Category: Studimet e Grave

Gjykimi i Hipokrizisë – Marku 11:12-14; 20-24

Mrekullia që kemi për studim sot është tepër e veçantë dhe e çuditshme. Çdo mrekulli tjetër të Zotit që kemi studiuar deri tani, ka qenë një mrekulli bekuese, një akt mirësie dhe mëshire. Por mrekullia e tharjes së fikut është një mrekulli për shkatërrim dhe dënim. Ka disa studiues që mendojnë se kjo ngjarje nuk është aspak një mrekulli por një shëmbëlltyrë. Por, sipas përkufizimit se çfarë është një mrekulli, të cilën e kemi studiuar në kapitullin e parë, edhe ky veprim i Jezusit duhet klasifikuar si një mrekulli. Në të njëjtën kohë, është e vërtetë që kjo mrekulli funksionon në të njëjtën kohë edhe si shëmbëlltyrë.

Lexo Marku 11:12-14 dhe 18-22. Konteksti i kësaj mrekullie është i rëndësishëm (shiko vargjet 1-11). Ngjarja ndodhi të hënën e javës në të cilën u kryqëzua Zoti, dhe të nesërmen e hyrjes së Tij triumfante në Jerusalem, që njihet sot si E Diela e Palmave. Në mbrëmjen e asaj dite ai u kthye që të kalonte natën në Betani, një qytezë e vogël rreth 3 kilometra jashtë Jerusalemit. Në Betani ai qëndronte në shtëpinë plot dashuri për Zotin të miqve të Tij, Llazarit, Marisë dhe Martës. Praktika e Zotit gjatë javës së fundit, javës në të cilën do të tradhëtohej, kryqëzohej dhe vdiste, praktika e Tij ishte që të vazhdonte shërbesën e Tij gjatë ditës në Jerusalem, dhe në darke të kthehej në Betani. Të hënën në mëngjes Zoti po rikthehej në Jerusalem nga Betania, dhe rrugës Ai i foli fikut fjalën e gjykimit.

  • A mendon se Jezusi ishte i uritur atë mëngjes?
  • Cili ishte praktika e tij e zakonshme në mëngjes (Marku 1:35?
  • Njeriu i uritur dëshiron ushqim. Po kështu edhe Zoti ynë në natyrën e tij njerëzore. Çfarë pa dhe dëshiroi Ai?
  • Përse mendoi Ai se pema duhej të kishte fryte?

Ishte pranverë. Pema e fikut në Palestinë në fillim lidhte kokrrat dhe më pas nxirrte gjethet. Në fillim të pranverës, përpara se sa të dilnin gjethet pra, pema e fikut palestinez prodhonte një fryt jeshil shumë të shijshëm. Kështu një pemë fiku me gjethe ishte deklarata dhe ftesa e fikut se ishte gati për tu shijuar. Por kur Jezusi shkoi tek kjo pemë, ai nuk pa asnjë fryt për të shijuar, pavarësisht pamjes së saj premtuese.

  • Çfarë bëri Zoti ynë më pas (v. 14).
  • Përse bëri ai këtë deklaratë kaq të rëndë dhe solemne?

Është e rëndësishme që të kuptojmë se arsyeja që Zoti Jezus bërë atë deklaratë mallkimi ndaj asaj peme fiku nuk kishte të bënte as me urinë e Tij dhe as me zhgënjimin e Tij se nuk gjeti frytë në atë pemë. Ka shumë që nuk e kuptojnë rëndësinë apo arsyen e këtij veprimi. Për disa ky është një mallkim i dhe një shkatërrim i panevojshëm i një peme plot jetë. Por mallkimi i fikut nuk ishte një manifestim i panevojshëm dhe bosh i fuqisë së Tij hyjnore. Mallkimi i fikut ishte një akt mësimi, një leksion i një të vërtetë të thellë dhe të rëndësishme frymore, i dhënë përmes një akti parabolik.

J.C. Ryle e shpjegon kështu: “Ne nuk kemi të drejtë që të kundërshtojmë veprimi dënues të Krishtit ndaj fikut, ashtu siç nuk kemi të drejtë të kundërshtojmë ofrimin e qengjit si sakrificë nën ligjin Mosaik. Në atë ofertë, jeta e pafajshme e një kafshe merrej çdo ditë. Por qëllimi i kurbanit të përditshëm që vendosej para syve të njerëzve si një flijim për mëkatin, e justifikonte marrjes e jetës së qengjit. Po në të njëjtën mënyrë justifikohet marrja e jetës së një peme nga Zoti ynë për të na dhënë mësimin e ungjillit.”

Mësimi që Zoti na dha është rreziku i madh që shtrihet mbi personin që nuk jep fryte edhe se deklaron se beson. Zoti ynë ua ka përsëritur shumë herë me insistim dishepujve se vërtetësia e rrëfimit të besimit na zbulohet nga frytet (Mateu 7:15-20; Gjoni 15:1-17). Zoti e mallkoi dhe e dënoi atë pemë fiku sepse nga jashtë ajo deklaronte që të ishte diçka që nuk ishte me të vërtetë.

Përmes kësaj shëmbëlltyre, Zoti ynë i deklaroi Izraelit se besimi i saj vetëm formal dhe pa asnjë fryt është një rrëfim bosh besimi. Ky ishte një mësim edhe për kishën e Judenjve, për skribët e farisenjtë dhe drejtuesit e tjerë të jetës religjioze të kombit. Besimtarët judenj të asaj kohe që e shikonin veten si pasardhës të besimit të Moisiut, ishin si ajo pema, ne dukje me jetë por në të vërtetë pa fryte. Ata kishin njohje, privilegje frymore, ndriçim dhe rrëfimi besimi. Kur Mesia erdhi në mes të popullit të Tij ai kishte çdo të drejtë që të priste e kërkonte prej tyre fryte që përkonin me deklaratën e tyre të besimit. Por Ai nuk gjeti në ata atë fryt që pritej prej tyre me tërë atë njohje dhe ndriçim frymor. Ata kishin Ligjin dhe Profetët që u deklaronin Krishtin. Ata kishin parë tërë veprat e Tij që provonin se Ai ishte Profeti i Madh që duhej të vinte. Por ai nuk e gjeti ndër ta këtë fryt të besimit. E njëjta gjë vlen edhe për ata sot që thonë se janë të Krishterë por nuk kanë as frytin e mësimit të shëndoshë biblik dhe as praktikën e një jete të shenjtë. Ata janë si ai fiku që mallkoi dhe shkatërroi Krishti: Ata janë hipokritë dhe fallso.

Por mësimi që Krishti kishte për dishepujt e Tij vazhdoi edhe në rrugën e tyre të kthimit nga Jerusalemi në Betani (v. 20).

  • Në çfarë gjendje ishte pema e fikut?
  • Nga e dimë se pema e fikut ishte plotësisht e tharë?

Le të vëmë re se pema e fikut nuk u dënua sepse ishte pa fryte, por sepse deklaronte me anë të gjetheve se kishte fryte kur në fakt ishte pa fryte. Ajo nuk u mallkua se ishte shterpë por sepse fallso dhe hipokrite. Sot ka shumë kombe, rajone gjeografike apo komunitete të mëdha njerëzish që deklarojnë se janë të Krishterë por nuk lidhin fryte. A nuk bëjmë të njëjtën gjë ehe ne si individë, si besimtarë? A nuk i deklarojmë Perëndisë, Kishës dhe botës se jemi besimtarë të vërtetë nga njëra anë, dhe nga ana tjetër frytet tona janë të pakta, apo pak prej atyre që janë të krishterë kanë frytet e një shpëtimi të vërtetë. Format e jashtme, marrja e darkës së Zotit, aktivitet e kishës, pagëzimi janë vetëm gjethe të jashtme. Gjethet pa fryte ngelen vetëm gjethe, dhe pa frytin e ëmbël të shenjtërisë ato të sigurojmë vetëm dënimin dhe shkatërrimin prej Krishtit.

  • Përse është kaq e rëndësishme lidhja e fryteve të besimit, bindjes dhe shenjtërisë në jetën e të Krishterit?

Frytet e besimit, provat që vërtetojnë se dikush është me të vërtetë i shpëtuar, se po jeton jë jetë me Krishtin dhe në Krishtin janë pendimi ndaj Perëndisë dhe njeriut, besimi ndaj Jezus Krishtit si Zot dhe Shpëtimtar, dhe një shenjtëri e vërtetë në jetën e përditshme. Le të kujtojmë se Frytet e Frymës i kemi të renditura tek Galatasve 5:22-23.

Le të lutemi që Perëndia të na bekojë me dëshirën për të lidhur fryte siç i kanë hije rrëfimit të besimit tonë. Le të mos e harrojmë kurrë thirrjen dhe aplikimin personal të kësaj mrekulli dhe mësimi të Zotit për ne vetë.

A përkujdeset Jezusi për ne? – Marku 4:35-41

Njeriu modern, pavarësisht se sa shumë flet e debaton për motin, apo për ngrohjen globale, dhe se çfarë duhet të bëjë për ta ndryshuar atë, nuk është aspak në gjendje që ti ndryshojë apo ti influencojë elementet atmosferike. Njerëzimi nuk mund të ndalojë tërmetet, tufanet, e madje as përmbytjet që vijnë si pasojë e reshjeve të rënda apo uraganeve të fuqishëm. Vetëm perëndia është në kontroll të elementeve të natyrës. Jezusi urdhëroi stuhinë dhe dallgët që të qetësoheshin dhe ato iu bindën atij. Mrekullitë e Jezusit mbi natyrën janë më të vështirat për skeptikët për tu besuar. Shumë janë gati që ti pranojnë mrekullitë e shërimeve siç i gjejmë në Bibël dhe mundohen që ti shpjegojnë ato si veprime të një njeriu që njeh mjekësinë. Por skeptikët nuk kanë shpjegime të mundshme për mrekullitë e Jezusit mbi natyrën. E vërteta biblike është se Jezusi e ka provuar veten e tij që të jetë Perëndia i trupëzuar, Profeti i Madh që duhej të Vinte nga Perëndia.

Lexo Marku 4:31-41. Kjo mrekulli gjendet gjithashtu edhe tek Mateu 8:23-27; dhe Luka 8:22-25. Jezusi u tha dishepujve, pas ringjalljes dhe pak para se të ngrihej lart (Mateu 28:16-20), “Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell e në tokë.” Këtë lloj autoriteti hyjnor Jezusi e shpalosi gjatë tërë kohës që ai shërbeu në tokë, përmes mrekullive të Tij.

  • Cili është konteksti i kësaj mrekullie (v. 35-36)? Ishte mbrëmje. Jezusi kishte predikuar dhe shërbyer tërë ditën dhe tani ai ishte i lodhur. Kështu ai i urdhëroi dishepujt që të shkonin me të në anën tjetër të liqenit. Cili liqen ishte ky?

Mateu 8:23 thotë, “Dhe mbasi ai hipi në barkë, dishepujt e tij e ndiqnin.” Fraza e fundit është e rëndësishme për këtë histori. Të jesh dishepull i Krishtit do të thotë që ta ndjekësh atë kudo dhe me çdo çmim.

  • Çmimi i dishepullimit për këta dishepuj gjendet tek Marku 4:37. Cili është ai?

Krahasoje këtë pasazh me ato tek Mateu dhe Luka.

Tek Mateu 8:23 termi që përdoret është seizmos që përkthehet tërmet ose një stuhi e dhunshme. Tek Marku 4:37 është termi lailaps– një stuhi e madhe, e shoqëruar me dallgë që shtriheshin mbi varkë. Ungjijtë pra na përshkruajnë një stuhi të rëndë, që po e hidhte varkën lart e poshtë dallgëve të larta, jashtë kontrollit të dishepujve, dhe në rrezik të plotë mbytjeje.

  • A nuk e kishin ndjekur plot bindje këta dishepuj Jezusin?

Këtu gjejmë një mësim të rëndësishëm për ne: fakti që ne i besojmë Krishtit dhe madje edhe mund të jemi në shërbim të Tij, nuk na përjashton nga stuhitë e jetës. Shpesh herë ne mendojmë së nëse i besojmë Jezusit, nëse i ofrojmë bindje të përsosur, nëse do të jemi në shërbim të tij, ne nuk do të prekemi nga tundimet e vështirësitë, trishtimet dhe sprovat e jetës. Por shpesh herë e kundërta është e vërtetë. Zoti Jezus na i mëson shumë prej mësimeve më të rëndësishme të jetës tonë në mes të stuhive të jetës.

  • Cili ishte reagimi i Jezuit ndaj gjithë këtij shqetësimi (v. 38)?
  • Si ishte e mundur që Jezusi mund të flinte në mes të stuhisë?

Sigurisht që Zoti Jezus në natyrën e Tij njerëzore ishte i lodhur nga dita e gjatë e shërbimit. Këtë ne nuk duhet ta harrojmë kur lexojmë Ungjijtë. Jezusi ishte plotësisht dhe vërtetësish njeri si edhe ne. Ai përjetonte dhimbje fizike, urinë, lodhjen, etjen, dobësinë. Zoti ynë e njeh mirë natyrën tonë njerëzore, dobësitë tona, nevojat tona. “ne nuk kemi një kryeprift që nuk mund të vuajë bashkë me dobësitë tona, por që u tundua në të gjitha njësoj si ne, por pa mëkat” (Heb. 4:15). Por mbi të gjitha, Zoti Jezus kishte besimin e patundur tek Ati i Tij i cili kujdesej për Birin.

  • Cili ishte qëndrimi i dishepujve kur panë që Jezusi ishte në gjumë?

Le të mos harrojmë se katër prej dishepujve ishin peshkatarë të vjetër dhe të regjur më stuhitë, dhe që e njihnin atë liqen shumë mirë.

  • Përse u frikësuan kaq shumë ata kur Zoti i tyre ishte aq afër?
  • A mendoni se ata vërtetë besuan se ishin në prag të vdekjes?
  • Lexo Marku 4:38. Cili është kuptimi i pyetjes “Mësues, a nuk shqetësohesh që ne po marrim fund?”
  • Përse menduan ata se Jezusi nuk po merakosej farë për ta?

Një mësim i dytë që nxjerrim nga kjo ngjarje është se nuk është aspak e pazakontë që ndjekësit e Zotit të përjetojnë ankth, frikë e pasiguri, kur ne ndjejnë pranë prezencën e Zotit Jezus. Vini re pyetjen e Tij tek Mateu 8:26, përpara se sa ai të qetësojë stuhinë. Jezusi nuk ishte aspak i shqetësuar për dallgët që dukeshin sikur po përpinin varkat.

  • Lexo Marku 4:39. Çfarë bën Zoti?

Të tre Ungjijtë përdorin termin “…qortoi”. Në mrekullitë e tjera Zoti qortoi demonët. Këtu ai qorton stuhinë dhe detin. Ndoshta ky element na zbulon se Zoti sovran pat lejuar të ligun ose demonët e tij për të ngritur këtë stuhi të madhe, me qëllim që Zoti të testonte dishepujt e Tij. Dy kapitujt e parë të Jobit tregojnë se si Perëndia lejon të ligun që të përdorë elementet e natyrës për të testuar popullin e Tij.

  • Çfarë ndodhi pasi Zoti qortoi stuhinë dhe i foli detit, “Pusho, fashitu!”?
  • Sa shpejt u qetësua stuhia?

Luka thotë se tërbimi i detit i qetësua plotësisht. Zakonisht, pasi një stuhi fashitet mbi det, deti vazhdon që të ketë dallgë. Por nën Fjalën e Zotit, të gjitha elementet e natyrës ranë në qetësi të plotë. Cfarë na mëson kjo gjë mbi fuqinë e Zotit tonë?

  • Sipas Markut 4:40 Zoti me sa duket u ka folur përsëri dishepujve “Pse jeni kaq frikacakë? Si nuk keni besim?”
  • Përse ua bën këtë pyetje Jezusi?
  • Si e treguan ata frikën e tyre?
  • Çfarë mësimi po u mësonte Zoti ynë dishepujve?
  • Çfarë mësimi besimi po na mëson Zoti ynë përmes këtij pasazhi të Biblës?
  • Si duhet që ti aplikosh këto mësime në jetën tënde?
  • Çfarë sfidash e testimesh po kalon në këto momente në jetën tënde?
  • Sa afër të është Zoti Jezus Krisht në këto momente? Apo më saktë, sa afër po i qëndro ti Zotit Jezus në këto momente?
  • Dishepujt “i zuri një frikë e madhe dhe i thoshin njëri-tjetrit: «Vallë, kush është ky, që po i binden edhe era, edhe deti?».” Përse duhej që ata të bënin këtë pyetje (v. 40)?
  • A po rritesh ti në njohjen e personit të Zotit që ti rrëfen se i beson? Si?

