Category: Studimi “Atributet e Perendise”

05. Epërsia e Perëndisë – Atributet e Perendise

     Në një nga letrat dërguar Erazmit, Luteri thotë: “Mendimet e tua për Perëndinë janë shumë njerëzore”. Fakti që Luteri ishte i biri i një minatori, e shtyu ndoshta studiuesin e famshëm që ta refuzonte qortimin e tij, por në fakt, ai e meritonte atë. Edhe ne, megjithëse nuk jemi në të njëjtën rang me udhëheqësit fetarë të kësaj epoke të degjeneruar, preferojmë të njëjtën padi ndaj shumicës së predikuesve të sotëm dhe kundër atyre që, në vend që t’i studiojnë vetë Shkrimet, pranojnë me dembelizëm mësimet e të tjerëve. Idetë më çnderuese dhe degraduese të sundimit e mbretërimit të të Plotfuqishmit besohen tashmë kudo. Për mijëra e mijëra persona, madje edhe ndër ata që pretendojnë se janë të krishterë, Perëndia i Shkrimit është thuajse i panjohur.

      Para shumë kohësh, Perëndia ankohet për Izraelin rebel: “Ti ke menduar që unë jam krejt i ngjashëm me ty” (Ps. 50:21). I tillë duhet të jetë edhe sot gjykimi i tij kundër një krishtërimi rebel. Njerëzit imagjinojnë se Shumë i Larti shtyhet nga ndjenjat, kur në fakt ai vepron në bazë të parimeve. Ata kujtojnë se plotfuqishmëria e Tij është një pjellë e imagjinatës dhe Satani është duke ia prishur vazhdimisht planet. Ata pandehin se kur Ai harton ndonjë plan, duhet të jetë medeomos një plan që ndryshon vazhdimisht, si planet e tyre. Ata shpallin haptazi se çfarëdo pushteti që ai ka, duhet të kufizohet, sepse ndryshe do të pushtonte fortesën e “vullnetit të lirë” të njeriut dhe atëherë njeriu do të kthehej në një “robot’. Ata e zhvlerësojnë Shlyerjen tërësisht të efektshme, që ka shpenguar në fakt çdo njeri për të cilin është kryer, duke e kthyer thjesht në një “formulë”, të cilën shpirtrat e sëmurë nga mëkati mund ta përdorin nëse ndjehen të disponueshëm, duke e reduktuar veprën e paepur të Frymës së Shenjtë në një “ofertë” të Ungjillit, që mëkatarët mund ta pranojnë ose mund ta refuzojnë, sipas dëshirës së tyre.

      “Perëndia” i këtij shekulli nuk i ngjan më Sovranit Suprem të Shkrimeve të Shenjta, ashtu si flaka e një qiriri nuk i afrohet aspak lavdisë së diellit të mesditës. “Perëndia” për të cilin flitet zakonisht në podiumet e sotme , në mësimin e të dielës, në pjesën më të madhe të literaturës së sotme fetare dhe për të cilin predikohet në pjesën më të madhe të të ashtuquajtuarve konferenca biblike është pjellë e imagjinatës njerëzore, një sajim i sentimentalizmit. Paganët jashtë territorit të krishtërimit formojnë “perëndi” nga druri dhe guri, kurse miliona paganë brenda radhëve të krishtërimit sajojnë një “perëndi” prej mendjes së tyre mishore. Në fakt, ata nuk janë veçse ateistë, sepse nuk ka alternativë tjetër midis një Perëndie absolutisht suprem dhe një Perëndie që nuk ekziston. Një “perëndi”, vullneti i të cilit mund të kundërshtohet, planet e të cilit mund të prishen, qëllimi i të cilit mund të dështojë, nuk e gëzon të drejtën që të jetë Perëndi dhe duke mos qenë aspak një objekt i denjë adhurimi, nuk meriton gjë tjetër përveç përbuzjes.

      Epërsia e Perëndisë së vërtetë dhe të gjallë mund të argumentohet nga largësia e pafund që ndan krijesat më të fuqishme nga Krijuesi i plotfuqishëm. Ai është Poçari, ndërsa ata janë veçse argjila në duart e tij, që ose mund të kthehen në enë nderimi, ose mund të bëhen copë-copë (Ps. 2:9), si të dojë ai. Sikur të gjithë banorët e qiellit dhe të tokës të bashkoheshin në kryengritje ndaj tij, nuk do t’i shkaktonte asnjë trazirë atij dhe do të kishte më pak ndikim në fronin e tij të përjetshëm dhe të pakundërshtueshëm se spërkat e dallgëve të Mesdheut mbi shkëmbinjtë vigane të Gjibraltarit. Aq foshnjore dhe të pafuqishme janë përpjekjet e krijesës për të ndikuar te Shumë i Larti, sa vetë Shkrimi na tregon se kur krerët e të pafeve bashkohen me Izraelin rebel, që të sfidojnë Jehovahun dhe Krishtin e tij, “Ai që ulet në qiejtë do të qeshë, Zoti do të tallet me ta” (Ps. 2:4).

      Epërsia absolute dhe universale e Perëndisë pohohet qartë dhe konkretisht në shumë pasazhe të shkrimit. “Jotja, o Zot, është madhështia, fuqia, lavdia, shkëlqimi, madhëria, sepse gjithshka që është në qiell dhe mbi tokë është jotja. E jotja o Zot është mbretëria, dhe ti ngrihesh sovran mbi gjithshka…ti sundon mbi gjithçka” (1 Kronikave 29:11-12) – vini re se “sundon” tani e jo “do të sundojë gjatë mijëvjeçarit”. “”O Zot, Perëndia i etërve tanë, a nuk je ti Perëndia që është në qiell? Po, ti sundon mbi të gjitha mbretëritë e kombeve, në duart e tua janë forca dhe fuqia dhe nuk ka njeri (as edhe vetë Djalli) që mund të të rezistojë” (2 Kronikave 20:6). Para tij presidentë dhe papë, mbretër dhe perandorë janë më pak se karkaleca.

      “Por atij nuk i gjendet shoku, kush, pra, mund ta ndryshojë? Atë që do, ai e bën” (Jobi 23:13). Ah, lexuesi im, Perëndia i Shkrimit nuk është një monark imagjinar, por Mbreti i mbretërve dhe Zoti i Zotërve. “E pranoj që mund të bësh gjithçka, dhe që asnjë nga planet e tua nuk mund të pengohet” (Jobi 42:2). Ai bën gjithçka që ka planifikuar. Ai kryen gjithçka që ka dekretuar. “Por Perëndia ynë është në qiejtë dhe bën tërë atë që i pëlqejnë” (Ps. 115:3); dhe pse ndodh kjo? Sepse “nuk ka as dituri, as zgjuarësi dhe as këshillë kundër Zotit” (Fjalët e Urta 12:30).

      Epërsia e Perëndisë mbi veprën e duarve të tij është përshkruar gjallërisht në Shkrim. Materia e pajetë, krijesat e paarsyeshme, kryejnë urdhërat e Perëndisë. Sipas dëshirës së tij, Deti i Kuq u nda dhe ujërat u n
gr

itën si një mur (Eksodi 14); dhe toka hapi gojën dhe rebelët fajtorë shkuan të gjallë në gropë (Numrat 16). Kur ai urdhëroi, dielli ndaloi (Jozueu 10) dhe një herë tjetër u spraps dhjetë shkallare mbi shkallarët e Ashazit (Isa. 38:8). Për të ilustruar epërsinë e tij, ai bëri që korbat t’i sillnin ushqim Elias (1 Mbret. 17), bëri që hekuri i sëpatës të notonte mbi ujë (2 Mbret. 6:5), bëri që luanët të zbuteshin kur Danielin e hodhën në shpellën e tyre, e zjarri të mos digjte tre hebrejtë që u hodhën në flakët e tij. Prandaj, “Zoti bën ç’të dojë në qiell dhe në tokë, në dete dhe në të gjitha humnerat” (Ps. 135:6).

