoni 1:29). Katër ditë më vonë, në kohën kur qengjat thereshin, Krishti i kryqëzua e vdiq për mëkatet tona. Në këtë mënyrë ai u bë qengji i vërtetë dhe përfundimtar i pashkës. Për shkak të gjakut të tij të derdhur për ne dhe në ne në ditën kur ne besuam, engjëlli i vdekjes sonë shpirtërore kapërceu mbi ne, mbi të gjithë ata që besojnë në Krisht.

Për shkak të tij, mëkatet tona janë shpaguar, borxhi ynë është larë, në atë ne kemi shpengimin nga skllavëria e mëkatit, e fajit dhe e fuqisë së tij në jetën tonë. Por a është ai Pashka jote? A është ai Shpëtimtari yt? A je në një marrëdhënie paqeje me Perëndinë përmes gjakut të tij? A e ke rrëfyer me gojë e me vepra, e i beson me zemër? A e ke hedhur veten tënde trup edhe shpirt në krahët e Tij? A ke rrëfyer me besimtarët e tjerë kudo nëpër botë “Por ai u tejshpua për shkak të shkeljeve të mia, u shtyp për paudhësitë e mia; ndëshkimi për të cilin kam paqen është mbi të, dhe për shkak të vurratave të tij unë jam  shëruar” (Isaia 53:5). Sepse është e vërtetë, se… “ne të gjithë endeshim si dele; secili prej nesh ndiqte rrugën e vet,” (Isa. 53:6), por në përputhje më hirin e tij “Zoti bëri që të bjerë mbi të paudhësia e ne të gjithëve.

Ngjallja e Krishtit

       Ngjallja e Krishtit ishte një akt hyjnor në të cilin u përfshinë të tre Personat e Hyjnisë (Gjon. 10:17-18; Vep. 13:30-35; Rom. 1:4). Ajo nuk ishte thjesht një ripërtëritja e trupit të lodhur, vuajtur dhe të kryqëzuar të Krishtit që ishte zbritur nga Kryqi dhe vendosur në varr. Ajo ishte në fakt transformimi i trupit të Krishtit i cili tani me të do të ishte në gjendje që të lëvizte në mënyrë ë lirshme dhe të padëgjuar deri atëherë (Luka 24:31, 36). Ajo ishte ribërja krijuese e trupit të Krishtit, një trup i cili është tani plotësisht i lartësuar në lavdi dhe i pavdekshëm (Filip. 3:21; Heb.7:16, 240. Biri i Perëndisë i ngritur në qiell jeton në dhe përmes trupit të Tij dhe do të jetojë përgjithmonë. Apostulli Pal shkruan tek 1 Korintasve 15:50-54 që të krishterët të cilët do të jenë të gjallë në këtë botë në momentin e ardhjes së Krishtit do ti nënshtrohen një transformimi të tillë. Ata që kanë vdekur në Krisht to të ngjallen për t’ju nënshtruar të njëjtit transformim për të mos vdekur më kurrë.

       Krishterimi është i themeluar mbi sigurinë e ngjalljes së Krishtit si një fakt historik. Ky është qëllimi i Ungjijve kur regjistron dhe insiston në varrin e zbrazur dhe në shfaqjet e Krishtit dishepujve të Tij me trupin e ngjalljes. Po ky është edhe qëllimi i Veprës së Apostujve (Vep. 1:3; 2:24-35; 3:15; 4:10; 5:30-32; 13:33-37). Apostulli Pal e konsideroi Ngjalljen si prova e padiskutueshme që mesazhi i Krishtit si Gjykatësi dhe Shpëtimtari hyjnor ishte i vërtetë (Veprat 17:31; 1 Kor. 15:1-11, 20).

       Ngjallja e Krishtit demonstroi fitoren e Tij mbi vdekjen (Vep. 2:24; 1 Kor. 15:54-57), provoi drejtësinë e Tij (Gjoni 16:10), provoi hyjninë e Tij (Rom. 1:4). Ngjallja e Krishtit hapi rrugën për Ngritjen e Tij në Qiell dhe uljen e Tij në të djathtë të Atit në një mbretërim të përjetshëm e total. Ngjallja e Krishtit i garanton besimtarëve faljen e mëkateve dhe shfajësimin prej tyre (Rom. 4:25; 1 Kor. 15:17). Ajo është gjithashtu edhe shpresa e jetës së përjetshme në Krisht për këdo që beson me të gjithë qenien e tij Jezus Krishtit si Zotin Perëndi, Profet, Prift, Mbret, Shpëtimtar dhe ndërmjetës i Perëndisë me Njeriun (Gjoni. 11:25, 26; Rom. 6; Efes. 1:18-2:10; Kol. 2:9-15; 3:1-4).