Na duhet që të pranojmë se besimi shpëtues që kemi nga Fryma e Shenjtë shpesh herë është e përzier me ndrojtje dhe me dobësi. Dishepujt e parë të Zotit tonë i shfaqën këto dobësi, dhe po kështu i shfaq edhe jeta e gjithsecilit prej nesh. Le të lutemi vazhdimisht, “Zot ma rrit besimin”. Ne nuk do ta njohim kurrë dobësinë e besimit tonë nëse Zoti nuk na vendos nën testet e orkestruara nga Ai vetë. Le të kujtojmë se sa shumë i bekuar është ai person që zbulon se besimi i tij i qëndron stuhive të jetës. Kemi plot arsye për të falënderuar Perëndinë dhe Zotin tonë Jezus Krishtin, i cili si Kryeprifti ynë besnik, është i mëshirshëm dhe zemërbutë ndaj nesh. Ai na njeh kështu siç jemi dhe nuk na flak tej për shkak të rënieve tona. Ai kujdeset dhe i mëshiron ata që ai i teston apo disiplinon, dhe i përgjigjet madje edhe lutjeve të frikacakëve me besim të dobët.

Tani unë shikoj – Marku 7:31-37

Shumë prej mrekullive të Zotit tonë ishin mrekulli shërimesh. Fuqia e Perëndisë në jetën e njeriut shihet shumë qartë dhe personalisht kur i verbëri shikon, leprozi pastrohet, i shurdhi dëgjon, dhe memeci flet.

Vetëm Zoti dhe profetët e Tij mund të shërojnë. Perëndia e bëri veten e Tij të njohur si “Shëruesi juaj” (Eksodi 15:26). Një prej emrave të Tij është Jehova Rophe-Jehova Shëruesi. Perëndia u tha Judenjve se Ai nuk do të hidhte mbi ta sëmundjet që do të hidhte mbi Egjiptianët sepse “…unë [jam] Jehova që të shëron”. Kështu, nëse Jezusi është Jehova i trupëzuar, Ai duhet që të vërtetojë që Ai është shëruesi hyjnor.

Vendodhja e kësaj mrekullie ishte rajoni i Dekapolisit. Rajoni quhej kështu sepse përbëhej nga dhjetë qytete të vogla (nga greqishtja, deka-dhjetë, polis-qytet), me shumicë popullsie greke të vendosur atje si kolonë.

  • Çfarë mrekullish të tjera kreu Jezusi në këtë rajon?

Shiko Marku 5:1-20. Pasi Jezusi shëroi të demonizuarin gadarenas, njerëzit i kërkuan Jezusit që të largohej nga krahina e tyre. Ata nuk e donin Zotin atje sepse ai po u shqetësonte situatën që ata kishin rregulluar për veten e tyre. Por tani, Me sa duket, Jezusi është përsëri i mirëpritur në atë rajon.

  • Përse ky ndryshim?
  • A është e mundur që ish-demoniaku të ketë dëshmuar kaq shumë për Jezusin në tërë atë rajon sa që njerëzit duan që ta kenë Jezusin përsëri në mesin e tyre?
  • Lexo Marku 7:31-37. A mendoni se Jezusi qëllimisht po udhëtonte përmes krahinës së Dekapolosit? Përse?
  • Shihni hartën që tregon krahinën e Dekapolosit. A ishte kjo krahinë jashtë trajektores së Tij apo i duhej që të kalonte nëpër të?
  • Kush solli të shurdhin dhe të memecin tek Jezusi?
  • Përse nuk erdhi ai vetë tek Jezusi?
  • Çfarë dëshironin ata që Jezusi të bënte?
  • Vendosja e duarve me lutje ishte praktika e Judenjve që lidhej me bekimin dhe shërimin. A mendoni se shokët e të sëmurit besonin se Jezusi ishte në gjendje që ta shëronte mikun e tyre?
  • Përse?
  • Përse e veçoi Jezusi këtë njeri nga turma?

Ndoshta Jezusi e veçoi të shurdhin nga turma që ai të fokusohej më mirë tek Jezusi. Jezusi ishte një njeri i përulur, dhe çdo gjë e bënte që Ati i tij të lavdërohej. Edhe pse ishin miqtë e tij ata që e sollën të shurdhin tek Jezusi, ai ishte plotësisht i gatshëm që ta ndiqte Jezusin edhe larg të njohurve të tij.

  • Si e shëroi Jezusi këtë njeri?

Zoti përdorte veprime simbolike për të nxitur besimin e këtij njeriu dhe për të zgjuar në të pritshmërinë e bekimit që do të merrte.

  • Përse Zoti ynë ngriti sytë nga qielli?
  • Përse Jezusi vazhdimisht lavdëronte Atin në çdo gjë që bënte Ai?

Kjo tregonte se çdo gjë që Jezusi bënte, e realizonte përmes fuqisë hyjnore nga lart.

  • A ishte e rëndësishme që i shurdhi të dëgjonte Jezusin të shqiptonte fjalën «Effatha»?
  • Sa shpejt ndodhi shërimi, pasi Jezusi tha fjalën «Hapu!»?

Vini re që në vargun 35, i shëruari filloi të fliste rrjedhshëm.

  • Çfarë detajesh në vargun 36 na tregon se turma ishte plotësisht e habitur me këtë ngjarje dhe se ata po i viheshin Jezusit dhe të shëruarit nga prapa?

Kjo mrekulli është një portretizim i bukur i shërimit fizik por edhe frymor. Kujtoni që qëllimi i studimit të mrekullive të Zotit tonë është zbulimi i kuptimit frymor të tyre. Cilët persona janë frymërisht të shurdhët dhe memecë? I tërë njerëzimi është frymërisht shurdh dhe memec përpara Perëndisë. (Çdo të thotë kjo gjë? Jep shembuj!) Ngjallja frymore ndodh vetëm pasi Perëndia lëviz brenda frymës së njeriut. Kujto se sa shpesh Zoti thoshte, “Ai që ka veshë, le të dëgjojë”. Kjo është një deklaratë absurde nëse Zoti nuk po i referohej një të vërtetë të thellë frymore. Jezusi nuk po fliste për të dëgjuarit fizik por dëgjimit frymor që është dëgjimi i vërtetë, aftësia për të dëgjuar më veshin e brendshëm të shpirtit. NË këtë botë, ne kemi nevojë që Perëndia të na hapë veshët e zemrës me qëllim që ne të mund të dëgjojmë dhe bëjmë Fjalën e Jetës.

Tregoju të tjerëve në grup, se çfarë provash ke ti, që i ke veshët frymor të hapura nga Fryma e Shenjtë: Memeci i shëruar filloi menjëherë që të flasë rrjedhshëm. Ai nuk po u tregonte të tjerëve mbi motin apo ngjarjet politike të javës. Ai po u fliste atyre për Zotin dhe Shëruesin e tij. E njëjta gjë qëndron edhe për ne. Nëse eshët dhe goja jonë është vërtetë e shëruar frymërisht nga Zoti ynë, atëherë ne do të kuptojmë të vërtetat e thella dhe hyjnore mbi personin dhe veprën e Zotit tonë, Profetit të madh të Perëndisë. Po kështu, goja jonë është hapur që tu tregojë të tjerëve për Krishtin.

Tek vargu 36 lexojmë se Zoti u tha turmave që të mos i tregonin askujt mbi këtë mrekulli që ata kishin parë të bërë prej Tij.

  • Përse u dha Ai këtë urdhër në atë kohë?

Ndoshta sepse Atij nuk i kishin ngelur shumë ditë, armiqtë e Tij po kërkonin shkak për ta vrarë, dhe Ai kishte ende shumë punë për të bërë përpara se sa të vinte koha e kryqit. Lajmi i mrekullisë dhe i vendodhjes së tij në rajon mund të shkaktonte arrestimin e tij të parakohshëm. Por sa më shumë Jezusi u thoshte turmave që të mos flisnin, aq më shumë ato dëshmoni me zell për mrekullinë që kishin parë.

  • Vini re dëshminë e mrekullueshme që jepnin ata që kishin parë me sytë e tyre këtë mrekulli (v. 37):

Nëse kjo dëshmi dilte nga gojët e paganëve helenë të asaj kohe, aq më tepër kjo dëshmi duhet të dalë me më shumë zell nga goja jonë.

  • Për çfarë e kishin fjalën ata kur thanë “Ai çdo gjë e ka bërë mirë”?
  • Çfarë duhet të themi ne sot si besimtarë të Krishterë?

J.D. Ryle shkroi, “Zoti ynë i ka bërë të gjitha gjërat mirë: – duke na nxjerrë nga errësira në dritë të mrekullueshme, – kur na përul për të na mësuar dobësinë, fajin dhe marrëzinë tonë; – në heqjen e idhujve tanë, dhe zgjedhjen e të gjitha pjesëve tona, – në vendosjen e aty ku ne jemi, dhe duke na dhënë atë që kemi, – sa mirë është bërë çdo gjë.”

Kjo mrekulli, ashtu siç edhe çdo mrekulli tjetër e Zotit, është prove e hyjnisë së Tij dhe e identitetit të Tij si Mesia i Perëndisë: “Atëherë do të hapen sytë e të verbërve dhe veshët e të shurdhëve; 6 atëherë çalamani do të kërcejë si një dre dhe gjuha e memecit do të bërtasë nga gëzimi, sepse do të dalin ujëra në shkretëtirë dhe përrenj në vendin e vetmuar” (Isaia 35:5-6). Zoti është me të vërtetë shëruesi hyjnor dhe e gjithë lavdia duhet ti shkojë Atij. A keni ju të afërm apo miq që janë të shurdhët frymërisht? Dëshmia e të verbrit ishte: “Unë isha i verbër por tani shijoj”. Të gjithë ne që e deklarojmë Jezusin si Zotin tonë duhet ta kemi një dëshmi të tillë. “Unë dikur isha shpirtërisht i verbër, i shurdhët dhe memec, por Zoti nga mëshira e Tij e madhe për mua, vendosi Frymën e shenjtë në mua që të më hapë sy e veshë që ta shikoj dhe besoj Atë, dhe më hapi gojën që ta adhuroj atë”. Le të lutemi që Perëndia do të na forcojë e nxisë të gjithë ne që ti bëjmë të njohur kombit tonë veprat e Tij të mrekullueshme për ne.

Peshkatari Hyjnor – Luka 5:1-11

Shpesh herë ne e përdorim titullin “Zot” kur flasim për Jezus Krishtin pa e kuptuar tërë thellësinë e kuptimit që përmban ky titull. Jezus Krishti është vërtetë Zoti i gjithçkaje. Ai është bashkë-Krijuesi i universit. Në këtë studim do të shikojmë se si Ai është Zoti sovran mbi tërë krijesën. Ai që është Zot mbi tërë natyrën është Perëndia ynë. Shumë prej mrekullive të Krishtit u bënë mbi sferën e natyrës për të treguar se vullneti i Krishtit dhe mënyrat e forca e Tij është më e madhe se sa ligjet e natyrës që qeverisin botën. Çfarë janë mrekullitë? Mrekullitë janë vepra të fuqishme të bëra nga sfera hyjnore për të qenë prova e vërtetësisë së atij që i deklaron ato. Mrekullia që përshkruhet tek Luka 5:1-11 njihet si mbledhja e parë e peshqve.

Lexo Ungjillin sipas Lukës 5:1-11. Ndërsa lexon vë re mrekullinë që përshkruan dhe personat e përfshirë në të. Mrekullia ka kuptim e rëndësi akoma dhe më të madhe kur kujtojmë se Krishti po komunikon me njerëz në fushën e tyre të profesionit. Kur Ai na jep një mësim biblik, Ai gjithnjë vjen e na merr aty jemi dhe na tërheq e drejton në një të vërtetë më të lartë.

  1. Cili është konteksti i kësaj mrekullie?
  2. Çfarë mrekullish të tjera kanë ndodhur rreth këtij liqeni?
  3. Çfarë detajesh në tekst të bën të mendosh se Jezusi ishte një predikues i njohur?
  4. Përse turmat e ndoqën Jezusin? Për ato që thoshte apo për ato që bënte?
  5. Përse e ndjek ti Krishtin? Për ato që ai bën për ty? Apo për atë që Ai është, Zoti i Lavdisë?
  6. Si u largua Jezusi nga turmat në mënyrë që të predikonte? (v. 2-3)
  7. Nga varka e kujt predikoi Jezusi?
  8. Cili ishte emri tjetër i Simonit?
  9. Çfarë kërkoi Jezusi që të bënte Simoni?

Në kohët antike, praktika ishte që mësuesi rrinte ulur kur fliste, ndërsa dëgjuesit rrinin në këmbë. Sot, ai që flet rri në këmbë ndërsa dëgjuesit rrinë ulur.

Në këtë pasazh nuk na thuhet se çfarë Jezusi tha, pasi nuk është ky qëllimi i pasazhit.

  1. Çfarë bëri Jezusi për të vërtetuar autoritetin e mesazhit të Tij?

Kujtoni që mrekullitë kanë për qëllim që të vërtetojnë mesazhin e folësit. Mrekullitë gjithashtu kishin për qëllim që të vërtetonin edhe autoritetin hyjnor të profetit që fliste. Profetët ishin njerëz që deklaruar vullnetin e Perëndisë për popullin e Tij. Në Dhiatën e Vjetër ata njiheshim me emrin profetë, ndërsa në Dhiatën e Re me emrin Apostuj apo Ungjilltarë.

  1. Çfarë i kërkoi Jezusi që të bënte Pjetri?

Peshkatarët e Galilesë kishin më shumë sukses kur peshkonin natën. Jezusi i urdhëroi ata që të hidhnin rrjetat thellë kur peshkimi më i mirë në Galile ndodhte në sipërfaqen e liqenit.

  1. Pra Jezusi urdhëroi që të bënin dy veprime që shkonin kundra praktikës profesionale të peshkatarëve të Galilesë. Përse?
  2. Me sa gatishmëri iu bind Pjetri urdhrit të Jezusit? A hezitoi Pjetri?
  3. Cili ishte rezultati i bindjes së Pjetrit?
  4. Rrjeta e peshkatarëve filli që të çahej nga pesha. A u habitën Pjetri dhe peshkatarët e tjerë nga bollëku i gjuetisë?
  5. Çfarë na bën të mendojmë se kjo ishte gjuetia më e mirë që kishin pasur ndonjë herë?

Nga kjo mrekulli ne mësojmë se Jezusi sundon mbi natyrën (shiko Psalmi 8). Kjo mrekulli gjithashtu është prove e gjithë-njohjes së Jezusit, dhe se njohja e tij nuk ishte aksidentale por e vërtetë dhe buronte nga vetvetja. Sa ngushëlluese është për ne që të dimë se Shpëtimtari ynë njeh çdo detaj të jetës tonë dhe të botës që na rrethon, dhe se Ai është i gjithë-pushtetshëm, dhe se madje Ai mund ti përdorë ligjet e natyrës për të mirën tonë (Rom. 8:28).

  1. Cili ishte reagimi i Pjetrit ndaj kësaj mrekullie?
  2. A mendoni se e kuptojmë plotësisht rëndësinë e mrekullisë që Pjetri pa me sytë e Tij?
  3. Kur Pjetri kuptoi rëndësinë e asaj që kishte ndodhur, ai ra në gjunj dhe tha, “Zot, largohu prej meje, sepse jam njeri mëkatar”. Pjetri kuptoi gjëmën e madhe të mëkatit të tij. Ai e dinte se nuk mund të qëndronte në prezencën e Zotit të Shenjtë. Përse u ndje Pjetri kështu?
  4. A nuk i kishte qëndruar ai besnik urdhrit të Zotit?

Pjetri ishte i pushtuar nga fakti se ishte në prezencën e Perëndisë së Gjallë. A e keni përjetuar ndonjë herë këtë ndjenjë? Sa gjë e mirë është që ne ta përjetojmë shpesh barrën e natyrës tonë mëkatare, dhe të vijmë me mahnitje dhe përulësi të thellë në prezencën e Zotit, Perëndisë së Gjithëpushtetshëm.

  1. Kush e ndihmoi Pjetrin që të tërhiqte rrjetën (v. 10)?
  2. Cfarë do të bëheshim më pas këta burra?
  3. Përse Jezus i tha Pjetrit, “Mos u frikëso?”
  4. Çfarë do të ishte detyra e Pjetrit më pas?

Vini re rrëfimet paralele të kësaj historie tek Mateu 4:18-20 dhe Marku 1:1-20.