      Epërsia e Perëndisë shfaqet edhe në sundimin e tij të përsosur mbi vullnetin e njerëzve. Le të meditojë lexuesi mbi Eksodi 34:24. Tre herë në vit, tërë meshkujt duhet të linin shtëpitë dhe të shkonin në Jeruzalem. Ata jetonin në mes të njerëzve armiqësorë, që i urrenin sepse u kishin marrë tokat. Çfarë i pengonte kanaanitët që të shfrytëzonin rastin dhe kur të mos ishin burrat, të vrisnin gratë e fëmijët dhe t’u rmerrnin fermat? Nëse dora e të Plotfuqishmit nuk ndodhej madje edhe mbi vullnetin e njerëzve të këqij, si mund ta bënte ai këtë premtim që më parë, që askush nuk duhet të “dëshirojë” tokat e tyre? Ah, “Zemra e mbretit në duart e Zotit është si rrjedhat e ujit; atë e drejton ngado që do ai” (Fj. Urta 21:1).

      Por mund të protestojë dikush, a nuk lexojmë vazhdimisht në Shkrim, për ata që kanë sfiduar Perëndinë, kanë kundërshtuar vullnetin e tij, kanë shkelur urdhërimet e tij, kanë shpërfillur paralajërimet dhe nuk i kanë dëgjuar fare këshillat e tij? Sigurisht që po. Por a e zhvlerëson kjo gjithçka që u lartpërmend? Nëse po, atëherë Bibla bie qartë në kundërshtim me veten, diçka kjo e pamundur. Argumenti i atij që proteston ka të bëjë thjesht me ligësinë e njeriut kundër fjalës së dukshme, kurse ne kemi folur për atë që Perëndia ka vendosur në vetvete. Standartin e qëndrimit, që na ka dhënë nuk e përmbush askush përsosmërisht, kurse “këshillat” e tij të përjetshme zbatohen deri në detajet më të imta.

      Epërsia absolute dhe universale e Perëndisë pohohet po aq qartë edhe në Dhjatën e Re, ku na thuhet se Perëndia “vepron të gjitha sipas këshillës së vullnetit të tij” (Efes. 1:11). Në greqisht, fjala “vepron” do të thotë “të veprosh efektivisht”. Për këtë arsye lexojmë: “Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjëra. Lavdi atij përjetë! Amen!” (Rom. 11:36). Njerëzit mund të mburren se janë të lirë, kanë vullnet të lirë që të vendosin ç’të duan dhe të bëjnë ç’të duan, por Shkrimi u thotë atyre që mburren se “Do të shkojmë në atë qytet, dhe do të rrijmë atje një vit, do të tregtojmë dhe do të fitojmë… Në vend që të thoni: “Në dashtë Zoti” (Jakobi 4:13, 15)!

      Ja pra një vend i sigurtë ku mund të prehet zemra. Jetët tona nuk janë as produkt i fatit të verbër e as i shansit tekanjoz, por çdo detaj i tyre është paracaktuar nga përjetësia dhe administrohet nga Perëndia i gjallë që mbretëron. As dhe një fije floku nuk mund të preket pa lejen e tij. “Zemra e njeriut programon rrugën e tij, por Zoti drejton hapat e tij” (Fj. Urta 16:9). Ç’siguri, ç’ forcë e ç’ ngushëllim duhet t’i japë kjo të krishterit të vërtetë! “emra e njeriut programon rrugën e tij, por Zoti drejton hapat e tij” (Ps. 31:15). Pra, “rri në heshtje para Zotit dhe prite atë” (Ps. 37:7).

17. Meditimi i Perëndisë – Atributet e Perendise

Në kapitujt e mëparshëm ne kemi rishikuar disa prej përsosmërive të mrekullueshme të natyrës hyjnore. Nga meditimi i brishtë dhe i gabueshëm mbi atributet e tij, duhet të jetë e qartë për të gjithë se Perëndia është para së gjithash, një Qënie e pakapshme dhe të humbur në mirësinë e tij të pafund, ne detyrohemi që të përdorim fjalët e Zofarit: “A mundesh ti të hulumtosh thellësitë e Perëndisë? A mund të depërtosh në përsosmërinë e të Plotfuqishmit? Janë më të larta se qielli; çfarë mund të bësh? janë më të thella se Sheoli: çfarë mund të dish? Madhësia e tyre është më e gjatë se toka dhe më e gjerë se deti” (Jobi 11:7-9). Kur i kthejmë mendimet tona te përjetësia e Perëndisë, qënia e tij jomateriale, gjithprania, plotfuqishmëria e tij, mendjet tona pështjellohen.

Por pakapshmëria e natyrës hyjnore nuk është një arsye pse duhet të heqim dorë nga hulumtimi nderues dhe përpjekjet me lutje për të kuptuar atë që na ka zbuluar në fjalën e tij. Duke qenë se nuk jemi në gjendje të arrijmë njohje të përkryer, do të ishte marrëzi të konkludonim se nuk duhet të përpiqemi të arrijmë një fare shkallëzimi të kësaj njohje. Ёshtë thënë me të drejtë se “nuk ka gjë tjetër që mund ta zgjerojë intelektin, ta lartësojë shpirtin e njeriut, sesa një kërkim i devotshëm, i zellshëm dhe ngulmues i temës madhore të Hyjnisë. Studimi më i shkëlqyeshëm për zgjerimin e shpirtit është shkenca e Krishtit të kryqëzuar dhe njohja e Hyut në Trininë e lavdishme” (Spërxhën). Ja një citim tjetër nga princi i predikuesve:

Studimi i duhur për të krishterin ai i Hyut. Shkenca më e lartë, spekulimi më i lartë, filozofia më e fuqishme që mund të tërheqë vëmendjen e një biri të Perëndisë është emri, natyra, personaliteti, veprat dhe ekzistenca e Perëndisë së madh, që ai e quan Atin e tij. Ёshtë diçka mjaft ripërtëritëse për mendjen, gjatë soditjes së Hyjnisë. Një temë kjo aq e gjerë, saqë tërë mendimet tona humbasin në pafundësinë; aq e thellë sa krenaria jonë zhytet në pafundësinë e saj. Ne mund të kuptojmë dhe kapim tema të tjera, duke ndjerë një farë vetë-kënaqësie dhe të pandehim se jemi të zgjuar, por kur vijmë te kjo kryeshkencë, duke parë se matësi ynë nuk e mat dot thellësinë e saj dhe sytë tanë prej shqiponje nuk e shohin dot lartësinë, ne largohemi me mendimin “Unë i takoj së shkuarës dhe nuk njoh asgjë”.Predikim mbi Malakia 3:6 i Charles Spuregon.

Po, pakapshmëria e natyrës hyjnore duhet të na mësojë përulje,maturi dhe respekt. Pas të gjitha kërkimeve dhe meditimeve, duhet të themi me Jobin: “Ja, këto janë vetëm thekët e veprave të tij. Ç’murmurimë të lehtë të tij arrijmë të dëgjojmë! Por vallë kush do të arrijë të kuptojë gjëmimin e fuqisë së tij?”. Kur Moisiu iu lut Jehovahut për një shfaqje të lavdisë së tij, ai iu përgjigj: “do të shpall emrin e Zotit para teje” (Eksodi 33:19) dhe siç ka thënë dikush: “emri përmbledh atributet e tij”. Me të drejtë shpall puritani Xhon Houi:

Ne mund të krijojmë një ide për lavdinë e tij, vetëm në bazë të një përmbledhje të shkurtër, siç ndodh me vëllimet e mëdha, apo kur peisazh i vogël përmbledh një vend të gjerë. Ai na ka dhënë një raport të mirëfilltë të Vetes, por jo të plotë, që të plotësojë kuptimin tonë, duke na udhëhequr që të ruhemi nga gabimet, por jo nga padituria. Ne mund të zbatojmë mendjet tona, që të sodisim përsosmëritë e ndryshme me anë të të cilave Perëndia i bekuar na zbulon në qënien e tij dhe mund t’ua atribuojmë në mendjen tonë atij, ndonëse ne kemi konceptim të kufizuar dhe difektiv të secilit prej tyre. Por për aq sa njohja jonë mund të përputhet me zbulimin që na jep në përsosmëritë e tij, ne kemi një pamje aktuale të lavdisë së tij.

Ashtu si ndryshimi është me të vërtetë i madh midis njohjes së Perëndisë që shenjtorët e tij kanë në këtë hetë dhe që do të kenë në qiell, ashtu si e para nuk duhet të nënvlehtësohet, për shkak se është e papërsosur, edhe e fundit nuk duhet të ngrihet mbi realitetin. Vërtet që shkrimi shpall se ne do ta shohim “faqe për faqe” dhe do të “njohim” ashtu sikurse njihemi (1 Kor. 13:12). Por të konkludojmë nga kjo se do ta njohim Perëndinë po aq plotësisht si Ai na njeh, është të mashtrohemi nga tingëllimi i fjalëve dhe të shpërfillim kufizimin e asaj njohjeje, që kërkohet nga forma jonë e dobët. Ka një ndryshim të madh midis përlëvdimit të shenjtorëve dhe të të kthyerit e tyre në hyjnorë. Në gjendjen e tyre të përlëvduar, të krishterët do të jenë akoma krijesa të fundme dhe si rrjedhim, jo në gjendje që të kuptojnë plotësisht Perëndinë e pafund.

Shenjtorët në qiell do të shohin Perëndinë me syrin e mendjes, sepse Ai do të jetë gjithnjë i padukshëm ndaj syrit fizik. Ata do ta shohin më qartë sesa mund ta shohin me anë të arsyes dhe besimit dhe më gjerësisht sesa zbulesa e përftuar nga veprat e tij. Por mendjet nuk do të zgjerohen aq sa të jenë në gjendje të sodisin menjëherë apo në detaje, tërë shkëlqimin e natyrës së tij.

Që të kuptojnë përsosmërinë e pafund, ata duhet të bëhen vetë të pafund. Edhe në qiell, njohja e tyre do të jetë e pjesshme, por ndërkohë, lumturia e tyre do të jetë e plotë, sepse njohja e tyre do të jetë e përkryer në këtë kuptim, do të jetë në përputhje me aftësinë e objektit, ndonëse nuk do ta konsumojë tërë objektin. Ne besojmë se do të jetë progresive dhe me zgjerimin e pikëpamjeve, edhe bekimet do të shtohen. Por nuk do të arrijë një cak, përtej të cilit nuk ka asgjë për t’u zbuluar dhe kur të kenë kaluar shekuj të tërë, Ai akoma do të jetë Perëndia i pakuptueshëm. Xhon Dik, 1840

Së dyti, nga rishikimi i përsosmërive të Perëndisë, duket se ai është një Qënie e gjithë-mjaftueshme. Ai është i gjithë-mjaftueshëm në vetvete dhe ndaj vetvetes. Si Kryeqënia, ai nuk merr asgjë nga një tjetër e as nuk kufizohet nga fuqia e një tjetri. Si i pafund që është, ai zotëron çdo përsosmëri të mundur. Kur Perëndia Trini, ekzistonte i vetëm, ai ishte gjithçka ndaj vetvetes. Njohja, dashuria, energjitë e tij gjenin te vetvetja një objekt të përshtatshëm. Po të kishte ai ndonjë nevojë për diçka të jashtme, nuk do të kishte qenë i pavarur dhe si rrjedhim nuk do të ishte Perëndi. Ai i krijoi të gjitha gjërat “për vetveten” (Kol.1:16) e megjithatë jo për të plotësuar nevojat e tij por që t’u komunikonte jetë dhe lumturi engjëjve dhe njerëzve dhe t’i pranonte në soditjen e lavdisë së tij. Vërtet që ai kërkon besnikërinë dhe shërbimin e krijesave të tij inteligjente, por megjithatë nuk merr asnjë përfitim nga ofiqet e tyre; përkundrazi përfitimet i kanë vetëm ata (Jobi 22:2-3). Ai i përdor mjetet për të përmbushur synimet e tij, por jo nga mungesa e fuqisë, por shpesh e shfaq fuqinë mbinatyrshëm nëpërmjet brishtësinë e mjeteve.

Gjithëmjaftueshmëria e Perëndia e bën të jetë Objekti Suprem që duhet të kërkohet gjithnjë. Lumturia e vërtetë konsiston vetëm në të kënaqurit e Perëndisë. Favori i tij është jetë dhe mirësia e tij është më mirë se jeta. “Zoti është pjesa ime”, thotë shpirti im, “prandaj do të kem shpresë tek ai” (Vajtimet 3:24). Dashuria, hiri dhe lavdia e tij janë objektet kryesore të dëshirave të shenjtorëve dhe burimi i kënaqësisë së tyre më të lartë. “Shumë thonë: “Kush do të na tregojë të mirën?”. O Zot, bëj që të shkëlqejë drita e fytyrës sate mbi ne. Ti më ke shtënë në zemër më tepër gëzim nga sa ndjejnë ata, kur kanë grurë dhe musht me shumicë” (Ps.4:6-7). Po, i krishteri, kur është me mendje të kthjellët, mund të thotë: “Ndonëse fiku nuk do të lulëzojë dhe nuk do të ketë asnjë fryt te hardhitë, ndonëse punimi i ullirit do të jetë zhgënjyes dhe arat nuk do të japin më ushqim, ndonëse kopetë do të zhduken nga vathat dhe nuk do të ketë më qe në stalla, unë do të ngazëllohem tek Zoti dhe do të gëzohem te Perëndia i shpëtimit tim” (Habakuku 3:17-18).

Së treti, nga një rishikim i përsosmërive të Perëndisë, duket se ai është Sovrani Suprem i gjithësisë. Ёshtë thënë me të drejtë:

Asnjë sundim nuk është aq absolut sa ai që themelohet në krijim. Ai që mund të mos krijonte asgjë, kishte të drejtë që t’i krijonte të gjitha gjërat sipas kënaqësisë së tij. Në ushtrimin e pushtetit të tij të pakontrollueshëm, ai ka krijuar disa pjesë të krijimit si materie të pajetë, me një cilësi më të përpunuar dhe të dalluar nga veti të ndryshme, por të palëvizshme dhe të pavetëdijshme. Ai ka sistemuar pjesëve të tjera dhe i ka bërë të afta për rritje dhe shtrirje, por ende pa jetë, në kuptimin e vërtetë të fjalës. Pjesëve të tjera u ka dhënë jo vetëm organizim, por edhe ekzistencë të vetëdijshme, organe shqisash dhe fuqi vetë-motivuese. Këtyre i ka shtuar dhuratën e arsyes dhe i ka dhënë njeriut një frymë të pavdekshme, me anë të së cilës ai bën pjesë në një rang më të lartë qëniesh që janë vendosur në sferat e epërme. Mbi botënqë ka krijuar, ai tund skeptrin e plotfuqishmërisë. “”Në fund të kësaj kohe, unë Nebukadnetsari ngrita sytë nga qielli dhe arsyeja m’u kthye, e bekova Shumë të Lartin dhe lëvdova dhe përlëvdova atë që rron përjetë, sundimi i të cilit është një sundim i përjetshëm dhe mbretëria e të cilit vazhdon brez pas brezi.Tërë banorët e dheut përpara tij konsiderohen si asgjë; ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe me banorët e dheut. Askush nuk mund t’ia ndalë dorën ose t’i thotë: “Çfarë po bën?” (Dan.4:34,35). Xhon Dik

Një krijesë, në një këndvështrim të tillë, nuk ka asnjë të drejtë. Ai nuk mund t’i kërkojë asgjë Krijuesit dhe sido që të trajtohet, nuk ka të drejtë për t’u ankuar. Megjithatë, kur mendojmë për sundimin absolut të Perëndisë mbi gjithçka, ne nuk duhet të të harrojmë përsosmëritë e tij morale. Perëndia është i drejtë dhe i mirë dhe bën gjithnjë atë që është e drejtë. Megjithatë, ai ushtron sovranitetin e tij sipas kënaqësisë së tij mbretërore dhe të drejtë. Ai i cakton çdo krijese vendin e tij, sipas dëshirës së tij. Ai i urdhëron rrethanat e ndryshme të secilës, sipas këshillës së tij. Ai e brumos çdo enë sipas zgjedhjes së tij të pandikueshme. Ai tregon mëshirë ndaj kujdto që dëshiron dhe e fortëson atë që dëshiron. Kudo që të ndodhemi, syri i tij është mbi ne. Kushdo që të jemi, jeta jonë dhe gjithçka është në dispozicionin e vet. Për të krishterin, ai është një Atë i mëshirshëm; për mëkatarin rebel do të jetë një zjarr konsumues. “Dhe Mbretit të amshuar, të pavdekshmit, të padukshmit, të vetmit Perëndi të ditur, i qoftë nder e lavdi në shekuj të shekujve. Amen” (1 Tim. 1:17).