  1. Si e përgatiti Pjetrin kjo histori për të qenë më pas një peshkatar besnik njerëzish?
  2. Nëse një peshkatar njerëzish është me të vërtetë i thirrur nga Krishti për këtë qëllim, cili do të jetë rezultati?
  3. Sa i madh do të ishte “gjahu” i Pjetrit?
  4. Në pasazhet paralele gjemë gjithashtu edhe thirrjen ndaj Jakobit dhe Gjonit. Çfarë bën ata pasi i nxorën varkat në breg?
  5. Çfarë do të thoshte për ata që të linin gjithçka dhe të ndiqnin Jezusin?
  6. A nuk është kjo thirrja e ungjillit? A nuk duhet të braktisim edhe ne gjithçka për të ndjekur Krishtin?
  7. Si i përgatiti kjo mrekulli këta dishepuj dhe apostuj të ardhshëm për shërbesën e tyre apostolike më vinë?
  8. A është Perëndia i kufizuar në ato çfarë Ai ka dëshirë që të bëjë?
  9. Me një Perëndia të tillë madhështor për nga fuqia e shenjtëria, a nuk duhet që edhe ne si edhe Pjetri të thërrasim çdo ditë, “Zot, largohu prej meje, sepse jam njeri mëkatar”? A nuk është një ngushëllime i madh të dimë se ky Perëndi i shenjtë është një Perëndi që na i fal mëkatet tona?
  10. Çfarë mësimesh të tjera praktike keni mësuar nga ky pasazh?
  11. Përse është e rëndësishme që ti bindemi vullnetit të Perëndisë?
  12. Ku na është zbuluar vullneti i Perëndisë?
  13. A nuk na është dhënë edhe ne përgjegjësia për të qenë peshkatarë njerëzish?
  14. (Krahasoje me Dërgesën e Madhe tek Mateu 28:18-20). Le të meditojmë mbi madhështinë e Krishtit të Ringjallur, i cili është i gjithëdijshëm dhe i gjithëpushtetshëm. Si duhet ta ndryshojë kjo mënyrën se si mendojmë dhe veprojmë?

Fitore mbi Satanin – Marku 5:1-20

Nga të gjitha mrekullitë e Zotit tonë, ato më të mistershmet për ne janë ato që kishin të bënin me mbretërinë e fuqive të errësirës. Për shumë, rrëfimet biblike të Satanit dhe demonëve janë si përralla fëmijësh. Por Fjala e Perëndisë, Bibla, i jep këto rrëfime si histori dhe jo përralla. Do të mësojmë nga mrekullia që kemi për studim në këtë kapitull, realitetin e djallit dhe të dominimit të tij mbi ata që ai ka nën sundim. Deri tani kemi studiuar se si Zoti qetësoi stuhitë, bëri ujin në verë, shumëfishoi bukët dhe peshqit. Por ne e kemi parë Atë që të punojë edhe në sfera të tjera, si në shërimet fizike. Zoti shëroi paralitikun, bëri të verbrin të shikojë dhe pastroi leprozin.

Mrekullia që na rrëfehet tek Marku 5:1-20 është një ekzorcizëm. Kur Jezusi largon demonë, Ai shpalos fuqinë e Tij mbi tërë krijesën. Pra, madje edhe engjëjt e rënë janë nën varësinë dhe pushtetin e autoritetit të Tij. Kritikët mosbesues të Biblës i kanë gjykuar demoniakët (personat e demonizuar) e Biblës si thjesht persona të çmendur, epileptik, apo melankolik. Por Zoti ynë i trajton këto qenie frymore brenda njerëzve si persona të veçantë prej njerëzve që kanë marrë nën kontroll. Le të mos e marrim lehtësisht djallin dhe ushtrinë e tij. Le të jemi gjithnjë të vetëdijshëm që Satani është një person real dhe se ai ka për qëllim që të sjellë shkatërrim e mëkat përmes veprave të tij të liga.

Le të lexojmë Marku 5:1-20 (Mateu 8:28-34; Luka 8:26-39).

  1. Cili është konteksti i kësaj mrekullie?
  2. Ku ndodhet krahina e Gadarenasve?
  3. Kë takoi menjëherë Zoti Jezus sapo Ai zbriti nga varka?
  4. Ku jetonte ky person?
  5. Çfarë na thuhet për demonët që e kishin pushtuar atë?
  6. Çfarë mësojmë nga rrëfimet paralele nga Mateu dhe Luka mbi pushtimin e këtij njeriu?
  7. Nga çfarë është i pushtuar ky njeri?

Fakti që Mateu thotë se kishte dy të demonizuar nuk është një kontradiktë me rrëfimin e Markut dhe Lukës. Marku dhe Luka preferojnë që të fokusohen në personazhin kryesor të kësaj historie.

Djalli është një frymë e padukshme që vërtitet përreth nesh, një person me fuqi të madhe dhe me ligësi të pashtershme kundra shpirtrave të njerëzve. Që pas krijimit të njeriut ai synon të bëjë të keqen ndaj njerëzve dhe ai kurrë nuk do të reshtë nga përpjekja dhe praktikimi i ligësisë deri sa Zoti të kthehet përsëri. Gjatë kohës që Zoti ynë shërbente fizikisht në tokë, duket qartë që aktiviteti i Satanit ishte i përqendruar në rajonin ku ndodhej Zoti, dhe se po punonte me fuqi të përqendruar mbi trupat dhe shpirtrat e disa njerëzve të caktuar. Edhe në kohën tonë ndodhin aktivitete të tilla, edhe pse jo me të njëjtin intensitet dhe përqendrim në çdo vend dhe në çdo kohë si në kohën e Krishtit në Palestinë. Le të mësojmë e kuptojmë se djalli ekziston, se ai është i përfshirë në afaret njerëzore, dhe se ai ushtron një influencë të fuqishme në shoqërinë njerëzore.

  1. Çfarë mësojmë tjetër nga vargjet 3-5 mbi karakterin e njeriut të demonizuar?
  2. Sigurisht që ky nuk ishte një person me të cilin do të preferonim që të shoqëroheshim. Përse ky njeri vrapon për tek Jezusi gjunjëzohet para Tij?
  3. Cila është dëshmia që ky njeri jep për Zotin?
  4. A ishte dëshmia e tij e vërtetë?
  5. Çfarë na tregon ky detaj mbi njohurinë që kanë demonët? (Shiko Jakobin 2:19)
  6. Çfarë na bën të besojmë se ata e dinin se Perëndia është më i fuqishëm se djalli?
  7. Si mund ti torturojë Perëndia demonët?

(Lexo rrëfimet paralele për më shumë shpjegim. Tek Mateu 8:29 fraza “para kohe” tregon se demonët e dinë se ka një ditë gjykimi përfundimtar, dhe se pas asaj dite ata do të humbasin përfundimisht dhe përjetësisht lirinë që të shëtisin nëpër tokë, dhe se po atë ditë fillon dënimi i tyre i përjetshëm dhe i tmerrshëm. Këtë na e konfirmon edhe Luka 8:31).

  1. Çfarë urdhri u jep Jezusi demonëve, sipas vargut 8?
  2. Çfarë na tregon kjo për fuqinë dhe autoritetin e Zotit tonë mbi fuqitë e errësirës?
  3. Kujt ia drejtoi Zoti pyetjen, “Si e ke emrin?”
  4. Cila ishte përgjigja e demonëve?
  5. Një legjion ishte një divizion Romak që kishte 6000 ushtarë. Ku dëshirojnë që të shkojnë demonët (v. 11-12)? Përse?

Është e rëndësishme që të vëmë re se demonët e dinin se nuk mund të futeshin në tufën e derrave pa lejen e Krishtit. Me lejen e Tij ata u larguan nga njeriu dhe u futën tek kafshët. Një tufë prej 2000 derrash u sulën drejt greminës dhe ranë dhe u mbytën në det.

Sa ngushëlluese është të dish se “Ju jeni prej Perëndisë, o djema, dhe i keni mundur ata, sepse ai në ju është më i madh se ai në botë” (1 Gjonit 4:4). Zoti Jezus tashmë ka triumfua mbi Satanin (Hebrenjve 2:14-15). Ai triumfon mbi të ligun në zemrat e besimtarëve, dhe Ai lutet për ta që besimi i tyre të mos bie kurrë.

Dikush mund të bëjë pyetjen, “Përse Jezusi lejoi që demonët të hynin në derrat dhe që ata pastaj të mbyteshin në det? A nuk ishte kjo një dëmtim i panevojshëm pasurie?” A nuk ishte kjo gjë e gjallë e çuar dëm më kot? Në fakt Jezusi po u mësonte dishepujve një mësim të rëndësishëm. Rojtarët e derrave po vepronin me egoizëm të madh dhe nuk po mendonin për të demonizuarin? Ata preferonin që të mbanin derrat e tyre se sa të shikonin të demonizuarin të shpëtuar nga dominimi i Satanit. Sa të shtrembëruar ishin vlerat e këtyre njerëzve!

  1. Çfarë vunë re njerëzit kur erdhën për të parë këtë ngjarje (v. 14-15)? Shiko pasazhet paralele tek Luka 8, vargu 35.
  2. Sa kuptimplotë është fakti që njeriu i shpëtuar nga demonizimi, tani rrinte i ulur qetësisht tek këmbët e Krishtit, i veshur dhe me mendjen në vend?
  3. Përse u frikësuan ata? Nga kush kishin frikë ata?
  4. Si reaguan ata ndaj mrekullisë së madhe që ishte bërë para syve të tyre? (v. 17)
  5. A nuk duhej që njerëzit ta kishin uruar të shpëtuarin që qëndronte tek këmbët e Jezusit? A nuk duhej që ata të sillnin gjithashtu të sëmurët e tyre tek Jezusi për shërim gjithashtu? A nuk duhej që turma ti kishte kërkuar Jezusit që të qëndronte më gjatë në krahinën e tyre për ti bekuar ata më shumë?
  6. Përse ata i kërkuan Jezusit që të largohej nga krahina e tyre?
  7. A i kuptuan këta njerëz, se cilat do të ishin ndryshimet dhe pasojat e jetës së tyre të përditshme nëse Jezusi do të qëndronte me ta?
  8. Çfarë ndryshimesh do të bënim ne në jetën tonë nëse Jezusi do të ishte fizikisht prezent me ne?
  9. Sipas vargut 18, cila ishte dëshira e natyrshme e njeriut i cili kishte qenë i demonizuar?
  10. Vini re se sa specifike është urdhri i Zotit tonë.
  11. Ku duhet që të dëshmojë ky njeri për ndryshimin e mrekullueshëm që ka pësuar në jetën e tij?

A nuk ka instrukton ky pasazh, që përgjegjësia parësore është që tu dëshmojmë për Jezusin atyre që kemi afër në jetën tonë, dhe pastaj kujtdo tjetër në botë? Shiko pasazhin paralel tek Luka 8. Dëshmia jonë dhe mesazhi ynë i ungjillëzimit gjithnjë duhet që të përfshijë gjerat madhështore që Zoti ynë ka bërë për ne, dhe se si Ai ka pasur hir dhe mëshirë për ne.

Marku thotë se urdhri që mori i shpëtuari është që të shkonte dhe të tregonte se çfarë Zoti kishte bërë për atë vetë. Luka thotë se ai u urdhërua që të shkonte dhe të deklaronte se sa shumë Perëndia pat bërë për të. Vini re nga Marku 5:20 se “ai shkoi dhe nisi të shpallë nëpër Dekapoli për sa i kishte bërë Jezusi”. A nuk kupton kjo se i demoniaku i shpëtuar e dinte fare mirë se Jezusi ishte Zoti Perëndia që e kishte shpëtuar?

Çfarë kemi mësuar nga ky pasazh mbi Satanin dhe fuqinë e tij?

Fuqia e Perëndisë mund të shihet qartë. Ai vazhdon të triumfojë edhe sot mbi ligësinë dhe fuqitë e errësirës ashtu siç edhe bëri dymijë vite më parë. J.C. Ryle komenton, “Sa do e mrekullueshme ishte ndryshimi që ndodhi në gjendjen e këtij ish-demoniaku kur u shërua, ky ndryshim nuk është aspak më i mrekullueshëm se ndryshimi që ndodh mbi të gjithë ata që kanë lindur përsëri dhe u kthyen nga fuqia e Satanit te Perëndia. Kurrë nuk është një njeri në mendjen e tij të duhur derisa ai të kthehet në besimin tek Krishti, dhe kurrë nuk është ai njeri në vendin e duhur derisa të ulet me anë të besimit në këmbët e Jezusit ose të vishet siç duhet derisa të ketë veshur Zotin Jezu Krisht”.

Konvertimi apo rilindja frymore nuk është gjë tjetër veç veprimi i Perëndisë që e shpëton një person nga dominimi i Satanit. Ky është rikthimi i njeriut në mendjen e duhur duke ia shpenguar shpirtin e tij nga Djalli. Nëse Krishti na ka bërë të lirë, atëherë ne jemi të lirë që të ulemi tek këmbët e Tij çdo ditë. Perëndia na ndihmoftë që ta vërtetojmë se jemi shërbëtorët e Perëndisë dhe jo skllevërit e të ligut. Le të dëgjojmë zërin e Mjeshtrit tonë dhe ti bindemi urdhrave të Tij.

 

O njeri besimpak, pse dyshove? – Mateu 14:22-33

Kur ushqeu pesë mijë vetë, Jezusi u soll si Zoti i Natyrës duke shumuar pesë bukë e dy peshq për të siguruar për nevojat fizike të atyre në nevojë. Në këtë mrekulli tjetër, Jezusi sillet serish si Zoti i tërë Krijesës së Tij, duke kaluar mbi ligjet e natyrës për ti shërbyer dishepujve që ishin në rrezik.

Zoti i detyroi dishepujt që të hipnin në barkë dh të niseshin për në bregun tjetër. Më pas i i nisi turmat të cilët dëshironin që ta bënin me forcë Jezusin mbretin e tyre (Gjoni 6:15) për shkak se i kishte ushqyer ata. Sigurisht që edhe dishepujt ishin pjesë e këtij entuziazmi popullor, sepse dëshironin që edhe ata të ishin pjesë e kurorëzimit të Krishtit si mbret që edhe ata të kishin pjesën e tyre në këtë mbretëri të re. Por Zoti ynë kishte vepra më të mëdha për të bërë si Profeti i madh i Perëndisë. Ai duhej që tu zbulonte njerëzve se kush ai ishte në të vërtetë, se dhe çfarë kishte ardhur në tokë për të bërë. Dishepujt kishin ende shumë për të mësuar mbi fuqinë e vërtetë të Zoti të tyre, dhe kështu Ai i dërgoi ata në mes të stuhisë.

Hape Biblën dhe lexo Mateu 14:22-33, si dhe pasazhet paralele tek Marku 6:45-53 dhe Gjoni 6:15-21.

  1. Çfarë bëri Jezusi pasi e nisi turmën?
  2. Në cilën pjesë të ditës ndodhi kjo?
  3. Përse Jezusi, Biri i Perëndisë, kishte nevojë që të lutej?
  4. Çfarë shembulli la për ne Zoti ynë tek vargu 23?

Zoti ynë u ngjit në një prej maleve që rrethojnë Detin e Galilesë. Nga ajo lartësi Ai mund ti shikonte dishepujt që gjendeshin në mes të stuhisë dhe rrezikut fizik, dhe varkën që goditej nga dallgët e larta. Ndërkohë, me siguri, dishepujt pyetnin veten se pse Jezusi i dërgoi ata në mes të stuhisë.

  1. Përse Jezusi i dërgoi dishepujt që të lundronin atë natë?
  2. A e dinte Ai se do të fillonte stuhia?
  3. A gjendeshin dishepujt pikërisht aty ku Zoti dëshironte që ata të ishin?

Edhe pse dishepujt iu nënshtruan vullnetit të Zotit, ata e gjetën veten në mes të vështirësisë! Shumë të Krishterë mendojnë se kur e gjejnë veten në mes të vështirësive, sprovave dhe fatkeqësive, ata nuk janë në vullnetin e Perëndisë, ose se Zoti po i dënon, ose po punon kundra tyre. Por dishepujt ishin ekzaktësish aty ku Jezusi i kishte dërguar që të ishin. Ai e njihte mirë situatën e tyre. Perëndia i njeh sfidat, sprovat dhe fatkeqësitë e tua. Ai ka një arsye se përse ka lejuar që ti të shkosh përmes tyre. Ne mund të mos e kuptojmë arsyen e tyre, por Ai i ka lejuar ato qëllimisht.

  1. Sa kohë kishte kaluar që nga momenti kur Zoti ishte ndarë nga dishepujt e Tij? (Roja e katërt e natës fillonte në orën 3 a.m.)
  2. Sa larg kishin lundruar ata në det? (Deti i Galilesë është rreth 10 kilometra në këtë pikë, dhe ata kishin vozitur në gjysmë të rrugës).
  3. Përshkruani skenën tek vargu 26.
  4. Përse ishin këta dishepuj të guximshëm kaq të frikësuar?
  5. Përse menduan se personi që po u afrohej ishte një fantazmë?
  6. Çfarë provon kjo mrekulli mbi natyrën e Jezusit?
  7. Çfarë u zbulonte kjo gjë atyre mbi fuqinë e Jezusit mbi ligjet e natyrës?
  8. Çfarë bëri menjëherë Zoti për të qetësuar frikën e tyre?
  9. Çfarë ju bën të mendoni se ata njohën zërin e Tij përpara se ata të njihnin fytyrën e Tij?
  10. Cili nga dishepujt iu përgjigj Zotit i pari?
  11. Si e testoi Pjetri Jezusin?
  12. Çfarë na zbulon kjo sjellje e Pjetrit mbi karakterin e tij?
  13. Si i drejtohet ai Jezusit? (Kujto që Pjetri ishte peshkatar, dhe e njihte mirë zanatin e detarit).
  14. Zoti ynë ishte i hirshëm ndaj Pjetrit dhe nuk e qortoi atë. Çfarë i tha Ai Pjetrit?
  15. Çfarë bëri Pjetri menjëherë?
  16. Çfarë na tregon kjo për besimin e Pjetrit?

Ne jemi shumë të ngjashëm me Pjetrin. Ne gjithnjë lutemi “Unë besoj, o Zot, ndihmo mosbesimin tim!” (Marku 9:24). Edhe ne duam ta ndjekim Jezusin me çdo kusht, por pastaj ne bëhemi të vetëdijshëm për gjendjen tonë të vështirë dhe frikësohemi e dyshojmë.

  1. Çfarë ndodhi sipas vargut 30?
  2. Përse u frikësuar Pjetri?
  3. Kujt i thirri për ndihmë përsëri ai?
  4. Sa afër i ishte Zoti ynë Pjetrit që po fundosej?
  5. Sa shpejt veproi Jezusi në mes të këtyre vështirësive (v. 27, 31)?
  6. Sipas vargut 31, çfarë tha Jezusi se ishte problemi i Pjetrit?

Pasi Jezusi dhe Pjetri arritën në varkë, stuhia pushoi. Me të vërtetë Jezusi është Zot mbi natyrën.

  1. A mendoni se dishepujt e tjerë në varkë kuptuan se çfarë po ndodhte?
  2. Në cilin varg e zbulojmë këtë gjë?
  3. Cili ishte reagimi i dishepujve dhe reagimi i Zotit tonë?
  4. Çfarë do të thoshte për ata të pohonin se Jezusi ishte Biri i Perëndisë?
  5. Çfarë parimesh mund të zbulojmë nga kjo mrekulli i e Krishtit mbi forcat e natyrës, të cilat mund të na ndihmojnë  ne në jetën tonë?

Pyetja e parë që duhet ti bëjmë vetes kur gjendemi në mes të stuhive të jetës është nëse jemi aty ku Perëndia dëshiron që ne të jemi, dhe nëse po bëjmë atë që Perëndia dëshiron që ne të bëjmë në përputhje me urdhëresat e Tij.

Kujto që ashtu siç Jezusi i shikonte dishepujt në vështirësi që nga maja e malit, Perëndia edhe sot i di të gjitha vështirësitë tona, dhe na vjen në ndihmë në kohën e duhur.

Cili është qëllimi që Perëndia i lejon fatkeqësitë, sprovat dhe shtrëngimet të vijnë në jetën tënde? A reagon ti ndaj mëshirës së Perëndisë në të njëjtën mënyrë si edhe dishepujt në vargun 33? Çfarë do të thotë për ty vetë, ta adhurosh Atë dhe të shpallësh se Ai është Biri i Perëndisë?

Kjo mrekulli madhështore duhet të prodhojë shumë ngushëllime në zemrën tonë për disa arsye. Duhet të kuptojmë se kush është në të vërtetë Zoti ynë, dhe ne duhet që ti përulemi para Tij. Ai edhe sot bën që të gjitha gjërat të bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij (Rom. 8:28). Mrekullitë pra, na zbulojnë dhe na garantojnë karakterin madhështor të Zotit tonë. Perëndia na dhëntë urtësi për ti kujtuar dhe aplikuar këto të vërteta në jetën tonë edhe sot.

 

Jezusi shëron e shpëton një grua – Luka 13:10–17

Zoti Jezus Krisht është Shpëtimtari i njerëzimit. Si i tillë Ai është jo vetëm shpëtimtari i burrave por edhe i grave. Si i tillë, Ai është atëherë Emancipuesi Hyjnor, emancipuesi i vërtetë. Mesazhin e mëparshëm e nisa me deklaratën:

Zoti Jezus Krisht ka bërë më shumë për ngritjen, statusin, vlerësimin, nderin dhe respektin e gruas, se sa kushdo tjetër në historinë e njerëzimit. Kjo është një deklaratë që mund të habisë shumë njerëz, por që është historikisht absolutisht e vërtetë. Historia është e mbushur me shembuj se si burrat përdorën fuqinë fizike, politike apo ekonomike për të ndrydhur, dominuar, frikësuar, frenuar dhe abuzuar me femrën, fizikisht apo me fjalë, nga ana shpirtërore apo edhe psikologjike. Historia njerëzore nuk ka qenë e mirë ndaj femrës. Por Jezusi e ndryshoi atë.

Në mesazhin e kaluar pamë se si Perëndia e krijoi burrin dhe gruan si të barabartë për nga vlera, edhe pse me role e funksione të ndryshme komplimentuese apo përmbushëshe dhe plotësuese ndaj njëri-tjetrit. Perëndia e krijoi burrin dhe gruan sipas shëmbëlltyrës së tij dhe për qëllime të caktuara, dhe kjo është vlera e vërtetë e njeriut. Thamë se:

“…pikërisht këtë marrëdhënie biblike ndërmjet vlerës dhe funksionit duhet të përqafojmë dhe ruajmë, dhe madje përdorim për të ndërtuar një bashkësi lokale të shëndetshme, dhe një civilizim të ri biblik. Nuk është funksioni ai që i jep vlerë njeriut, por se kush ai apo ajo është në sy të Perëndisë. Aty është dinjiteti dhe vlera e vërtetë e mashkullit dhe femrës.

Por dimë gjithashtu së mëkati hyri në këtë botë kur njeriu braktisi vullnetin e shpallur të Perëndisë për marrëdhëniet e njeriut me Perëndinë dhe marrëdhëniet e njeriut me krijesat e tjera. Njeriu, në mënyrë autonome nga Perëndia, filloi të përkufizonte identitetin e tij, qëllimin e ekzistencës së tij, funksionin dhe vlerën e vet. Produkti i kësaj përpjekjeje, është bota që kemi sot. Një botë në të cilën gruaja shtypet, përbuzet, abuzohet, zhvlerësohet, e madje skllavërohet.

Por Perëndia hyri në dimensionet e kësaj bote për të shpëtuar njerëzimin, burra e gra, nga faji e fuqia skllavëruese e mëkatit të tyre, dhe madje një ditë, në qiellin e ri dhe në tokën e re, i do ta shpëtojë fëmrën dhe mashkullin edhe nga pasojat universale të mëkatit.

Pikërisht këtë shikojmë në historinë që gjejmë tek Luka 13:10-17. Jezusi shëron dhe shpëton një grua. Jezusi shëron e shpëton, në frymë e në trup një grua të skllavëruar nga mëkati i saj, fuqitë e errësirës, qëndrimi i botës. Në këtë akt, ne shikojmë zemrën e Perëndisë kundrejt femrës, synimin e Tij për të.

Një ditë shabati Jezusi po jepte mësim në një nga sinagogat. 11 Dhe, ja, ishte një grua, e cila prej tetëmbëdhjetë vjetësh kishte një frymë lëngate, dhe ajo ishte e kërrusur dhe në asnjë mënyrë nuk drejtohej dot. 12 Dhe kur Jezusi e pa, e thirri pranë vetes dhe i tha: «O grua, ti je e liruar nga lëngata jote». 13 Dhe i vuri duart mbi të dhe ajo u drejtua menjëherë, dhe përlëvdonte Perëndinë. 14 Por kryetari i sinagogës, i indinjuar sepse Jezusi kishte shëruar ditën e shabatit, i tha turmës: «Gjashtë janë ditët kur duhet të punohet; ejani, pra, të shëroheni në ato ditë dhe jo ditën e shabatit». 15 Atëherë Zoti u përgjigj dhe tha: «Hipokrit! A nuk e zgjidh secili nga ju në shabat nga grazhdi kaun e vet, ose gomarin dhe e çon për të pirë? 16 A nuk duhej, pra, të zgjidhej nga këto pranga, ditën e shabatit, kjo që është bijë e Abrahamit dhe që Satani e mbajti lidhur, ja, tetëmbëdhjetë vjet?». 17 Dhe, kur ai thoshte këto, të gjithë kundërshtarët e tij mbetën të turpëruar dhe mbarë turma gëzohej për të gjitha veprat madhështore që ai kishte bërë. – Luka 13:10-17

Zoti bekon në ditën e Shabatit

Zoti ishte me popullin e Tij në ditën e shabatit. Zoti ishte në mes të popullit të tij ditën e shabatit. Zoti ishte për bekim, shpëtim e shërim, në mes të popullit të tij ditën e shabatit. Ky është detaji i parë që duhet të vëmë re në këtë histori. Dita e shabatit për të Krishterin, që pas Ringjalljes së Zotit, është dita e Diel, Dita e Zotit siç e quan Bibla (Zbu. 1:10).  Ky detaj na thërret që të jemi me popullin e Perëndisë ditën e Zotit, nëse duam që të shikojmë, që të prekemi e të bekohemi prej Zotit.

Atë të dielë të parë të ringjalljes, Thomai nuk ishte me dishepujt e tjerë, dhe kur Zoti iu shfaq atyre për bekim, ai nuk ishte aty, dhe as nuk kishte besim se Krishti u ishte shfaqur atyre. Të dielën që pasoi, kur Thomai ishte me popullin e Krishtit, Zoti iu shfaq. Thomai preku Zotit dhe Zoti i rriti besimin Thomait.

Apostulli Gjoni, e morri tërë librin e Zbulesës në Ditën e Zotit, një të dielë. Të dielën Jezusi i Ringjallur iu shfaq Gjonit. Gjatë tërë kohës kur Krishti ishte në tokë, edhe para kryqëzimit, ai ishte çdo dita shabati me popullin e Perëndisë. Në fakt ai e filloi zyrtarisht shërbesën e tij në tokë, një ditë shabati, në një sinagogë, në mes të popullit të Perëndisë (Luka 4:14-21).

Për këtë arsye, pastorët dhe teologët e vjetër dhe të perëndishëm puritan, e quanin ditën e shabatit “dita e tregut shpirtëror”, sepse në atë ditë “Zoti Jezus Krisht i jep pa para popullit të tij bekimet e tij, dhe merr prej tyre fajet, rëndesat e lutjet e tyre.” Krishti i thotë kishës tek Zbulesa 3:18, Të këshilloj të blesh nga unë ar të kulluar në zjarr që të pasurohesh; edhe petka të bardha që të vishesh dhe të mos duket turpi i lakuriqësisë sate; edhe vajos sytë e tu me kolir, që të shohësh. Kjo është arsyeja se përse puritanët e etiketuan kështu Ditën e Zotit.

Pikërisht kjo është çfarë i ndodh një gruaje të rënduar nga sëmundjet fizike e shpirtërore, në sinagogë, një ditë të bekuar shabati. Një grua merr fjalën e Krishtit, preket nga dora e Krishtit, dhe më pas merr çlirimin prej tij. Të gjitha këto në ditën e shabatit, në mes të popullit të Zotit të Shabatit (Luka 6:5).

Krishti është Zoti i Shabatit

Çfarë bëri Zoti në atë ditë shabati në mes të popullit të tij? Ai bëri dy gjëra, ai predikoi dhe ai shëroi popullin e Perëndisë. Bibla thotë se Ai për këtë qëllim kishte ardhur në botë.

Dhe erdhi në Nazaret, ku ishte rritur dhe, siç e kishte zakon ditën e shabatit, hyri në sinagogë dhe u ngrit për të lexuar. 17 I dhanë Librin e Profetit Isaia; e hapi dhe gjeti vendin ku ishte shkruar: 18 «Fryma e Zotit është mbi mua, sepse ai më vajosi për të ungjillëzuar të varfrit; ai më dërgoi për të shëruar ata që e kanë zemrën të thyer, për të shpallur çlirimin e të burgosurve dhe kthimin e të parit të verbërve, për të dërguar në liri të shtypurit, 19 dhe për të predikuar vitin e pranueshëm të Zotit». 20 Pastaj, si e mbylli librin dhe ia dha shërbyesit, u ul; dhe sytë e të gjithëve në sinagogë u drejtuan mbi të. 21 Atëherë ai nisi t’u thotë: «Sot ky Shkrim u përmbush në veshët tuaj». – Luka 4:16-21

Ky ishte thelbi e thirrja e shërbesës së Krishtit. Dhe pikërisht këtë bën Zoti në një shabat tjetër, në një sinagogë tjetër. Ai predikoi ungjillin, lajmin e mirë të shpëtimit nëse besojmë në Krishtin. Dhe Ai e vërtetoi se kishte fuqinë dhe autoritetin hyjnor që të shpëtonte e të falte mëkatet, duke shpalosur fuqinë dhe autoritetin hyjnor për të shëruar e ringjallur nga vdekja.

Sa e palogjikshme pra, reagimi i drejtuesve të sinagogës kur duan ti rezistojnë Krishtit! “kryetari i sinagogës, i indinjuar sepse Jezusi kishte shëruar ditën e shabatit, i tha turmës: «Gjashtë janë ditët kur duhet të punohet; ejani, pra, të shëroheni në ato ditë dhe jo ditën e shabatit».” (v. 14). Ky nuk ishte rasti i vetëm që Jezusi shëroi gjatë shabatit. Ky nuk ishte në fakt rasti i parë. Tek Luka 6:1-11 lexojmë për dy raste të tjera kur ai shërben dhe kur Judenjtë e akuzojnë se ka thyer shabatin.

Përgjigja e Krishtit ishte e dyfishtë. Së pari, Krishti si Jehova i trupëzuar është Zoti i Shabatit, pra është mbi shabatin. Zoti mund ta ndryshojë atë, mund të veprojë përmes shabatit, mund të veprojë dhe përgjatë shabatit.

Së dyti, arsyeja që Zoti e dha shabatin ishte që ne të pushonim dhe shëroheshim përgjatë shabatit. Zoti e dha shabatin që të pushojmë dhe shërohemi shpirtërisht gjatë shabatit kur ne përdorim mjetet që Ai na ka dhënë për ti përdorur gjatë shabatit, që janë adhurimi i përbashkët i Perëndisë, elementet e liturgjisë, leximi, predikimi e këndimi i fjalës së Perëndisë, sakramentet, lutja e përbashkët, bashkësia e shenjtorëve. Zoti na ka dhënë ditën e shabatit edhe që ne të pushojmë e shërohemi fizikisht, duke pushur nga punët e javës, një ditë në shtatë. Kështu, shërimet që kryente Krishti për të shoqëruar predikimin e tij, përmbushte plotësisht arsyen se përse Ai kishte ardhur në këtë botë, si edhe arsyen se përse Ai na ka dhënë e veçuar Ditën e Zotit.

Zoti i Shabatit, na flet, na prek, na bekon gjatë ditës së Tij.

Një Bijë e Abrahamit

Por kush ishte kjo grua? Në fakt, edhe pse Luka nuk na e thotë emrin e saj, ne dimë për të gjithçka që na duhet të dimë. “Dhe, ja, ishte një grua, e cila prej tetëmbëdhjetë vjetësh kishte një frymë lëngate, dhe ajo ishte e kërrusur dhe në asnjë mënyrë nuk drejtohej dot” (v. 11). Kjo është situata e saj fizike. Luka na thotë edhe se cili ishte identiteti i saj shpirtëror. Zoti e quajti atë bijë të Abrahamit. Luka na shpjegon edhe burimin e sëmundjes së saj, një sëmundje fizike e shkaktuar nga i ligu. Jezusi thotë, “kjo që është bijë e Abrahamit dhe që Satani e mbajti lidhur, ja, tetëmbëdhjetë vjet” (v. 16).