 

16. Zemërimi i Perëndisë – Atributet e Perendise

Sa e trishtueshme të shohësh aq shumë të krishterë të shpallur që e konsiderojnë zemërimin e Perëndisë si diçka për të cilën duhet të shfajësohen, ose që së paku do të donin të mos ekzistonte. Ndërsa disa nuk do të arrinin deri aty sa ta pranonin haptazi se e shohin si të metë të natyrës hyjnore e megjithatë nuk e shohin aspak si diçka ku mund të kënaqen; ata nuk duan të mendojnë për të dhe rrallë e dëgjojnë të përmendet pa një inat të fshehtë në zemrat e tyre kundër këtij atributi. Edhe ata që janë më të pjekur në gjykim, pandehin se është e frikshme që të reflektojnë me dobi mbi këtë temë, sepse zemërimi hyjnor është diçka e rëndë. Kurse të tjerë mashtrohen nga ideja se zemërimi i Perëndisë nuk pajtohet me mirësinë e tij dhe përpiqen ta flakin nga mendimet e tyre.

Por ka dhe shumë që e shmangin idenë e zemërimit të Perëndisë, sikur të jenë thirrur që të gjejnë ndonjë të metë në natyrën apo qeverisjen e tij. Por çfarë thotë Shkrimi? Ndërsa u kthehemi shkrimeve, shohim se Perëndia nuk ka dashur që të fshehë faktet në lidhje me zemërimin e tij. Ai nuk ka turp që të zbulojë se haku dhe furia i përkasin atij. Ja sfida e tij: “Tani e shikoni që unë jam Ai dhe që nuk ka Perëndi tjetër përbri meje. Unë të bëj që të vdesësh dhe të jetosh, unë të plagos dhe të shëroj, dhe nuk ka njeri që mund të të lirojë nga dora ime. Po, unë ngre dorën time në drejtim të qiellit dhe them: Unë jetoj për gjithnjë, kur të mpreh shpatën time dhe dora ime të përgatitet të gjykojë, do të hakmerrem me armiqtë e mi dhe do të shpërblej ata që më urrejnë” (Ligji i Përt. 32: 39-41). Një studim i konkordancës do të zbulojë se ka më shumë referenca te Shkrimi ndaj zemërimit, furimit dhe zemëratës të Perëndisë, sesa ka ndaj dashurisë dhe butësisë së tij. Meqë Perëndia është i shenjtë, ai e urren çdo mëkat dhe meqë urren çdo mëkat, zemërimi i tij digjet kundër mëkatarit (Ps. 7:11).

Në fakt, zemërimi i Perëndisë është një atribut po aq hyjnor sa besnikëria, fuqia apo mëshira e tij. Kështu duhet të jetë, pasi nuk ka asnjë të metë, në natyrën e Perëndisë, por nëse “zemërimi” nuk do të ishte i pranishëm në të, do të kishte të meta! Indiferenca ndaj mëkatit është një e metë morale dhe ai që nuk e urren atë është një lebroz nga ana morale. Si mundet që Kreu i çdo përsosmërie t’i shikojë njësoj si virtytin edhe vesin, si urtësinë ashtu edhe marrëzinë? Si mundet që ai i cili është pafundësisht i shenjtë ta shpërfillë mëkatin dhe të refuzojë shfaqjen e “rreptësisë” së tij (Rom.9:22) ndaj tij? Si mundet ai që kënaqet vetëm në atë që është e pastër dhe e dashur, të mos ta urrejë atë që është e papastër dhe e poshtër? Vetë natyra e Perëndisë e bën ferrin po aq të domosdoshëm, urgjent dhe përjetësisht të nevojshme sa ç’është qielli. Jo vetëm që nuk ka të meta te Perëndia, por nuk mund të ketë të metë tek ai që është më pak i përsosur sesa tjetri.

Zemërimi i Perëndisë është neveria e përjetshme që ai ka ndaj çdo padrejtësie. Ёshtë pakënaqësia dhe indinjata e barazisë hyjnore kundër të së keqes. Ёshtë shenjtëria e Perëndisë që vihet në veprim kundër mëkatit. Ёshtë shkaku që e nxit Perëndinë që të shpallë vendimin ndaj keqbërësve. Perëndia është i zemëruar me mëkatin, sepse është rebelim kundër pushtetit të tij, mëkat ndaj sovranitetit të tij të pacënueshëm. Kryengritësit kundër sundimit të Perëndisë do ta marrin vesh se Perëndia është Zoti. Do ta kuptojnë mirë sesa i madh është i Lartmadhërishmi, të cilin ata përbuzin dhe sa e tmerrshme është zemërata e tij kërcënuese, që ata e kanë shpërfillur. Jo se zemërimi i Perëndisë është një hakmarrje keqdashëse dhe plot ligësi, duke shkaktuar të keqen për shkak të së keqes së bërë ndaj tij. Jo, aspak, Perëndia do të përligjë sundimin e tij, si Sunduesi i gjithësisë, pa qenë hakmarrës.

Ky zemërim hyjnor është një nga përsosmëritë e Perëndisë dhe kjo nuk shihet vetëm nga çfarë konsideruam më lart, por edhe nga deklaratat e qarta të Fjalës së tij. “Sepse zemërimi i Perëndisë zbulohet nga qielli” (Rom.1:18). Ja çfarë komenton mbi këtë varg Robert Haldein:

U zbulua kur dënimi me vdekje u shpall për herë të parë, toka u mallkua dhe njeriu u dëbua nga parajsa tokësore dhe më pas nga shembuj të tillë të ndëshkimit, si ato në rastin e përmbytjes dhe shkatërrimit të qyteteve të Rrafshinës me zjarr nga qielli, por sidomos nga mbretërimi i vdekjes në botë.U shpall në mallkimin e ligjit mbi çdo shkelje dhe u mishërua në institucionin e flijimeve dhe në të gjitha shërbimet e periudhës së Moisiut. Në kapitullin e tetë të kësaj letre, apostulli u tërheq vëmendjen besimtarëve me faktin se i tërë krijimi i është nënshtruar kotësisë dhe rënkon në dhimbje. Po ai krijim që shpall se ka një Perëndi dhe zbulon lavdinë e tij, provon gjithashtu se Ai është Armiku i mëkatit dhe Hakmarrësi i krimeve të njerëzve…Por mbi të gjitha, zemërimi i Perëndisë u zbulua nga qielli kur Biri i Perëndisë zbriti në tokë për të shfaqur natyrën hyjnore dhe kur zemërimi u shfaq në vuajtjet dhe vdekjen e tij, më tmerrësisht sesa të gjitha shenjat e dhëna më parë nga Perëndia, për pakënaqësinë e tij kundër mëkatit. Po ashtu, dënimi i ardhshëm dhe i përjetshëm i të këqinjve shpallet tashmë në mënyrë më solemne dhe të qartë sesa më parë. Në këtë periudhë të re, ka dy zbulesa të dhëna nga qielli, ai i zemërimit dhe ai i hirit.

Përsëri, fakti që zemërimi i Perëndisë është një përsosmëri hyjnore shfaqet qartë nga çfarë lexojmë te Ps. 95:11: “Prandaj u betova në zemërimin tim”. Perëndia “betohet” kur bën premtime (Zan.22:16) dhe shpall gjykime (Ligji i Përt.1:34 e në vijim). Në rastin e parë, u betohet bijve të tij në mëshirë, kurse në të dytin, betohet që t’ia heqë trashëgiminë një brezi të lig, për shkak të murmuritjeve dhe mosbesimit. Një betim është për miratim solemn (Heb. 6:16). Te Zanafilla 22:16, Perëndia thotë “Unë betohem për veten time”. Te Ps. 89:35, ai shpall “Jam betuar një herë për shenjtërinë time”. Pra, Perëndia Jehova flet vetë për “zemërimin” e tij, si për një përsosmëri të barabartë me “shenjtërinë” e tij: ai betohet edhe për shenjtërinë, edhe për zemërimin!. Përsëri, duke qenë se në Krishtin “banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë” (Kol.2:9) dhe ashtu si të gjitha përsosmëritë hyjnore shfaqen në mënyrë ilustruese prej tij (Gjoni 1:18), prandaj ne lexojmë për “zemërimin e Qengjit” (Zbul.6:16).