Cili ishte identiteti i saj shpirtëror? Ajo ishte besimtare. Ky është kuptimi i cilësimit që Jezusi i jep asaj: “bijë e Abrahamit”. Apostulli i Krishtit, Pali shpjegon, Sikundër Abrahami «i besoi Perëndisë, dhe kjo iu llogarit për drejtësi»; 7 dijeni, atëherë, se ata që janë prej besimit, janë bij të Abrahamit…9 Prandaj ata që janë prej besimit bekohen bashkë me besimtarin Abraham. (Gal. 3:6-9). Kjo grua ishte prej besimit, dhe si e tillë, bijë e Abrahamit. Ai ishte ati i saj frymor. Ky ishte identiteti i saj, dhe vlerësimi e dinjiteti më i lartë që Krishti i dha asaj. A je ti i dashur lexues, bir apo bijë e Abrahamit? A e ke edhe ti këtë përshkrim, vlerësim e lavdërim nga Zoti?

Por ka edhe një arsye tjetër se përse Zoti e përdori këtë përshkrim për këtë grua. Ai po përplasej me drejtuesit e kohës së tij, dhe me tërë qëndrimin që ata kishin ndaj njeriut dhe femrës. Ata kujdeseshin më shumë për kafshët e shtëpisë se sa për popullin e Perëndisë, dhe veçanërisht për femrën. Kështu Zoti i demaskon zemër-ngurtësinë  dhe hipokrizinë e tyre kur thotë “: «Hipokrit! A nuk e zgjidh secili nga ju në shabat nga grazhdi kaun e vet, ose gomarin dhe e çon për të pirë?” (v. 15).

Para disa javësh, një organizate për të drejtat e kafshëve, organizoi para Bashkisë së qytetit një protestë me pankarta e flamuj, për të mbrojtur të drejtat e qenve të rrugëve. Ky është neo-paganizmi modern. Këlyshët e qenve janë më të rëndësishëm e më të mbrojtur se fëmijët e palindur që vriten e abortohen çdo ditë kudo nëpër botë. Unë nuk di një protestë që të jetë organizuar në Shqipëri kundra abortit. Këtë e marr si shembull për të thënë që e njëjta situatë e ngjashme është edhe sot. Sipas statistikave, çdo ditë përdhunohen, torturohen dhe masakrohen 300-400 të Krishterë diku nëpër botë, dhe bota nuk skandalizohet nga ky gjenocid modern. Nga ana tjetër, modernët neo-paganë protestojnë e marrin masa të ruajnë fokat e pandat e qentë e rrugëve.  

Drejtuesit e Izraelit atëherë thonin me krenari: “Ne jemi bij të Abrahamit”. Jezusi u thotë: Ja, edhe kjo grua është bijë e Abrahamit. Kështu, mesazhi i Jezusi në këtë pasazh nuk është vetëm mbi shabatin dhe hipokrizinë, por se si ne duhet që ti ndërtojmë marrëdhëniet tona si meshkuj e femra, si bashkëtrashëgimtarë të premtimeve të Perëndisë. Kështu Pali thotë:

sepse të gjithë ju jeni bij të Perëndisë me anë të besimit në Krishtin Jezus. 27 Sepse sa veta u pagëzuat në Krishtin, Krishtin keni veshur. 28 Nuk ka as jude, as grek, nuk ka as skllav as të lirë, nuk ka as mashkull as femër, sepse ju të gjithë jeni një në Jezu Krishtin. 29 Dhe, në qoftë se jeni të Krishtit, jeni pra pasardhja e Abrahamit dhe trashëgimtarë sipas premtimit(Gal. 3:26-29).

Kjo deklaratë e Palit është ilaçi për shërimin e sëmundjes së përçmimit e përçarjes racore, sociale dhe gjinore. Kjo deklaratë është burimi i shërimit të përçarjes e përplasjes ndërmjet besimtarëve brenda në kishë, si dhe baza e vërtetë për një unitet të vërtet ndërmjet kombeve. Në Krishtin, ne bëhemi të gjithë një.

Kështu, si në sinagogë atëherë, edhe sot, Zoti u thotë Kishës së Tij: Gratë besimtare në mesin tuaj janë trashëgimtare të premtimeve të Perëndisë. Edhe ato janë të bekuara dhe “zemërbuta që do të trashëgojnë tokën” (Mateu 5:5). Edhe ato janë ndër “të drejtët do të ndriçojnë si dielli në mbretërinë e Atit të tyre.” (Mateu 13:43).

Zoti njeh nevojën e gruas së sëmurë

Le të vëmë re tani, mrekullinë e asaj që ndodhi. “12 Dhe kur Jezusi e pa, e thirri pranë vetes dhe i tha: «O grua, ti je e liruar nga lëngata jote». 13 Dhe i vuri duart mbi të dhe ajo u drejtua menjëherë, dhe përlëvdonte Perëndinë.” (v. 12-13). Çfarë vëmë re është se është Jezusi ai që vepron i pari ndaj saj. Nuk ishte gruaja ajo që e sulmon Jezusin me përgjërime. Zoti tashmë di gjithçka për të. Ai di se sa vite kishte ajo e sëmurë. Ai di se kush ia ka shkaktuar atë sëmundje asaj. Ai i di këto, sepse Perëndia e pat lejuar Satanin që ti shkaktonte këtë lëngatë kësaj gruaje me qëllim, që atë ditë shabati, Zoti të shpaloste madhështinë e Tij në mrekullinë e shërimit të kësaj gruaja. Jo çdo sëmundje na vjen nga dora e të ligut. Le të mos i atribuojmë Satanit më shumë sa duhet. Por në këtë rast, Zoti pat lejuar që Satani të shkaktonte këtë lëngtë mbi këtë bijë të Abrahamit, për lavdinë e Perëndisë. Pavarësisht nëse e dinte këtë arsye apo jo kjo grua, Krishti thotë se ajo ishte në besim, qëndronte në besim, shërbente e ishte besnike urdhëresave të Perëndisë për të shërbyer e adhuruar në kishë ditën e shabatit. Pavarësisht vështirësive të jetës, madje kundra tërë vështirësive të jetë, ajo grua jeton besimin e Abrahamit. Kjo është arsyeja se përse ajo është në sinagogë atë ditë. Dhe sepse ajo ishte në mes të popullit të Perëndisë në ditën e Zotit, ajo morri fjalën dhe prekjen e Zotit.

Jezusi pra, është Ai që inicion veprën e shpëtimit. Shpëtimi e shërimi ynë fillon dhe mbaron me Zotin. Jezusi është Ai që e thërret gruan për ta bekuar atë. Sigurisht që gruaja duhet ti bindet thirrjes së Jezusit në mënyrë që ajo të marrë bekimin prej tij. Por kjo grua ishte bijë e Abrahamit. Ajo kishte besim tek Zoti. Ajo iu bind Zotit dhe shkoi tek Ai. Nëse do që të jesh bijë e Abrahamit, nëse do bekimin e Zotit, nëse do shërimin prej tij, nëse do shpëtimin prej tij, bindu thirrjes së tij. Shko tek Ai ashtu siç je. Beso dhe do të shpëtohesh.

Veprimi që Jezusi bën më pas është domethënës. Ai vetëm sa e prek atë, dhe ajo shërohet menjëherë. Kjo është prova se Jezusi ishte Krishti, Zoti.

Zoti merr lavdinë në Kishën e Tij

Le të vëmë re reagimin e gruas dhe të turmës në sinagogë. Nga njëra anë vëmë re se disa vetëm sa ngelën të turpëruar. Këta ishin kundërshtarët e Zotit. Nga ana tjetër vëmë re se gruaja “përlëvdonte Perëndinë” (v. 13), “dhe mbarë turma gëzohej për të gjitha veprat madhështore që ai kishte bërë” (v. 17).  Zoti merr lavdinë që i takon si nga ata që e duan ashtu edhe nga ata që nuk e duan. Në parajsë, populli i Perëndisë e lavdëron Perëndinë me hir. Në ferr, kundërshtarët e Tij e lavdërojnë Perëndinë me pahir. Perëndia gjithnjë e merr lavdinë që i takon emrit të tij. Thirrja jonë është që këtu e tani, siç edhe gjatë tërë përjetësisë, të përlëvdojmë Perëndinë, të gëzohemi për të gjitha veprat madhështore që Ai ka bërë në jetët tona.

Le të shohim siç sheh Perëndia

Unë kam renditur tashmë disa aplikime personale që dalin nga ky pasazh biblik, por duhet thënë edhe diçka e fundit. Vëllezër e motra në Krishtin Jezus, le ta shohim njëri-tjetrin siç na sheh Perëndia. Kjo vlen si për bashkëshortët që janë të krishterë, si për fëmijët e së njëjtës familje, ashtu edhe për bashkë besimtarët në Krishtin Jezus. Duhet ta shohim njëri-tjetrin përmes syve të Perëndisë.

Çfarë Judenjtë panë në këtë grua ishte vetëm mëkat e shtrembërim, sëmundje e shëmtim. Më siguri fëmijët talleshin rrugës me të, komshinjtë e përflisnin prapa krahëve duke thënë, “Eh kush e di se çfarë mëkatesh të mëdha ka kryer ajo që e ka lënë Perëndia ashtu!” Burri ndoshta nuk e shikonte apo preferonte në krevat, sepse nuk ishte si modelet që dëshiron syri mashkullor. Kjo është mënyra se si shikon bota.

Zgjedhja që kemi përpara është: Ose do ta shohim njëri-tjetrin me sytë e botës dhe të mëkatit, ose do ta shohim njëri-tjetrin me sytë e Perëndisë. Nëse e shohim tjetrin me sytë e Perëndisë, në kishë nuk do të vlojnë më thashethemet e marrja nëpër gojë e njëri-tjetrit. Nëse e shohim tjetrin me sytë e Perëndisë, nuk e shohim tjetrin më mëkatar se veten. Nuk e shohim tjetrin me përçmim. Nuk do ta shohim tjetrin me urrejtje apo të paktën me mungesë falje në zemrat tona ndaj tyre. Nëse shohim siç sheh Perëndia, atëherë do të shohim tek njëri-tjetri bij e bija të Abrahamit, arsye të shumta për të qenë mirënjohës për ta, do të shohim dorën e Perëndisë në jetën e tyre, do të shohim bashkëtrashëgimtarë të Mbretit të Lavdisë, imazh-mbajtës të Perëndisë, të cilët Ati po i transformon çdo ditë e më shumë në përputhje me shëmbëlltyrën e Krishtit. E kjo do të transformojë gjithçka. Hiri i Perëndisë transformon gjithçka. Kjo do të transformojë të tëra marrëdhëniet tona. Kjo do të transformojë shërben e grave, të burrave e të fëmijëve. Të gjithë duhet të shohim siç sheh Jezusi. Le të veshim sytë e Tij përmes besimit.

Eva: Nëna e ne të gjithëve

Arsyeja përse po studiojmë personazhet femërore të biblës është se ato janë shembuj të përjetshëm dhe të frymëzuar nga Perëndia për të qenë modele inspiruese, plot aplikime për jetën tonë. Mbi të gjitha, teksa studiojmë jetën e grave të Biblës ne studiojmë planin e bukur dhe mjeshtëror të Perëndisë që nis që nga fillimi i kohës dhe se si Ai është i hirshëm dhe i dashur ndaj atyre që Ai i ka zgjedhur për të qenë pjesë të popullit të Tij, fëmijët e Tij, bijat e Mbretit ë Përjetshëm. Dhe si rrjedhim ku tjetër mund të fillojmë veç se me Evën.

Shpresoj që çdo njëra do të ketë mundësinë për të marrë pjesë në studimin e sotëm duke lexuar ndonjë pjesë nga Bibla dhe duke bërë pyetje a komente. Leximi i paë flet për periudhën pasi Perëndia pat krijuar qiellin dhe tokën, vegjetacionin, kohën, ditën dhe natën, dhe pastaj botën e kafshëve. Momenti më i lartë i krijimit ishte njeriu:

Pastaj Perëndia tha: “Ta bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në ngjasim me ne, dhe të ushtrojë sundimin e tij mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit, mbi kafshët e mbi gjithë tokën, mbi rrëshqanorët që zvarriten mbi dhe”. 27 Kështu Perëndia krijoi njeriun simbas shëmbëlltyrës së vet, simbas shëmbëlltyrës së Perëndisë; Ai krijoi mashkullin e femrën. 28 Dhe Perëndia i bekoi; dhe Perëndia u tha atyre: “Të jeni të frytshëm dhe shumëzohuni, mbushni tokën e nënshtrojeni, e sundoni mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit dhe mbi çdo qenie që lëviz mbi tokë”. 29 Dhe Perëndia tha: “Ja unë po ju jap çdo bar që lëshon farë mbi sipërfaqen e mbarë tokës dhe çdo pemë të ketë fruta që përmbajnë farë; kjo do t’ju shërbejë si ushqim. 30 Dhe çdo kafshe të tokës, çdo zogu të qiellit dhe çdo gjëje që lëviz mbi tokë dhe ka në vetvete një frymë jete, unë i jap çdo bar të gjelbër si ushqim”. Dhe kështu u bë. 31 Atëherë Perëndia shikoi të gjitha ato që kishte bërë, dhe ja, ishte shumë mirë. Kështu erdhi mbrëmja dhe pastaj erdhi mëngjesi: dita e gjashtë. (Zanafilla 1:26-31.)

eva Në këtë pasazh ne shikojmë së pari dinjitetin e veçantë e të qenit një qenie njerëzore, dhe ky dinjitet reflekton dhe krijon në nivelin e krijesave rrugët e shenjta të perëndisë, ne jemi të krijuar në imazhin e Tij.” Për shembull, ne kemi kapacitetin për njohuri, veprim të bazuar mbi mendim dhe madje edhe aftësinë për të pasur jetë të përjetshme. A e vutë re në pasazhin që sapo lexuam që Perëndia përdori shprehjen “e mirë” për çdo gjë që krijoi, dhe shprehjen “shumë e mirë” për krijimin e njeriut dhe situatën në të cilin Ai e vendosi njeriun? Imagjinoni mrekullinë e parajsës, të prezencës së Perëndisë dhe të kënaqësisë që njeriu gjente në të.

Tani, përpara se sa të prezantojmë femrën e parë farë të krijuar nga perëndia, le të lexojmë së pari mbi detyrat dhe urdhrat që ju dhanë burrit.

7 Atëherë Zoti Perëndi formoi njeriun nga pluhuri i tokës, i fryu në vrimat e hundës një frymë jete, dhe njeriu u bë një qenie e gjallë. (Zan. 2:7)

15 Zoti Perëndi e mori pra njeriun dhe e futi në kopshtin e Edenit, me qëllim që ta punonte dhe ta ruante. 16 Dhe Zoti Perëndi e urdhëroi njeriun duke i thënë: “Ha bile lirisht nga çdo pemë e kopshtit; 17 por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri”. 18 Pastaj Zoti Perëndi tha: “Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm; unë do t’i bëj një ndihmë që i leverdis”. 19 Dhe Zoti Perëndi formoi nga dheu tërë kafshët e fushës dhe tërë zogjtë e qiellit dhe i çoi te njeriu për të parë si do t’i quante; dhe sido që njeriu t’i quante qeniet e gjalla, ai do të ishte emri i tyre. 20 Dhe njeriu u vuri emra tërë bagëtisë, zogjve të qiellit dhe çdo kafshe të fushave; por për njeriun nuk u gjend asnjë ndihmë e përshtatshme për të. (Zan. 2:15-20).

A keni menduar ndonjëherë për faktin që Perëndia nuk e krijoi gruan në të njëjtën kohë me burrin me mundësinë për të ardhur vetë në një kompromis se cili do të ishte qëllimi i tyre në jetë, se si do ti arrinin këto qëllime? Vini re se si ishte Perëndia ai që krijoi Adamin, i dha atij një punë si administratori i planetit. Perëndia i dha atij një këndvështrim shpirtëror, urdhra dhe instruksione specifike madje edhe porsa i përket emërtimit të kafshëve. Dhe kështu Adami filloi punën e tij si administratori dhe mbikëqyrësi i krijesës së Perëndisë përpara se sa Eva të krijohej dhe të sugjeronte apo ofronte ndihmën apo imputin e saj në jetën e mashkullit.