Zemërimi i Perëndisë është një përsosmëri e natyrës hyjnore mbi të cilën duhet të meditojmë shpesh. Së pari, që zemrat tona të impresionohen si duhet nga urrejtja që Perëndia ka për mëkatin. Ne jemi gjithnjë të prirur ta konsiderojmë mëkatin lehtë, të lustrojmë shëmtinë e tij-të nxjerrim pretekste ndaj tij. Por sa më shumë që studiojmë dhe reflektojmë për urrejtjen e Perëndisë ndaj mëkatit dhe zemërimin e tij të tmerrshëm ndaj tij, aq më shumë e kuptojmë neverinë e tij. Së dyti, që të kultivojmë një frikë të vërtetë në shpirtrat tanë për Perëndinë: “Prandaj, duke marrë mbretërinë të patundur, le ta ruajmë këtë hir me anë të të cilit i shërbejmë Perëndisë në një mënyrë të pëlqyeshme, me nderim e me frikë, sepse Perëndia ynë është një zjarr që konsumon” (Heb.12:28-29). Ne nuk mund t’i shërbejmë atij “në një mënyrë të pëlqyeshme” pa “nderim” për Madhështinë e tij të tmerrshme dhe “frikën e perëndishme” ndaj zemërimit të tij të drejtë, të cilat nxiten nga vetëdija se “Perëndia ynë është një zjarr që konsumon”. Së treti, të tërheqë shpirtrat tanë në lavdërim të zjarrtë për çlirimin nga “zemërimi që do të vijë” (1 Thes.1:10).

Gatishmëria apo ngurrimi ynë për të medituar mbi zemërimin e Perëndisë bëhet një test i sigurt për qëndrimin e vërtetë të zemrave tona ndaj tij. Nëse nuk gëzohemi me të vërtetë te Perëndia, për atë që ai është në vetvete dhe kjo për shkak të të gjitha përsosmërive që banojnë përjetësisht te ai, atëherë si mund të banojë te ne dashuria e Perëndisë? Secili prej nesh duhet të jetë vigjilent me shumë lutje kundër sajimit të një shëmbëllimi të Perëndisë në mendimet tona, që është modeluar pas prirjeve tona të këqija. Nga përjetësia Zoti ankohet “Ti i ke bërë këto gjëra dhe unë kam heshtur; ti ke menduar që unë jam krejt i ngjashëm me ty” (Ps.50:21). Nëse nuk ngazëllohemi në “emrin e tij të shenjtë” (Ps. 97:12), nëse nuk gëzohemi dhe nuk e dimë se shpejt, do të vijë dita kur Perëndia do të shfaqë lavdishëm zemërimin e tij, duke u hakmarrë mbi tërë ata që e kundërshtojnë tani atë, tregon qartë se zemrat tona nuk u nënshtrohen atij, jemi ende në mëkatet tona dhe se na presin flakët e përjetshme.

Gëzohuni, o kombe, bashkë me popullin e tij, sepse Zoti merr hak për gjakun e shërbëtorëve të tij, merr hak kundër kundërshtarëve të tij” (Ligji i Përt. 32:43). Përsëri lexojmë: “Dhe pas këtyre dëgjova në qiell zërin e madh të një turme të shumtë, duke thënë: “Aleluja! Shpëtimi, dhe lavdia, dhe nderimi, dhe fuqia i përkasin Zotit, Perëndisë sonë, sepse të vërteta dhe të drejta janë gjykimet e tij! Ai në fakt gjykoi laviren e madhe, që e prishi dheun me kurvërinë e saj, dhe mori hak për gjakun e shërbëtorëve të vet të derdhur prej dorës së saj”. Dhe thanë për të dytën herë: “Aleluja!” (Zbul.19:1-5). I madh do të jetë gëzimi i shenjtorëve atë ditë kur Zoti do të përligjë madhështinë e tij, do të ushtrojë sundimin e tij të tmerrshëm, do të lartësojë drejtësinë dhe do të rrëzojë rebelët arrogantë që kanë guxuar ta provokojnë atë.

“Në rast se ti do të merrje parasysh fajet, o Zot, kush mund të rezistonte, o Zot? (Ps.130:3). Le ta bëjë secili prej nesh këtë pyetje, sepse është shkruar “të pabesët nuk do të përballojnë gjykimin” (Ps.1:5). Sa i rënduar ishte shpirti i Krishtit me mendimet e paudhësive të popullit të Perëndisë që u vunë mbi të! “Filloi ta zërë frika dhe ankthi” (Marku 14:33). Agonia e tij e tmerrshme, djersa e përgjakur, britmat dhe përgjërimet e tij të fuqishme (Heb. 5:7), lutjet e tij të vazhdueshme (“Po të jetë e mundur, largoje këtë kupë prej meje”), thirrja e tij e fundit e tmerrshme (“Perëndia im, Perëndia im, përse më ke braktisur?”, të gjitha këto se çfarë ideje të frikshme kishte ai për atë se çfarë do të thoshte që Perëndia të “merrej me mëkatet”. Mëkatarët e shkretë le të thërrasin “Kush do të qëndrojë o Zot”, kur vetë Biri i Perëndisë u drodh nën peshën e zemërimit të tij! Nëse, ti, lexuesi im, nuk ka “ikur për t’u strehuar” te Krishti, i vetmi Shpëtimtar, “çfarë do të bësh kur Jordani do të fryhet?” (Jer.12:5).

Kur unë shoh sesi mirësia e Perëndisë abuzohet nga shumica e njerëzve, nuk mund të mos jem me një mendje me atë që ka thënë se mrekullia më e  madhe në botë është durimi dhe mirësia e Perëndisë ndaj një bote mosmirënjohëse. Nëse një princ ka një armik në një nga qytetet e tij, ai nuk u sjell ushqime, por e rrethon fort vendin dhe bën çmos që ata të vdesin urie. Por, Perëndia i madh, që mund t’i shkatërrojë të gjithë armiqtë e tij në çast, i duron dhe i ruan ata çdo ditë. Vërtet që mund të na urdhërojë që të bekojmë ata që na mallkojnë, ai që u bën mirë keqbërësve dhe mosmirënjohësve. Por mos mendoni, mëkatarë se do të shpëtoni lehtë, vërtet që mulliri i Perëndisë punon ngadalë por bluan imët; sa më i admirueshëm të jetë durimi dhe mirësia e tij tani, aq më e tmerrshme dhe e padurueshme do të jetë tërbimi i tij, i nxitur nga mirësia e tij e abuzuar. Nuk ka gjë më të butë se deti, por kur trazohet gjatë stuhisë, nuk ka gjë më të tërbuar. Nuk ka gjë më të ëmbël se durimi dhe mirësia e Perëndisë, por nuk ka gjë më të tmerrshme se zemërimi i tij kur merr zjarr. Uliam Garnëll, 1660

Pra, “Rend”, lexues, te Krishti: “’t’ i arratiseni zemërimit që po vjen” (Mat.3:7), para se të jetë shumë vonë. Mos kujto, ju përgjërohem, se ky mesazh është për dike tjetër, por për ty! Mos u kënaq me idenë se je arratisur tashmë te Krishti, por sigurohu! Lutu Zotit të shqyrtojë zemrën dhe të të zbulohet.

Një fjalë për predikuesit. Vëllezër, a predikojmë ne në shërbesën tonë gojore, aq shumë mbi këtë subjekt solemn, sa duhet? Profetët e Dhjatës së Vjetër u thoshin shpesh dëgjuesve të tyre se jetët e tyre të liga e provokonin të Shenjtin e Izraelit dhe se ata po mblidhnin zemërimin për ditën e gjykimit. Dhe sot gjendja në botë nuk është më mirë sesa ka qenë atëherë! Asgjë nuk i nxit mospërfillësit dhe shpallësit mishorë të besimit që të shqyrtojnë zemrat, sesa meditimi mbi faktin se “Perëndia është i zemëruar me të këqinjtë çdo ditë” (Ps.7:11). Pararendësi i Krishtit i paralajmëroi dëgjuesit që t’i “arratiseshin zemërimit që po vjen” (Mat.3:7). Shpëtimtari i urdhëroi dëgjuesit: “Unë do t’ju tregoj prej kujt duhet të keni frikë: druani nga ai që, pasi ka vrarë, ka pushtet të të hedhë në Gehena; po, po ju them, nga ai të keni frikë” (Luka 12:5). Apostull Pali tha: “Duke e njohur frikën e Zotit, ne bindim njerëzit” (2 Kor. 5:11). Besnikëria kërkon që të flasim po aq qartë për ferrin, sa dhe për qiellin.

14. Mëshira e Perëndisë – Atributet e Perendise

“Kremtoni Zotin, sepse ai është i mirë dhe mirësia e tij vazhdon përjetë” (Ps. 136:1). Për këtë përsosmëri të natyrës Hyjnore, Perëndia duhet të lavdërohet në kulm. Tre herë psalmisti u thërret shenjtorëve që të falënderojnë Zotin për këtë atribut të adhurueshëm. Dhe sigurisht që kjo është më e pakta që mund t’u kërkohet marrësve të këtij bollëku të madh. Kur soditim cilësitë e kësaj përsosmërie Hyjnore, nuk mund të mos bekojmë Perëndinë për këtë. Mëshira e tij është e “madhe” (1 Mbretërve 3:6), e “bollshme” (Ps.86:5), “thellë” (Luka 1:78), e “shumtë” (1 Pjet.1:3); është e përjetshme për ata që i druhen atij (Ps. 103:17).

Le të themi me psalmistin: “Por unë do të kremtoj fuqinë tënde dhe në mëngjes do të lëvdoj me zë të lartë mirësinë tënde, sepse ti ke qenë për mua një kështjellë dhe një strehë ditën e fatkeqësisë” (Ps.59:16). “Unë do të bëj që të kalojë para teje gjithë mirësia ime dhe do të shpall emrin e Zotit para teje. Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj” (Eksodi 33:19). Ku ndryshon “mëshira” nga “hiri” i Perëndisë? Mëshira e Perëndisë rrjedh nga mirësia Hyjnore. Tipari i parë i mirësisë së Perëndisë është zemërmirësia apo bujaria, me anë të së cilës ai u jep lirisht krijesave të tij si krijesa; prandaj u ka dhënë ekzistencë dhe jetë të gjitha gjërave. Pastaj është mëshira e tij që nxjerr në pah prirjen që ka Perëndia për të çliruar mjerimin e kriejsave mëkatare. Pra, “mëshira” presupozon mëkatin.

Megjithëse mund të mos jetë e lehtë të perceptohet që për herë të parë ndryshimi i vërtetë midis hirit dhe mëshirës së Perëndisë, na ndihmon vërtet, po por të shqyrtojmë me kujdes marrëdhëniet e tij me engjëjt e rënë. Ai nuk u ka treguar mëshirë asnjëherë atyre, sepse ata nuk kanë patur nevojë për të, pasi nuk kanë mëkatuar e nuk kanë qenë kurrë nën efektet e mallkimit. Megjithatë, ata janë sigurisht objektet e hirit të lirë e sovran të Perëndisë. Së pari, për shkak të zgjedhjes së tyre prej Tij, nga e tërë raca engjëllore (1 Tim. 5:21). Së dyti dhe si pasojë e zgjedhjes së tyre, për shkak të ruajtjes së tij nga rebelimi, kur Satani rebeloi dhe tërhoqi pas vetes një të tretën e ushtrisë qiellore (Zbul.12:4). Së treti, duke bërë Krishtin Kreun e tyre (Kol.2:10; 1 Pjet.3:22), me anë të të cilave ata janë të sigurtë përjetësisht në gjendjen e tyre të shenjtë, në të cilën u krijuan. Së katërti, për shkak të pozitës së lartësuar që u është caktuar: për të jetuar në praninë e drejtpërdrejtë të Perëndisë (Dan.7:10), për t’i shërbyer atij vazhdimisht në tempullin e tij qiellor, për të marrë mandate të nderuara prej tij (Heb.1:14). Ky është hir i bollshëm drejt tyre, por jo “mëshirë”.

Ndërsa përpiqemi që të studiojmë mëshirën e Perëndisë, siç na paraqitet në Shkrimet, një dallim i trefishtë duhet të bëhet, që Fjala e të vërtetës të “ndahet si duhet”. Së pari, kemi mëshirën e përgjithshme të Perëndisë, që nuk shtrihet vetëm ndaj të gjithë njerëzve, besimtarë apo jobesimtarë, por edhe ndaj tërë krijimit: “plot dhemshuri për të gjitha veprat e tij” (Ps.145:9); “ai u jep të gjithëve jetë, hukatje dhe çdo gjë” (Veprat 17:25). Perëndia ka mëshirë për bishat dhe u plotëson nevojat. Së dyti, kemi mëshirën e veçantë të Perëndisë, që ushtrohet ndaj bijve të njerëzve, duke i ndihmuar dhe përkrahur ata, megjithë mëkatet e tyre. Atyre u komunikon të gjitha domosdoshmëritë e jetës: “sepse ai bën të lindë diellin e tij mbi të mirët dhe mbi të këqijtë, dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët” (Mat.5:45). Së treti, kemi mëshirën sovrane që ruhet për trashëgimtarët e shpëtimit, që u përcillet sipas besëlidhjes, përmes Ndërmjetësit.

Në lidhje me ndryshimin midis dallimin e dytë dhe të tretë, ka rëndësi të vëmë re se mëshirat që Perëndia u jep të këqinjve janë krejtësisht të një natyre të përkohshme; pra janë të kufizuara vetëm ndaj kësaj jete. Nuk do të ketë mëshirë për ta përtej varrit: “Me qenë se është një popull pa zgjuaësi, prandaj Ai që e ka bërë nuk do t’i vijë keq për të, Ai që e ka formuar nuk do t’i japë hir” (Isa.27:11). Por, për disa prej lexuesve tanë mund të paraqitet një vështirësi, fakti që Shkrimi pohon se “mirësia e tij vazhdon përjetë” (Ps. 136:1). Dy gjëra duhet të theksohen në lidhje me këtë. Perëndia nuk pushon së qëni i mëshirshëm, sepse kjo është veti e esencës Hyjnore (Ps.116:5); por ushtrimi i mëshirës së tij rregullohet nga vullneti i tij sovran. Kështu duhet të jetë sepse nuk ka asgjë jashtë vetes që e detyron të veprojë, se po të kishte diçka, atëherë ajo “diçka” do të ishte supreme e Perëndia nuk do të ishte më Perëndi.

Ёshtë vetëm hiri sovran i kulluar që përcakton zbatimin e mëshirës hyjnore. Perëndia e pohon qartë këtë fakt, te Rom. 9:15. “Ai i thotë në fakt Moisiut: Do të kem mëshirë për atë që të kem mëshirë, dhe do të kem dhembshuri për atë që do të kem dhembshuri”. Perëndia nuk nxitet nga gjendja e mjerë e krijesës që të tregohet i mëshirshëm, sepse ai nuk ndikohet nga gjërat jashtë vetes, ashtu si ne. Po të ndikohej nga mjerimi i ndyrë i mëkatarëve lebrozë, ai do t’i pastronte dhe do t’i shpëtonte të gjithë. Por jo. Pse? Sepse nuk është kënaqësia dhe synimi i tij. Aq më pak nuk është merita e krijesës që e nxit të vendosë mëshirën e tij, pasi është kontradiktore të flasësh për “mëshirë” merituese. “Ai na shpëtoi jo me anë të veprave të drejta që ne bëmë, por sipas mëshirës së tij” (Titi 3:5). Këtu, veprat qëndrojnë në kundërshtim të madh me mëshirën. As nuk është merita e Krishtit që e nxit Perëndinë që të vendosë mëshirat e tij mbi të zgjedhurit, pasi ashtu do të ishte zëvëndësimi i efektit në llogari të shkakut. Por është “përmes” ose për shkak të mëshirës së madhe të Perëndisë sonë që Krishti u dërgua tek të tijët (Luka 1:78). Meritat e Krishtit mundësojnë që Perëndia të vendosë me drejtësi mëshira frymërore mbi të zgjedhurit, pasi drejtësia është përmbushur krejtësisht nga Garanti! Jo, mëshira rrjedh plotësisht nga kënaqësia madhështore e Perëndisë.