Burri është krijuar për të qenë ndihmësi i Perëndisë. Mbani mend se si Krishti u bë ndihmësi i Atit këtu në tokë dhe se si Fryma e Shenjtë u bë ndihmësi i Birit, dhe megjithatë të tre personat e Trinisë së Shenjtë mbesin një Perëndi, të barabartë ne lavdi dhe fuqi pavarësisht nga diferencat e tyre. Në të njëjtën mënyrë është edhe për burrin dhe gruan. Të dy janë njësoj të rëndësishëm në sytë e Perëndisë pasi që të dy janë mbajtës së imazhit të Perëndisë në to, të shpirtit të njeriut. Që të dy po njësoj i nënshtrohen autoriteteve, qeverisë, punëdhënësve, prindërve, dhe në këtë bindje ndaj një autoriteti më të lartë, dinjiteti i burrit apo i gruas as nuk zvogëlohet e as nuk humbet. Le të vazhdojmë leximin dhe të zbulojmë rolin tonë në shërbim të një qëllimi më të lartë dhe hyjnor të dhënë nga Ati qiellor nga pasazhi që flet për krijimin e gruas së parë. Vini re titujt që i jepen Evës dhe mënyrë se si përshkruhet ajo.

21 Atëherë Zoti Perëndi e futi në një gjumë të thellë njeriun, të cilin e zuri gjumi; dhe mori një nga brinjët e tij dhe e mbylli mishin në atë vend. 22 Pastaj Zoti Perëndi me brinjën që i kishte hequr njeriut formoi një grua dhe e çoi te njeriu. 23 Dhe njeriu tha: “Kjo së fundi është kocka e kockave të mia dhe mishi i mishit tim. Ajo do të quhet grua sepse është nxjerrë nga burri”. 24 Për këtë arsye njeriu do të braktisë babanë dhe nënën e tij dhe do të bashkohet me gruan e tij, dhe do të jenë një mish i vetëm. 25 Dhe burri e gruaja e tij ishin që të dy lakuriq dhe nuk kishin turp prej kësaj. (Zan. 2:21-15).

Ne në Amerikë themi për dikë që është lakuriq se ai apo ajo ka veshur “kostumin e lindjes.” Mendoni se sa i habitur ka qenë Adami kur pasi i zgjua nga gjumi në të cilin e pati vënë Perëndia ndjeu se kishte një brinjë më pak dhe sytë i ndalën në dhuratën e Perëndisë për të, tek Eva e cila ishte ende në kostumin e saj të lindjes. Perëndia e dinte që nuk ishte e mirë për njeriun që të ishte vetëm dhe Perëndia i krijoi një ndihmëse të përsosur për nevojat e tij. Fakti që Eva u krijua nga brinja e tij do të thotë që ajo nuk u krijua për të qenë mbi Adamin dhe as nën të, por përbri tij si shoqëruese, mike dhe ndihmëse. Vini re gjithashtu, që edhe pse Eva nuk ishte bija e një ati tokësor, ajo ishte tashmë bija e një Ati qiellor, ashtu si edhe të gjitha femrat besimtare. Nëse ju nuk jemi e martuar mbani mend që ashtu si edhe Eva detyra juaj e parë dhe më e lartë është që ju të lavdëroni Atin dhe të gjeni kënaqësi në të. Është e rëndësishme për të vënë në dukje atë që shumë femra beqare sot nuk e kuptojnë apo pranojnë: Ndërsa Perëndia i urdhëror gratë që të jenë ndjekëse dhe ndihmëse të burrave të tyre, Ai gjithashtu dëshiron që vajzat beqare të jenë ndjekëse dhe mbështetëse të baballarëve të tyre si koka e tyre e dhënë nga Perëndia sç edhe lexojmë në librin e Numrave 30;16, Kodit Priftëror 22:13, dhe librit të Ruthit. Të mbështeturit në drejtimin dhe mbrojtjen e mashkullit është cilësia më bazë dhe më e bukur e të qenit femër apo grua. Ky është një mësim pak i ndryshëm nga feminizmi sekular me të cilin të tëra ne jemi të edukuara në këtë botë sekulare. Le të lexojmë disa pasazhe të tjera nga dhiata e re që flasin për këtë qëllim:

Sepse burri nuk duhet të mbulojë kryet, sepse është shëmbëllimi dhe lavdia e Perëndisë, kurse gruaja është lavdia e burrit, 8 sepse burri nuk është nga gruaja, por gruaja nga burri, 9 edhe sepse burri nuk u krijua për gruan, por gruaja për burrin. (Zan. 1 Kor. 11:7-9).

Mbani mend që gruaja erdhi nga brinja e Adamit dhe u krijua për të. Ne jemi pjese e tij.

32 Ky mister është i madh; tani unë e them në lidhjen me Krishtin dhe me kishën. 33 Por secili nga ju kështu ta dojë gruan e vet sikurse e do veten e vet; dhe po kështu gruaja ta respektojë burrin. (Efes. 5:32-33)

Një nga arsyet përse Perëndia dha martesën, burrin dhe gruan është për të ilustruar marrëdhënien e Tij me kishën, dhe këtë marrëdhënie Pali e quan një mister të madh. Kisha është trupi i Krishtit, e krijuar për Krishtin, kokën tonë. Po kështu është edhe marrëdhënia ndërmjet gruas dhe burrit.

Një autor shkruan që “ju mund të vini në realizimin e plotë të feminizmit të vërtetë vetëm atëherë kur ju si femër po funksiononi sipas natyrës dhe qëllimit për të cilin u krijuat.” Kështu, dëshira për apo uzurpimi i rolit të bashkëshortit apo të babait nuk do tju japë kënaqësi as juve, as Perëndisë dhe as burrit. Mos çoni nëpër mend mendime si “unë e bëj më mirë këtë apo atë gjë” edhe kur kjo është e vërtetë pasi nuk është ky thelbi i çyshtjes. Ne duhet ta trajtojmë problemin jo nga këndvështrimi i aftësive tona por nga këndvështrimi i rolit tonë në planin e Perëndisë për të cilin jemi krijuar. Perëndia e krijoi burrin për një qëllim dhe gruan për ta ndihmuar atë në arritjen e këtij qëllimi. Madje edhe kur ne ndjekim drejtimin e varfër të një bashkëshorti apo babai jo shumë të aftë, ne në fakt po nderojmë, po i bindemi dhe shërbejmë Perëndisë. Mendoni këtë: po sikur bindja, ndjekja dhe mbështetja juaj plot dashuri dhe gatishmëri të jetë plani i Perëndisë për shpëtimin e burrave apo baballarëve tuaj dhe mënyra që Perëndia po përdor për të përmirësuar rolin e tij drejtues në familje.

Deri tani ju keni dëgjuar vetëm gjysmën e historisë. Le të lexojmë gjysmën tjetër për të krijuar një ide më të plotë për evën dhe rolin e saj në histori.

Por gjarpri ishte më dinaku ndër të gjitha bishat e fushave që Zoti Perëndi kishte krijuar, dhe i tha gruas: “A ka thënë me të vërtetë Perëndia: “Mos hani nga të gjitha pemët e kopshtit?””. 2 Dhe gruaja iu përgjegj gjarprit: “Nga fruti i pemëve të kopshtit mund të hamë; 3 por nga fruti i pemës që është në mes të kopshtit Perëndia ka thënë: “Mos hani dhe mos e prekni, ndryshe do të vdisni””. 4 Atëherë gjarpri i tha gruas: “Ju s’keni për të vdekur aspak; 5 por Perëndia e di që ditën që do t’i hani, sytë tuaj do të hapen dhe do të jeni në gjendje si Perëndia të njihni të mirën dhe të keqen”. 6 Dhe gruaja pa që pema ishte e mirë për t’u ngrënë, që ishte e këndshme për sytë dhe që pema ishte i dëshirueshme për ta bërë të zgjuar dikë; dhe ajo mori nga fruti i saj, e hëngri dhe i dha edhe burrit të saj që ishte me të, dhe hëngri edhe ai. 7 Atëherë iu hapën sytë të dyve dhe e panë që ishin lakuriq; kështu ata qepën gjethe fiku dhe bënë breza për t’u mbuluar. (Zan. 3:1-7)

Kuptohet që personi negativ këtu është Satani i maskuar si një kafshë. Por përse ai iu vardis Evas dhe nuk u përpoq që të tundonte vete Adamin madje edhe përpara se sa Eva të Krijohej?

13 Në fakt së pari u formua Adami dhe më pas Eva. 14 Dhe nuk u gënjye Adami, por gruaja u gënjye dhe ra në shkelje. 15 Megjithatë ajo do të shpëtohet duke lindur fëmijë, në qoftë se do të qëndrojnë në besim, në dashuri dhe në shenjtërim me modesti. (1.Tim.2:13-14).

Djalli priti për krijimin e ‘enës’ më të brishtë. Nuk i referohem fuqisë fizike të gruas por natyrës së ëmbël dhe të butë të femrës. Kjo natyrë është një nga asetet më të rëndësishme të femrës pasi ajo është e krijuar për të qenë më e ndjeshme, për tu lënduar më lehtë, për të dashur, për të pasur mëshirë, për të kuruar zemrën e lënduar dhe për të besuar për më ë mirën. Por kjo mund ë bëhet edhe pika e saj më e dobët. A mund të jetë me të vërtetë më e bukur figura e një femre plot muskuj, të vrazhdë, të ngurtë, skeptike, cinike, indipendente dhe e inatosur me botën deri në pikën e feminizmit sekular dhe lezbianizmit? Të gjitha këto janë cilësi që janë kundra natyrës me të cilën femra u krijua. Eva u krijua nga Perëndia që të ishte ndjekëse dhe besuese. Në këtë mënyrë Eva ndoqi drejtimin e Djallit në vend të Adamit.

Eva u mashtrua në tre aspekte kryesore. 1) në dëshirat fizike, pasi ajo dëshiroi pemën e ndaluar si një ushqim i veçantë; 2) në dëshirat e estetikes. Ajo pa që frutat ishin të pëlqyeshme për sytë e saj dhe e dëshiroi pemën e ndaluar. 3) në dëshirat e mendjes dhe shpirtit pasi ju tha që pema e ndaluar kishte aftësinë për të përçuar një njohje më të thellë intelektuale dhe shpirtërore se sa ajo me të cilën Perëndia tashmë e kishte bekuar. Eva nuk i besoi Perëndisë dhe bashkëshortit të saj, dhe në vend që të ishte një ndihmëse ajo vendosi që të vepronte në mënyrë indipendente madje edhe në dëshirat e saj intelektuale dhe shpirtërore. A nuk jemi shpeshherë edhe ne si Eva? A nuk e vëmë në dyshim me mendimet, ndjenjat dhe veprimet tona vullnetin e mirë të Perëndisë për ne? A nuk i vëmë në dyshim rrugët e Tij? Edhe pse mëkati i njerëzimit mbarë vjen si pasojë e mëkatit të Adamit, Eva pati përgjegjësinë e saj në të pasi ajo jo vetëm që nuk e ndihmoi Adamin për të qëndruar në vullnetin e Perëndisë, por e ndihmoi atë për në drejtimin e kundërt. Mëkati i Adamit na hodhi të gjithëve në robërinë e mëkatit.

Leximi i Tetë: Zanafilla 3:16. Mëkati i Adamit dhe i saj prodhuan jo vetëm robërinë e mëkatit por edhe mallkimin e Perëndisë mbi ta. Roli drejtues i burrit mbi gruan i dhënë që nga fillimi nga Perëndia, edhe pse nuk ka karakter dënues për gruan, do të përjetohej me mjaft vuajtje nga ajo. Roli drejtues i burrit tani do të kthehej në një burim vuajtjesh. Njeriu tani është i mëkatshëm, egoist, mishor. E megjithatë, kjo nuk e ndryshon rolin e gruas si ndihmësja e burrit.

Edhe pse e gjendur një situatë të tillë të re, Perëndia i hirshëm dhe i mëshirshëm nuk e la njerëzimin në përgjithësi dhe gruan në veçanti pa shpresë.

“15 Dhe unë do të shtie armiqësi midis teje dhe gruas, midis farës sate dhe farës së saj; fara e saj do të shtypë kokën tënde, dhe ti do të plagosësh thembrën e farës së saj.” (Zan. 3:15).

Fara që do të vijë nga gruaja është Krishti. Shpresa e gruas, e rolit të saj në shoqëri, në martesë apo në shtëpi është Krishti. Dhe nuk ishte e rastësishme që personi i parë që i besoi Krishtit pas ngjalljes së tij ishte në fakt një grua. Krishti, Perëndia i mishërizuar përmes mitrës së Marisë, pasardhëses së Evas, vdiq në kryq për të paguar borxhin që Eva dhe të gjitha gratë i kanë Perëndisë për shkak të mëkatit të tyre. Me vdekjen e Tij Krishti shleu borxhin tonë, fitoi mbi mëkatin, dhe nga besimi në Krishtin ne marrim faljen e mëkateve, paqen me perëndinë, jetën e përjetshme me të, çlirimin. Por gruaja që beson, merr jo vetëm çlirimin shpirtëror në Krisht, por edhe çlirimin nga këndvështrimi jo biblik mbi gruan, rehabilitimin e rolit të saj, si dhe rehabilitimin e dinjitetit të saj në Krisht si mbajtëse e imazhit të Perëndisë, dhe mbi të gjitha si mbajtëse e Frymës së Shenjtë që Krishti derdh në të në momentin e besimit. Emri Evë në hebraisht do të thotë ‘nëna e jetës,’ apo “nëna e të tërë atyre që kanë jtë.’ Si e tillë, ajo është nëna jonë e parë edhe porsa i përket besimit të saj në Krishtin që do të vinte. Ajo i besoi premtimit të Zan 3:15 dhe me këtë besim, ajo dhe Adami i shërbyen Perëndisë duke ndërtuar një civilizim. Le ta falënderojmë edhe ne Perëndinë për mëshirën e Tij ndaj nesh që na fali Krishtin dhe na fali në Krishtin, dhe le të lutemi që Fryma e tije Shenjtë do të na bëjë ndihmëse të perëndishme të burrit që Ai e ka vënë të jetë si koka jonë.

Ada & Zillah: “Bukuria e Jashtme vs. Bukurisë së Brendëshme”

women_at_well Në studimin tonë “Gratë e Biblës” ne kemi qenë duke studiuar jetën dhe veprën e figurave të ndryshme femërore në Bibël si shembuj frymëzues të perëndishmërisë dhe virtytit modest si ato të Maries, nënës së Jezusit Krishtit, si edhe me Evën, nënën e të tërë njerëzimit, si dhe së fundi me Sarën, e cila është në Bibël gruaja e parë besnike dhe besimtare pas Evës. Edhe pse Shkrimi i Shenjtë nuk i përshkruan këto gra si modele të përsosmërisë e të pamëkatshme, ato përsëri modelojnë për ne një farë hiri hyjnor dhe jetë besnike të vlefshme për tu studiuar e ndjekur. E megjithatë, jo të gjitha personazhet femra në Bibël janë modele për tu ndjekur. Femra në Bibël na përshkruhet ashtu si është, jo më shumë e perëndishme se sa meshkujt, dhe po aq sa edhe meshkujt e rënë nga lavdia e Perëndisë në Kopshtin e Edenit dhe e pa-aftë në vetvete për tju afruar Perëndisë dhe shpëtuar vetveten me forcat e saja dhe pa praninë e Hirit të Perëndisë. Prezenca e disa personave femërore jo plotësisht pozitive në Bibël na përfaqësohet sot përmes Ada, Cilah dhe Naama të cilat janë femrat e para në bibël që na prezantohen me emër pas Evës. Le të dëgjojmë se si Bibla na i prezanton ato:

Genesis 4:13-18 – Atëherë Kaini i tha Zotit; “Ndëshkimi im është tepër i madh aq sa unë nuk mund ta duroj. 14 Ja, ti po më dëbon sot nga faqja e këtij dheu dhe do të fshihem nga fytyra jote; dhe do të bëhem endacak dhe ikanak nëpër botë dhe do të ndodhë që të më vrasë kushdo që do të më gjejë”. 15 Dhe Zoti i tha: “Prandaj, kushdo qoftë të vrasë Kainin, do të dënohet shtatë herë”. Dhe Zoti vuri një shenjë mbi Kainin, me qëllim që kushdo që ta gjente të mos e vriste. 16 Atëherë Kaini u largua nga prania e Zotit dhe banoi në vendin e quajtur Nod, në lindje të Edenit. 17 Dhe Kaini njohu të shoqen, e cila u ngjiz dhe lindi Enokun. Pastaj Kaini ndërtoi një qytet, të cilit i vuri emrin Enok, emri i të birit. 18 Dhe Enokut i lindi Iradi; Iradit i lindi Mehujaeli; Mehujaelit i lindi Methusaeli dhe Mathusaelit i lindi Lameku. (Zan. 4:13-18).

Dhe Lameku mori dy gra: emri i njërës ishte Ada dhe emri i tjetrës Cilah. 20 Dhe Ada lindi Jabalin, që ishte babai i atyre që banojnë nën çadra dhe merren me rritjen e bagëtisë. 21 Por emri i të vëllait ishte Jubal, që ishte babai i gjithë atyre që i binin qestes dhe flautit. 22 Cilah lindi edhe ajo Tubal-kainin, krijuesi i çfarëdo lloji veglash prej bronzi dhe hekuri, dhe motra e Tubal-kainit qe Naama. 23 Pastaj Lameku u tha grave të tij: “Ada dhe Cilah, dëgjoni zërin tim; gra të Lamekut, u vini re fjalëve të mia! Po, unë vrava një njeri sepse më plagosi, dhe një të ri sepse më shkaktoi një irnim. 24 Në rast se do t’i merret hak Kainit shtatë herë, Lamekut do t’i merret hak shtatëdhjetë herë shtatë.” (Zan. 4:19-24).

Menjëherë pas parajsës, Shkrimi na shtjellon një pamje plot ngjyra të femrës në mëkat. Nga linja e Kainit, birit të parë të Adamit dhe Evës vjen Lameku i cili ka marrë dy gra. Pasi Lameku është përfshirë në mëkatin e vrasjes, ai tani përfshihet edhe me mëkatin e poligamisë pasi Adah dhe Cilah kanë pranuar që të jenë bashkëshortet e të njëjtit burrë. Përmes një vendimi të tillë urdhëresat e Perëndisë janë shkelur me këmbë e përçmuar, dinjiteti i femrës është degraduar, dhe tani një komplikim i ri i mëkatit i sugjerohet racës njerëzore.

Por kush janë këto gra që sapo u përmendëm emrat? Ne nuk na thuhet shumë mbi të kaluarën e tyre dhe nuk na jepen shume detaje mbi aktivitetet e tyre të përditshme, por ne mësojmë diçka përreth tyre kur humultojmë kuptimin e emrave të tyre. Emri Ada do të thotë “një grua e zbukuruar së tepërmi.” Emri Cilah do të thotë “një grua e cila mund të vihet re që nga larg për shkak të tringëllitjes së xhevahireve të saja.” Në këtë pasazh na prezantohet gjithashtu edhe vajza e Cilah që quhet Naama që do të thotë “një bukuri hutuese.” Tani mundohuni ti imagjinoni pak këto femra në mendjen tuaj. Këto janë femra me një bukuri të madhe natyrore, me xhevahire dhe zbukurime të shumta, me veshje provokuese dhe me njyra nga me ftueset në buze, sy edhe fytyrë. Gjithçka për të tërhequr vëmendjen mbi pamjen e tyre të jashtme. Emrat e tyre na janë zbuluar qëllimisht nga Fryma e Shenjtë për të na vënë në dukje që fokusi apo preokupimi i tyre ishte paraqitja e jashtme? A mendoni ju se ato kultivuan gjithashtu edhe paraqitjen e brendshme? Çfarë është e bukura? Apo, cili është përkufizimi që Perëndia i jep të bukurës?

Stolia juaj të mos jetë e jashtme: gërshëtimi i flokëve, stolisja me ar ose veshja me rroba të bukura, 4 por njeriu i fshehur i zemrës, me pastërtinë që nuk prishet të një shpirti të butë dhe të qetë, që ka vlerë të madhe përpara Perëndisë. (1 Pjet. 3:3-4).

Perëndia thotë që jo vetëm bukuria e brendshme është më e rëndësishme se sa bukuria e jashtme, por në mënyrë specifike Ai thekson që bukuria e brendshme dhe që nuk mund të vyshket është bukuria e zemrës që i beson Perëndisë me një qëndrim të butë e të qetë. Kjo, të dashurat e mia, është çfarë është më e vlefshme në sytë e Perëndisë! Mbani mend që bukuria e hiri është sot por nuk është nesër, por si thotë është Fjala e Urtë 31:30 “Hiri është i rremë dhe bukuria është e kotë, por gruaja që ka frikë nga Zoti është ajo që do të lëvdohet.” Më pas do të diskutojmë se si mund të zbukuromë veten nga jashtë në të
njëjtën kohë që kultivomë bukurinë e brendshme, por për momentin le të rikthehemi tek Ada dhe Cilah.

Vini re se si këto vajza duket sikur po përpiqen që të rifitojnë duke përdorur hirin femëror atë bukuri që u humb me Evën në Kopshtin e Edenit në momentin e mëkatit të parë. Mbani mend nga studimi i mëparshëm se si Adami ra në mëkat dhe po kështu edhe Eva, dhe se si Perëndia i tha që si dënim mbi familjen femërore, Perëndia e vendosi aë nën dominimin e burrit? Perëndia gjithashtu i tha: Dëshira jote do të jetë që të kontrollosh burrin tënd, por në jetë ai do të sundojë mbi ty.” Në këtë kontekst femra e merr dinjitetin e saj duke iu bindur Perëndisë, kur ajo me gëzim, vullnetshëm dhe me një përulje Biblike e pranon dënimin dhe këtë situatë të re në të cilën e ka vendosur mëkati i saj dhe drejtësia e Perëndisë. Por sigurisht besimi dhe hiri i Perëndisë është i domosdoshëm për ta barë këtë gjë, dhe femra në mëkatin mosbesues i refuzon këto gjëra. Kështu, në këtë pasazh ne shikojmë se si femra, duke vënë re dëshirën mashkullore për të, e përdor bukurinë e saj të jashtme për të fituar një avantazh apo supremaci mbi mashkullin. Ada dhe Cilah si modele të femrës që operon me metodat e botës vetëm mendojnë se kanë future nën kontroll Lamekn përmes zbukurimeve dhe hireve të tyre mashtruese, kur në realitet ato kanë rënë edhe më tej në mëkat duke ia nënshtruar vetveten burrit përmes institucionit të ndaluar të poligamisë. Tani Lameku ka mundësinë për të fituar mbi to përmes xhelozisë e duke vënë njërën grua kundra tjetrës. Ne lexojmë se si Lameku u këndon atyre këngën e tij të dhunës dhe vrasjes që shkakton vetëm skllavëri e frikë. Kështu pra, këto gra që dëshironin liri dhe fuqi mbi burrin i kanë fryrë flakës së një burri brutal e violent duke e keqësuar kështu akoma edhe më shumë vuajtjen e tyre. A nuk është kjo e kundërta e një jetë të qetë? A nuk është kjo shpërdorimi i kapacitetit të me të cilat Perëndia i pat bekuar ato? Mendoni tërë ato gjenerata të helmuara nga kjo filozofi dhe stil jetë karnal, apo vetëm epshor, sic është edhe shembulli që Naama mer nga nëma e saj që njihej në komunitet si ekspertja e bukurisë së jashtme apo “ajo që vihet re që nga larg për shkak të zbukurimeve e tringëllimave të tyre.”

Edhe pse nuk do të studiojmë gjithmonë personazhe të tillë Biblikë me një rëndësi relativisht të vogël, Ada, Cilah dhe Naama na e kthejnë vëmendjen tonë drejt disa çështjeve të rëndësishme. Bukuria e tyre ishte vetëm e jashtme dhe e cekët. Ato përfaqësojnë një shembull negativ për ne në përputhje me mësimin apostolik të 1 Tim 2:9-10.

Në mënyrë të njëjtë dua që edhe gratë, të vishen hijshëm, me cipë dhe modesti dhe jo me gërsheta me ar, a me margaritarë, a me rroba të shtrenjta, 10 po me vepra të mira, si u ka hije grave që i kushtohen perëndishmëri. (1 Tim. 2:9-10).

Apostulli pal nuk është edhe aq i interesuar për sa i përket veshjes dhe zbukurimeve se sa për qëndrimin e asaj që i vesh ato. Ada dhe Cilah kërkonin vëmendje dhe kontroll dhe ketë ato u munduan që ta fitonin përmes hireve, bukurisë e veshjes apo zhveshjes që nuk bënte gjë tjetër vetëm sa i shpërqendronin njerëz si Lamaku nga Perëndia. Kështu ne duhet ti bëjmë vetës disa pyetje sot, veçanërisht si femra që kemi për qëllim lavdinë e Perëndisë.

Së pari, le të pyesim vetveten nëse fokusi ynë është të kultivojmë bukurinë e brendshme apo atë të jashtme. A kërkoni lavdërimet e të tjerëve apo dëshironi më shumë lavdërimet e Perëndisë dhe lavdërimin e Tij përmes të gjitha aktiviteteve dhe përgjegjësive tuaja dhe në mënyrë të përditshme? Si e shpenzoni ju kohën tuaj? Çfarë lexoni apo shikoni në televizor? Cili është modeli juaj i imitimit biblik? Kur ishte hera e fundit që ju shijuat prezencën e Perëndisë dhe prezencën e bashkë-besimtarëve tuaj në Shërbesën Publike të Adhurimit të Perëndisë që mbahet çdo të diel? Në çfarë gjendje është jeta juaj e lutjes dhe e mendimit?

Së dyti, ne duhet të pyesim vetveten se si e kultivomë bukurinë tonë të jashtme dhe mbi çfarë motivesh. Pali thotë që femra që shpall Krishtin dhe shenjtëri “të vishen hijshëm, me cipë dhe modesti.” Pro lind pyetja se çdo të thotë të vishesh hijshëm dhe me modesti? Shumë prej nesh e kuptojnë fjalën vetëkontroll, por si mund të përkufizohet fjala modesti? Mësimi i përgjithshëm Biblik na drejton drejt përkufizimit se modestia është kufizimi i vullnetshëm dhe me ndjeshmëri i lirive tona përsa i përket veshjes, gjuhës dhe sjelljes. Por përkundrazi, sa e sa herë i shkelim ne vetë kufijtë e lirive tona? A i bëjmë ne zgjedhjet e rrobave, fjalëve dhe qëndrimeve në përputhje me parmet Biblike dhe lavdinë e Perëndisë? Cilah dëshironte që të gjithë burrat të kthenin kokën kur kalonte ajo dhe këtë e bënte duke tundur varëset e saja. Ada dëshironte të bënte përshtypje përmes paraqitjes së jashtme, por a është ky qëllimi ynë? A është qëllimi ynë vënia re me çdo kusht, madje edhe duke përdorur rrobat, fjalët, qëndrimet, provokimet, mashtrimet, seduksionin apo sugjestionin? Le të mbajmë mënd që ne duhet të bëjmë çdo gjë për lavdinë e Perëndisë.

Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë. (Rom. 12:2)

Le ta ripërtërijmë mendjen me të vërtetën e Perëndisë, Fjalën e Tij, Biblën. Shpenzoni kohë duke lexuar Biblën, duke memorizuar Shkrimin dhe duke komunikuar me Atin Qiellor qoftë edhe për pak minuta çdo ditë, veçanërisht teksa përballeni me çështjet e rëndësishme dhe të vështira të jetës. Mbani mend që ju jeni të shpëtuar nga Hiri i
Krishtit jo nga meritat personale, dhe si rrjellim duhet të vazhdoni rrugën e Krishterë me Krishtin përmes hirit të tij dhe jo duke u fokusuar në meritat tuaja personale. Çdo të thotë të konformohesh me botën përsa i përket bukurisë dhe modestisë? Ada dhe Cilah ishin të botës në sjelljen dhe paraqitjen, por mbi të gjitha në parimet dhe qëllimet e tyre. Të konformohesh me botën do të thotë të funksionosh duke kopjuar botën, parimet e jetës, qëllimet, dëshirat dhe synimet, dhe duke përdoruar rrugët dhe mënyrat e botës. Të konformohesh do të thotë të vishesh si vishet bota, të logjikosh si ajo, të pretendosh si ajo, të dëshirosh çfarë dëshiron ajo dhe jo Krishti, dhe të përdorësh metodat e saja. Ne duhet të pyesim vetveten nëse e folura jonë është plot fryte, në të vërtetë, e pastër, plot dashuri, e butë, shpresëdhënëse, e kështu me radhë. Ne jemi të rrethuar ngado me shembuj influencues dhe negativë dhe ne duhet ë mbajmë përpara syve dy pasazhe që janë tepër të rëndësishme për një studim personal të tyre:

Atëherë Jezusi u tha dishepujve të vet: “Éshtë e pamundur që të mos ndodhin skandale; por mjerë ai për faj të të cilit vijnë! 2 Për të do të ishte më mirë t’i varnin në qafë një gur mulliri dhe ta hidhnin në det, se sa të skandalizojë një të vetëm nga këta të vegjël. (Luka 17:1-2)

Çdo njeri tundohet dhe mëkaton, por paralajmërimet që lexojmë në këto dy pasazhe i drejtohen atyre të cilët i tundojnë të tjerët dhe i shtyjnë drejt mëkatit. Kjo do të na vinte në një alarm të madh nëse do të kuptoni se si funksionon truri i vëllezërve dhe burrave tanë. Edhe pse meshkujt do të përgjigjen përpara Perëndisë për mëkatin e të shikuarit të femrave me lakmi, dhe ne femrat do të përgjigjemi përpara Perëndisë për provokimet që ne i bëjmë atyre me dashje apo pa dashje përmes mënyrës se si ne vishemi apo sillemi. Kështu, a nuk do të ishte më mirë sikur ne të ushtroni vetëkontroll dhe të kufizonim disa nga liritë tona të shpalosjes së hireve për shkak të Perëndisë, lavdisë së Tij, frikës ndaj Tij, dhe për hir të vëllezërve tanë në Krisht? Në këtë mënyrë ne do të vendosni një standard më të lartë për vetveten.

Mbani mend, që mënyra për të mos rënë në legalizëm është të bësh pyetjen apo të veprosh mbi principin dhe mandatin biblik që femrat duhet të zbukurohen në modesti dhe zbukurimi më i mirë është modestia:

Prandaj të mos e gjykojmë më njeri tjetrin, por më tepër gjykoni këtë: mos i vini gur pengese ose skandal vëllait. (Rom. 14:13)

Në fakt, kur reflekton mbi historinë e veshjes që fillon me Adamin, Even dhe Perëndinë ne Kopshtin e Edenit, kur mendon se kur dhe përse njeriu u vesh me rroba për herë të parë, ne nuk na ngele ndonjë gjë për tu mburrur. Të Krishterët janë Ambasadorë të Mbretit më të lartë të botës. Çfarë do të mendonit për një ambasador që në përfaqësimin e Mbretit të tij në një shtet tjetër vishet në ënyrë ë padenjë dhe jo profesioniste? Në të njëjtën mënyrë edhe veshja jonë është reflektimi i ynë që i bëjmë Krishtit në këtë botë. Nuk ka asgjë të keqe dhe të pa-perëndishme në zbukurimin e jashtëm të trupit, madje ajo është e domosdoshme për një prezantim sa më të denjë dhe të respektueshëm të Krishtit në këtë botë. Por zbukurimi i jashtëm nuk duhet të jetë kurrë fokusi dhe qëllimi ynë në jetë. Ne duhet që të kërkojmë së pari mbretërinë e Perëndisë dhe jo se si të bëhemi sa më të tërheqshëm nga ana e jashtme.

Gjithashtu, pastërtia e motiveve tona nuk na çliron nga obligimet tona dhe nga efektet e veshjeve (apo zhveshjeve) tona. Perëndia na ka bekuar me “kontrollorë cilësie” që janë prindërit, vëllezërit, motrat, pastorët apo vëllezërit dhe motrat tona në Krisht.

Tani që jam në Shqipëri, unë i kuptoj më mirë sfidat me të cilat ballafaqohet të Krishterët këtu për shkak të një realiteti pagan shpirtëror i cili edhe përcakton stilin e veshjeve. Përjetimi im i parë ishte në verë kur nuk kishte të numëruar sutjenat e bukura që shihje rrugës, jo nëpër manekinë, por të veshura nga vajza prej mishi e gjaku. Gjetja dhe blerja këtu e veshjeve jo-konformuese me botën mund të përfaqësojë me ë vërtetë një sfidë për femrën e Krishterë për shkak se janë jo-besimtarët ato që e furnizojnë tregun, por unë jam e sigurte që ne së bashku, me pak krijimtari und të qëndrojmë Brenda një farë mode dhe në të njëjtën kohë të nderojmë Perëndinë me modestinë tonë. Otit tonë Jezus Krisht. Dëshirofshim lavdërimin e Tij tek sa reformojmë e kultivojmë paraqitjen tonë të jashtme sipas kënaqësisë së Tij si refleksion i kultivimit të bukurisë tonë të brendshme.