Përsëri, megjithëse mrekullisht e vërtetë, që mëshira e Perëndisë “zgjat përjetë”, ne duhet të shohim me kujdes objektet të cilave iu zbulohet “mëshira” e tij. Edhe flakja e rebelëve në Liqenin e zjarrtë është një akt mëshire. Dënimi i të këqinjve duhet të vëzhgohet nga një pikëpamje e trefishtë. Nga pikëpamja e Perëndisë, është një akt drejtësie, që vë në vend nderin e tij. Mëshira e Perëndisë nuk shfaqet kurrë në kurriz të shenjtërisë dhe drejtësisë së tij. Nga ana njerëzore, është akt barazie, gjatë të cilit detyrohen të vuajnë dënimin e duhur të paudhësive të tyre. Por nga pikëpamja e të shpenguarve, ndëshkimi i të këqinjve është një akt mëshire i papërshkrueshëm. Sa e tmerrshme do të ishte sikur të vazhdonte përgjithmonë gjendja e tanishme, kur bijtë e Perëndisë janë të detyruar që të jetojnë në mes të bijve të djallit! Qielli nuk do të ishte më ashtu si është, nëse veshët e shenjtorëve do të dëgjonin ende gjuhën e ndyrë dhe përdhosëse të rebelëve. Ç’mëshirë e madhe që në Jeruzalemin e Ri “Edhe nuk do të hyjë asgjë e papastër dhe askush që kryen neveri e gënjeshtër, por vetëm ata që janë të shkruar në librin e jetës të Qengjit” (Zbul.21:27).

Që lexuesi të mos mendojë se jemi mbështetur në imagjinatën tonë, gjatë paragrafit të fundit, le t’i drejtohemi Shkrimit të Shenjtë, për të pohuar atë që është thënë. Te Ps.143:12, shohim Davidin që lutet: “Në mirësinë tënde shkatërro armiqtë e mi dhe zhduki tërë ata që e pikëllojnë shpirtin tim, sepse unë jam shërbëtori yt”. Përsëri, te Ps.136:15 lexojmë se Perëndia “fshiu Faraonin dhe ushtrinë e tij në Detin e Kuq, sepse mirësia e tij vazhdon përjetë”. Ishte akt hakmarrjeje mbi faraonin dhe ushtrinë e tij, por ishte akt “mëshire” ndaj izraelitëve. Përsëri, te Zbulesa 19:1-3 lexojmë “Dhe pas këtyre dëgjova në qiell zërin e madh të një turme të shumtë, duke thënë: “Aleluja! Shpëtimi, dhe lavdia, dhe nderimi, dhe fuqia i përkasin Zotit, Perëndisë sonë, sepse të vërteta dhe të drejta janë gjykimet e tij! Ai në fakt gjykoi laviren e madhe, që e prishi dheun me kurvërinë e saj, dhe mori hak për gjakun e shërbëtorëve të vet të derdhur prej dorës së saj”. Dhe thanë për të dytën herë: “Aleluja! Dhe tymi i saj ngjitet në shekuj të shekujve”.

Nga çfarë kemi parë, le të vëmë re sesa arrogante është shpresa e të këqinjve, të cilët, pavarësisht nga provokimi i vazhdueshëm i Perëndisë, mbështeten te mëshira e tij. Sa ka nga ata që thonë se nuk besojnë se Perëndia do t’i flakë në ferr, sepse është mjaft i mëshirshëm. Një shpresë e tillë është një nepërkë, që po të futet tek ta do t’i helmojë për vdekje. Perëndia është një Perëndi drejtësie, siç është edhe Perëndi mëshire dhe e ka shpallur qartë se “nuk e lë të pandëshkuar fajtorin” (Eks.34:7). Po, ai ka thënë “Të pabesët do të zbresin në Sheol; po, të gjitha kombet që harrojnë Perëndinë” (Ps. 9:17). Njerëzit mund të arësyetojnë në këtë mënyrë: Nuk besoj se po të mblidhen gjithnjë e më shumë fëlliqësitë dhe ujrat e zeza bëhen të ndenjura, duke rënduar ajrin, një Perëndi i mëshirshëm do t’i lërë që të bien pre e një ethe vdekjeprurëse. Në fakt, ata që shpërfillin ligjet e shëndetit sëmuren, pavarësisht nga mëshira e Perëndisë. Edhe ata që shpërfillin ligjet e shëndetit frymëror do të vuajnë përjetësisht Vdekjen e Dytë.

Tejet solemne është të shohësh shumë veta që e abuzojnë këtë përsosmëri Hyjnore. Ata vazhdojnë ta përbuzin autoritetin e Perëndisë, nëpërkëmbin ligjet e tij, ngulmojnë në mëkat, por e marrin të garantuar mëshirën e tij. Por Perëndia nuk mund të jetë i padrejtë ndaj vetes. Perëndia u tregon mëshirë atyre që janë me të vërtetë të penduar, por jo ndaj të papenduarve (Luka 13:3). Të vazhdosh në mëkat dhe të mbështetesh megjithatë në mëshirën e tij për të hequr ndëshkimin është djallëzore. Ёshtë sikur të thuash: “”Të bëjmë të keqen që të vijë e mira” dhe për të tillë njerëz thuhet se “dënimi i këtyre është i drejtë” (Rom. 3:8). Arroganca do të zhgënjehet me siguri, mjafton të lexoni me kujdes Ligji i Përt. 29:18-20. Krishti është Froni shpirtëror i Mëshirës dhe të gjithë ata që përbuzin dhe mohojnë sundimin e tij do të “vdesin rrugës, sepse zemërimi i tij mund të ndizet në një çast” (Ps. 2:12).

Por le të shohim së fundi mëshirat shpirtërore të Perëndisë ndaj popullit të tij. “e madhe deri në qiell është mirësia jote” (Ps.57:10). Pasuritë e kësaj mëshire e tejkalojnë mendimet tona më të larta. “Sepse sa të lartë janë qiejtë mbi tokën, aq e madhe është mirësia e tij ndaj atyre që kanë frikë prej tij” (Ps. 103:11). Askush nuk mund ta masë. Të zgjedhurit janë përgatitur si “enë mëshire” (Rom.9:23). Mëshira u dha jetë kur ishin të vdekur në mëkat (Efes. 2:4-5). Mëshira i shpëton (Titit 3:5). Mëshira e tij e bollshme që i lindi në një trashëgimi të përjetshme (1 Pjet.1:3). Nuk ka kohë që të flasim për mëshirën e tij ruajtëse, falëse dhe siguruese. Për të tijët, Perëndia është “Ati i mëshirave” (2 Kor.1:3).

Kur shpirti im sodit tënden mirësi

Humbas i tëri në lavde, mrekulli e dashuri.

15. Dashuria e Perëndisë – Atributet e Perendise

Tre gjëra na thuhen në shkrimet e shenjta në lidhje me natyrën e Perëndisë. Së pari, “Perëndia është frymë” (Gjoni 4:24). Në greqisht, nuk ka nyje të shquar dhe të thuash “Perëndia është frymë” është shumë e kundërshtueshme, sepse e vë në një rang me të tjerët. Perëndia është “frymë” në kuptimin më të lartë. Meqë është “frymë”, ai është pa trup, pa asnjë substancë të dukshme. Po të kishte trup të prekshëm, nuk do të ishte i gjithpranishëm, por do të kufizohej ndaj një vendi të caktuar sepse është “frymë”, mbush qiellin e tokën. Së dyti, “Perëndia është dritë” (1 Gjoni 1:5), që është e kundërta e errësirës. Te Shkrimi, “errësira” simbolizon mëkatin, të keqen, vdekjen, ndërsa “drita” shenjtërinë, mirësinë dhe jetën. Së treti, “Perëndia është dashuri” (1 Gjoni 4:8). Jo se Perëndia “do” por ai është vetë dashuria. Dashuria nuk është thjesht një nga atributet e tij, por vetë natyra e tij.