Sarah: Nëna e gjithë Besimtarëve – “Një Princeshë e Bukur”

Këtë mëngjes ne do të vazhdomë serinë e përmuajshme të studimit të grave të biblës duke u fokusuar kësaj here mbi jeën dhe shembullin e Sarës. Por më para le të bëjmë një rifreskim të shkurtër. A e mbani mend Marinë si “nënën e Zotit tonë,” dhe se si ajo ishte e mbushur me këngë lavdërimi për shkak se biri I saj do të ishte përmbushja e të tëra premtimeve të Perëndisë, Mesia, Shpëtimtari? A ju kujtohet se /farë u tha për Even, “nënën e net ë gjithëve,” si/ e quan Bibla? Se si ajo shijoi parajsën e vërtetë, se si u krijua nga ana apo brinja e Adamit për të qenë ndihmësja e Tij? A ju kujtohet se si edhe pse mëkati hyri në këtë botë, Perëndia nuk e la njerëzimin pa shpresë, por I premtoi një farë shpëtuese dhe fitimtare tek Zanafilla 3:15?

Sarah është gjithashtu një figurë tepër e rëndësishme dhe në fakt kryesore e Dhiatës së Vjetër. Ajo jo vetëm që është së pari, jo vetëm femra e parë që në Dhiatën e Vjetër përmendet si një që I besonte dhe ecte në frikën e shëndetshme të Perëndisë, por ajo është e vetmja që përmendet dy herë nga Fryma e shenjtë në Dhiatën e Re si një grua besimi dhe bindja e së cilës na predikohet si një shembull për tu ndjekur, veçanërisht në funksionin e saj si një grua e martuar. Por përpara se të lexojmë ato dy pasazhe të Dhiatës se Re, le ta njohim Sarën ashtu si/ na e përshkruan Dhiata e Vjetër. Ajo na është prezantuar në të si Sarai që përkthehet “princesha ime.”

Dhe Abrami dhe Nahori morën gra: emri i gruas së Abramit ishte Saraj dhe emri i gruas së Nahorit ishte Milkah, e bija e Haranit, i ati i Milkahut dhe i ati i Iskahut. 30 Por Saraj ishte shterpë, nuk kishte fëmijë. (Zan. 11:29-30)

Abram, që më vonë do të quhej Abraham ishte bashkëshorti I Sarait, dhe gjeja e parë që na vë në dukje Dh.Vjetër është që Sarai nuk mund të lindë fëmijë. Gjithashtu tek zanafilla ne mësojmë që ajo shumë shpejt fiton aftësinë përshtatjes ndaj thirrjes që merr Abrami nga Perëndia dhe situatave në të cilat Perëndia I vendos ata të dy. Abrami u thirr nga Perëndia me këto fjalë “Largohu nga vendi yt, nga të afërmit e tu dhe nga shtëpia e babait tënd, dhe shko në vendin që do të të tregoj” (Zan. 12:1). Le të lexojmë disa nga ngjarjet e veçanta që u ndodhën Sarait dhe Abramit gjatë një prej udhëtimeve të tyre.

“Por në vend pati zi buke dhe Abrami zbriti në Egjipt për të banuar, sepse në vendin e tij ishte zi e madhe buke. 11 Por ndodhi që kur po hynin në Egjypt ai i tha Sarajt, gruas së tij: “Ja, unë e di që ti je një grua e pashme; 12 dhe kështu kur Egjiptasit do të të shohin, kanë për të thënë: “Kjo është gruaja e tij”; do të më vrasin mua, por do të lënë të gjallë ty. 13 Të lutem thuaj që je motra ime, me qëllim që mua të më trajtojnë mirë për shkakun tënd, dhe jeta ime të shpëtojë për hirin tend.” (Zan. 12:10-13).

Çfarë mund ti ketë shkuar Sarait nëpër mend? A rendonte mendja e saj nga mos-shpallja e të vërtetës, që ata të dy ishin të lidhur me besëlidhjen e martesës? A e mendonte ajo rrezikun e mundshëm të avancimeve seksuale nga një mashkull tjetër? Abrami, duke e kuptuar bukurinë e gruas së tij, pat harruar përkohësisht premtimet e Perëndisë dhe I frikësohej forcës së Faronit që ishte vec një njeri. Sarai nga Ana tjetër I bindet Abramit dhe merret nga njerëzit e Faronit për tu përgatitur si një prej femrave ë haremit të Faronit. Në këtë kontekst ne duhet të kuptojmë që edhe pse Abrami qe I thirrur nga Perëndia, ai është ende një njeri që po mësonte se si të besonte dhe se si ti bindesh Perëndisë dhe Fjalës së tij, ndërsa Sarai po mësonte se si ti bindej Abramit si bashkëshort dhe kreun e familjes. Duhet të ketë qenë shumë e vështirë për Sarain të shikonte se si burri I saj abandoni rolin e tij të dhënë nga Perëndia si një që duhej ta dashuronte dhe mbronte atë. Por, gjithashtu në këtë histori ne mësojmë që ka një më të lartë se sa bashkëshorti I saj që do ta donte atë dhe që kurrë nuk do ta braktiste atë – dhe tek sa ajo I bindej Perëndisë, Perëndia I erdhi në ndihmë për ta shpëtuar madje edhe një një mënyrë mbinatyrore!

Por Zoti e goditi Faraonin dhe shtëpinë e tij me fatkeqësira të mëdha për shkak të Sarajt, gruas së Abramit. (Zan. 12:17)

E dashur motër, si një bashkëshorte apo si një motër, vjen gjithmonë një kohë kur bashkëshorti apo vëllai juaj do të bjerë në mëkat e gabim, e megjithatë është përgjegjësia juaj që pavarësisht nga kjo, ju duhet ti bindeni Perëndisë duke ju bindur bashkëshortit apo babait apo vëllait tuaj për aq kohë sa ai nuk ju kërkon që ju të mëkatoni. Përkushtojani rrugët tuaja Perëndisë dhe ai do të kujdeset për ju. Thirrja jonë nga Perëndia është që ti japim bindje dhe nderim kreut tonë jo sepse ata janë më shumë apo më pak të perëndishëm, por hir të lavdisë së Perëndisë. Ne nuk duhet tu bindemi burrave tonë pasi ta ndjejmë që duhet tu bindemi aty, apo pasi kemi ndjesinë që burrat takë mund të kenë të drejtë për di/ka. Bindja jonë nuk ofrohet sepse ndjehemi një një mënyrë apo në një mënyrë tjetër, përndryshe mund të përfundoni që të bindeni radhë herë, dhe do të humbi ato bekime që vinë nga Perëndia si pasojë e bindjes. Vetëm atëhere juve do tju jepet rasti që të shikoni dorën e Perëndisë në jetën tuaj dhe ndërhyrjen e tij në ndihmën tuaj. Dëgjoni se çfarë thanë apostujt për Sarën në Dhiatën e Vjetër, dëgjoni se si ajo në jepet si shembull për tu ndjekur nga Apostulli Pjetër tek 1 Pjet. 3:4-6:

“por njeriu i fshehur i zemrës, me pastërtinë që nuk prishet të një shpirti të butë dhe të qetë, që ka vlerë të madhe përpara Perëndisë. 5 Sepse kështu stoliseshin dikur gratë e shenjta që shpresonin në Perëndinë, duke iu n
ënshtruar burrave të tyre, 6 ashtu si Sara, që i bindej Abrahamit duke e quajtur “zot”; bija të saj ju jeni, në qoftë se bëni mirë dhe nuk trembeni nga ndonjë frikë.”

Të quajturit e bashkëshortit Zot ishte një shprehje orientale e respektit dhe nënshtrimit. Mbani mënd, që ashtu si Perëndia u kujdes për Sarain, ashtu ai do të kujdeset edhe për ju në çdo rast, madje edhe në situatat e vështira të jetesës me një burrë apo baba jobesimtar.

Ok. Pasi dikush lexon Zan 12, mund të mendojë se Abrami mësoi nga gabimet e tij dhe se në kapitujt që vijojnë ai reagon ndryshe përpara vështirësive. Jo! Lexojmë në kapitullin e 20 të Zanafillës që Abrami vihet para të njëjtës situatë me Mbretin Gerar. Abrami reagon në të njëjtën mënyrë se si reagoi përpara Faronit, Sarai reagon përsëri në bindje dhe nderim të dëshirave të burrit të saj, dhe Perëndia i tyre edhe një herë vjen në ndihmë të Sarait dhe Abramit. Në të dyja këto raste, Sarai del nga situata me ndihmën e Perëndisë e pa prekur dhe e pa lënduar.

Skena tjetër në të cilin ne e shikojmë Sarain është në marrëdhëniet e saj me Hagarin. Mbani mend që Sarai është ende pa fëmijë por në këtë moment në historinë Biblike ajo me të shoqin janë në një besëlidhje me Perëndinë i cili u pat premtuar atyre që do ti bekonte me një pasardhje të shumë.

Mbas këtyre gjërave, fjala e Zotit iu drejtua Abramit në vegim duke i thënë: “Mos ki frikë, Abram, unë jam mburoja jote, dhe shpërblimi yt do të jetë shumë i madh”. 2 Po Abrami i tha: “Zot, Perëndi, çfarë do të më japësh, sepse unë jam pa fëmijë dhe trashëgimtari i shtëpisë sime është Eliezeri i Damaskut?”. 3 Pastaj Abrami shtoi këto fjalë: “Ti nuk më ke dhënë asnjë pasardhës; dhe ja, një i lindur në shtëpinë time do të jetë trashëgimtari im”. 4 Atëherë fjala e Zotit iu drejtua duke i thënë: “Ai nuk do të jetë trashëgimtari yt, por ai që ka për të dalë nga të përbrendshmet e tua do të jetë trashëgimtari yt”. 5 Pastaj e çoi jashtë dhe i tha: “Vështro me kujdes qiellin dhe numëro yjet, në rast se mund t’i numërosh”, pastaj shtoi: “Kështu kanë për të qenë pasardhësit e tu”. 6 Dhe ai i besoi Zotit, që ia vuri në llogari të drejtësisë. (Zan. 15:1-6)

Në këtë pasazh lexojmë se si pasi Sarai e bindi Abramin i dha atij shërbëtoren e saj Egjiptiane me shpresën që Abrami nuk do të ngelej pa fëmijë. Hagar do ti lindte Abramit Ishmailin, por lindja e këtij djali nuk do ti ndreqte gjërat por do ti përkeqësonte ato ndërmjet Sarait dhe Hagarit. Si rezultat, Hagari keqtrajtohet nga Sarai dhe më pas përjashtohet e flaket jashtë prej saj. Muajin tjetër ne do të studiojmë më afër figurën e Hagarit dhe të disa personazheve të tjerë biblike të një rëndësie me të vogël në Bibël. Por, le të studiojmë më tej se cfarë perëndia kishte ruajtur për Sarain.

Pastaj Perëndia i tha Abrahamit: “Përsa i përket Sarajt, gruas sate, mos e quaj më Saraj, por emri i saj do të jetë Sara. 16 Dhe unë do ta bekoj dhe do të bëj që ajo të të japë edhe një bir; po, unë do ta bekoj dhe prej saj do të lindin kombe; mbretër popujsh do të dalin prej saj”. 17 Atëherë Abrahami u shtri me fytyrën ndaj tokës dhe qeshi; dhe tha në zemër të tij: “A do të lindë vallë një fëmijë nga një njeri njëqindvjeçar? Dhe do të lindë Sara që është nëntëdhjetë vjeç?”. 18 Pastaj Abrahami i tha Perëndisë: “Vaj medet, që Ismaeli të mund të jetojë para teje!”. 19 Por Perëndia u përgjegj: “Jo, por Sara gruaja jote do të lindë një bir, dhe ti do ta quash Isak; dhe unë do të caktoj besëlidhjen time me të, një besëlidhje të përjetshme me pasardhësit e tij. (Gen 17:15-19)

Sarai tani thirret Sarah, që do të thotë “Princesha” dhe jo më “një Princeshë.” Emri i saj i parë i referohet origjinës së saj aristrokate. Emri i saj i dytë është emri që ju dha nga besëlidhja e bërë me perëndinë dhe i referohet farës mbretërore që do të dilte prej saj dhe që realizohet plotësisht me lindjen e Jezusit Mbret. Sa më shumë hir dhe mëshirë të marrë dikush nga Perëndia, aq më shumë duket ky person që ta shikojë veten me përulje, por Sarah ende nuk e kupton se çfarë fati i ka ruajtur Perëndia për të. Le të shikojmë se si reagon ajo nga deklaratave që vetë Krishti, Personi i dytë i Trinitetit i bëri asaj në prezencën e dy engjëjve.

Pastaj ata i thanë atij: “Ku është Sara, gruaja jote?”. Abrahami u përgjegj: “Éshtë atje në çadër”. 10 Dhe ai tha: “Do të kthehem me siguri vitin e ardhshëm te ti në po këtë kohë; dhe ja Sara, gruaja jote, do të ketë një djalë”. Dhe Sara dëgjonte në hyrje të çadrës, që ishte prapa tij. 11 Por Abrahami dhe Sara ishin pleq, në moshë të kaluar, dhe Sara nuk kishte më të përmuajshmet e grave. 12 Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: “Plakë si jam, a do të kem unë gëzime të tilla, me qënë se vetë zoti im është plak?”. 13 Dhe Zoti i tha Abrahamit: “Pse qeshi vallë Sara duke thënë: “A do të lind unë përnjëmend, plakë siç jam?”. 14 A ka vallë diçka që është shumë e vështirë për Zotin? Në kohën e caktuar, brenda një viti, do të kthehem te ti, dhe Sara do të ketë një bir”. 15 Atëherë Sara mohoi, duke thënë: “Nuk qesha”, sepse pati frikë. Por ai i tha: “Përkundrazi, ke qeshur!” (Zan. 18:9-15)

Këtu lexojmë se Sarah sapo kishte gatuar çfarë Abrahami kishte dëshiruar për këta tre vizitorë tepër të veçantë. Në këtë moment ajo dëgjon nga prapa perdes së tentës që i ndante deklaratën më të pabesueshme. Perëndia që i njeh të tëra mendimet e zemrave të njerëzve e dinte që Sarah qeshi në mënyrë mosbesuese duke vënë në dyshim vërtetësi
në e premtimeve te Perëndisë. Në këtë moment dikush mendon: Por përse dhiata e Re e rendit Saran si një grua besimplotë? Pasi Mesazheri i Perëndisë e qortoi atë, ajo e hodhi pas vetes mosbesimin e saj dhe duke u mbështetur plotësisht në premtimet e Perëndisë e quajti atë Besnik. Sarah me të vërtetë do të binte shtatzënë dhe do të lindte Isakun kur ajo do të ishte 90 vjeçe. Tani ajo qesh plot gëzim dhe falënderim për shkak të hirit dhe mëshirës së pamerituar të Perëndisë. Për këtë arsye, të sigurte në besnikërinë e Perëndisë ne lexojmë këto fjalë tek Hebrenjve 11:

Me anë të besimit edhe vetë Sara, ndonëse e kishte kaluar moshën, mori fuqi të bëhet me barrë dhe të lindë, sepse e konsideroi besnik atë që i kishte bërë premtimin. (Heb 11:11)

Sa shpesh i vëmë në dyshim premtimet e shumta të Perëndisë tonë besnik ashtu sic bënte edhe Sarah. A besoni që ai ju ka premtuar jetën e përjetshme, hir të mjaftueshëm për çdo situatë në këtë botë, fuqi për këtë jetë, prezencën e tij të përjetshme, bukën tuaj dhe mëshirën e përditshme. A e dini; bibla përmban rreth 8.000 premtime. Ai që ka premtuar është besnik – Heb 10:33. Si edhe Sarah, përqafoni mundësinë që ju jepet për të vënë në punë besimin tuaj, duke e parë kështu që të rritet. Mos u trembni nga qortimet apo disiplinimet e Perëndisë pasi ato burojnë nga dashuria e Perëndisë për të mirën tonë.

Le të vijmë së fundi tek fundi i jetës së Sarës në këtë tokë. Zan 23 na tregon që ajo jetoi 127 vjet, dhe që është e vetmja moshë e një femre e regjistruar në bibël. Abrahami kurrë nuk flet për gratë e tjera të tij si flet për Sarën. Edhe pse Sara pati momentet e saj të dobësisë dhe rënies në mëkat, Perëndia prodhoi besim në zemrën e saj, duke na e bërë dhe dhënë atë si një model të besimit dhe bindjes për të tëra femrat e Krishtera. Si rrjedhim, Sarah është me të vërtetë nëna e një kombi të madh, nëna e të gjithë besimtarëve.