Ka shumë sot që flasin mbi dashurinë e Perëndisë, të cilët janë krejt të huaj ndaj Perëndisë së dashurisë. Dashuria hyjnore shihet zakonisht si një farë dobësie e këndshme, një farë plotësimi i natyrshëm, që kthehet në një sentiment të thjeshtë të sëmurë, që imiton emocionet njerëzore. Por në fakt, edhe këtu si kudo gjetkë, mendimet tona duhet të formohen e rregullohen nga zbulesa e Shkrimeve. Domosdoshmëria urgjente për këtë, shihet jo vetëm nga padituria që mbizotëron zakonisht, por edhe nga niveli i ulët i përshpirtshmërisë që shfaqet kudo, në mes të krishterëve të shpallur. Sa pak dashuri të vërtetë ka për Perëndinë. Një nga arsyet kryesore për këtë është interesimi shumë i vogël i zemrave tona për këtë dashuri të mrekullueshme ndaj popullit të tij. Sa më shumë njihemi me dashurinë e tij, karakterin, plotësinë e bekimin e tij, aq më shumë do të tërhiqen zemrat tona ndaj tij me dashuri.

1. Dashuria e Perëndisë është e pandikueshme. Me këtë duam të themi, se nuk kishte asgjë në objektet e dashurisë së tij që ta nxiste zbatimin e saj, asgjë në krijesat për ta joshur ose nxitur atë. Dashuria që ka një krijesë për një tjetër ndodh për shkak të diçkaje që sheh te objekti, por dashuria e Perëndisë është e lirë, spontane, e pa nxitur nga ndonjë shkak. Arsyeja e vetme pse Perëndia do dikënd ka lidhje me vullnetin e tij sovran: “Zoti nuk e ka vënë dashurinë e tij mbi ju, as nuk ju ka zgjedhur, sepse nuk ishit më të shumtë nga asnjë popull tjetër; ju ishit në fakt më i vogli i të gjithë popujve; por sepse Zoti ju do” (Ligji i Përt. 7:7-8). Perëndia e ka dashur popullin e tij nga përjetësia dhe prandaj, asgjë që ka të bëjë me krijesën nuk mund të jetë shkak i asaj që gjendet te Perëndia. Ai do për shkak të vetvetes: “sipas qëllimit të tij” (2 Tim.1:9).

“Ne e duam atë, sepse ai na deshi i pari” (1 Gjoni 4:19). Perëndia nuk na deshi, sepse ne e deshëm, por na deshi para se të kishim një farë dashurie për të. Po të na donte Perëndia si shpërblim për tonën, atëherë nuk do të ishte spontane nga ana e tij, por sepse na deshi kur nuk ishim për t’u dashur, është e qartë se dashuria e tij është e pandikueshme. Ka shumë rëndësi, që Perëndia të nderohet dhe zemra e fëmijës të forcohet, që të jemi të qartë mbi këtë të vërtetë të çmuar. Dashuria e Perëndisë për mua dhe për secilin prej të “tijëve” nuk u ndikua fare nga diçka që gjendej në ne. Cila ishte ajo gjë tek unë që preku zemrën e Perëndisë? Absolutisht asgjë. Përkundrazi, çdo gjë te unë e largonte atë, i sillte urrejtje, një qënie mëkatare, e prishur, pa “asgjë të mirë” në vetvete.

Çfarë mund të meritonte tek unë nderim

Ose mund t’i jepte Krijuesit kënaqësi?

Por të pëlqeu ty o Atë,

Ndaj unë përjetë do të të këndoj lavde

2. Ёshtë e përjetshme. Kështu duhet të ndodhte, sepse Perëndia është vetë i përjetshëm dhe Perëndia është dashuri, prandaj, ashtu si vetë Perëndia nuk ka patur fillim, edhe dashuria e tij nuk ka fillim. Duke qenë se një koncept i tillë e tejkalon kuptimin e mendjeve tona të brishta, ne duhet të përkulemi në adhurim, atëherë kur nuk mund të kuptojmë. Sa e qartë është dëshmia te Jeremia 31:3. “të kam dashur me një dashuri të përjetshme; prandaj të kam tërhequr me dashamirësi”. Ç’bekim të dish se Perëndia i madh e i shenjtë i deshi të tijët, edhe para se të krijoheshin qielli e toka, se e fiksoi zemrën e tij mbi ta, që nga përjetësia. Këtë e tregon qartë fakti që dashuria e tij është spontane, sepse i ka dashur shekuj para se të ekzistonin.

Po kjo e vërtetë e çmuar na paraqitet te Efes.1:4-5: “sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet”. Ç’lavdërim duhet të nxisë kjo te fëmijët e tij! Sa qetësuese kjo për zemrën: meqenëse dashuria e Perëndisë ndaj meje nuk kishte fillim, nuk do të ketë as fund!. Meqenëse është e vërtetë se “nga përjetësia në përjetësi” ai është Perëndi dhe meqenëse Perëndia është “dashuri”, atëherë është po aq e vërtetë se “nga përjetësia përjetësi” ai i do të tijët.

3. Ёshtë sovrane. Kjo është vetë-dëshmuese. Vetë Perëndia është sovran, nuk i ka kujt detyrim, është vetë ligj-vënësi, duke vepruar gjithnjë sipas kënaqësisë së tij mbretërore. Meqë Perëndia është sovran dhe dashuri, rrjedh domosdoshmërish se dashuria e tij është sovrane. Meqë Perëndia është Perëndi, ai bën ç’të dojë. Ja çfarë pohon vetë: “E desha Jakobin dhe e urreva Ezaun” (Rom.9:13). Te Jakobi nuk gjendeshin më shumë merita që të ishte ishte objekt i dashurisë hyjnore sesa te Esau. Kishin të njëjtët prindër dhe kishin lindur në të njëjtën kohë, ishin binjakë dhe megjithatë Perëndia deshi njërin dhe urreu tjetrin. Pse? Sepse kështu i pëlqeu.

Sovraniteti i dashurisë së Perëndisë rrjedh domosdo nga fakti që është i pandikueshëm nga çdo gjë që gjendet te krijesat. Pra, të pohosh se shkaku i dashurisë së tij gjendet te vetë Perëndia, do të thotë të thuash se ai do atë që i pëlqen të dojë. Supozo të kundërtën për një çast. Supozo sikur dashuria e Perëndisë të përcaktohej nga çdo gjë tjetër përveç vullnetit të tij, atëherë ai do të donte me sundim force dhe duke dashur me sundim force, do të ishte nën ligjin e dashurisë e si rrjedhim, në vend që të ishte i lirë, vetë Perëndia do të sundohej nga ligji. “në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas”…kujt?. Ndonjë cilësie të përsosur që kishte paraparë në ta? Aspak! E po atëherë? “Sipas pëlqimit të vullnetit të vet” (Efes.1:4-5).

4. Ёshtë e pafund. Gjithçka rreth Perëndisë është e pafund. Esenca e tij mbush tokën dhe qiellin. Urtësia e tij është e pakufizueshme, sepse njeh gjithçka nga e kaluara, e tashmja dhe e ardhmja. Pushteti i tij është i pakufizuar, sepse nuk ka asgjë të vështirë për të. Pra dashuria e tij është pa kufi. Ka një thellësi që askush nuk mund ta nxërë, ka një lartësi së cilës askush nuk mund t’i ngjitet, ka një gjatësi dhe gjerësi që nuk mund të matet me anë të ndonjë standardi krijesash. Kjo shprehet bukur te Efes.2:4 “Por Perëndia, që është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi”: fjala “madhe” është e ngjashme me “Perëndia e deshi aq” te Gjoni 3:16. Na thuhet se dashuria e Perëndisë është ashtë e paparritshme, sa nuk mund të matet.

Asnjë gjuhë nuk mund ta shprehë plotësisht pafundësinë e dashurisë së Perëndisë e asnjë mendje nuk mund ta kuptojë atë sepse e “tejkalon njohjen” (Efes. 3:19). Idetë më të gjera që një mendje e fundme mund të formojë mbi dashurinë Hyjnore, janë pafundësisht nën natyrën e vërtetë. Qielli nuk është aq larg tokës sa mirësia e Perëndisë është përtej konceptimeve që ngrihen më shumë, të cilat ne mund t’i formojmë. Ёshtë një oqean që dallgëzohet më lart sesa të gjitha malet e kundërshtisë ndaj objekteve të saj. Ajo është një burim prej nga rrjedh çdo gjë e mirë e domosdoshme për ata që janë të interesuar ndaj saj. Xhon Brain, 1743

5. Ajo është e pandryshueshme. Ashtu si vetë Perëndia, “nuk ka ndërrim dhe as hije ndryshimi” (Jakobi 1:17), edhe dashuria e tij nuk njeh as ndryshim e as pakësim. I mjeri Krimbi Jakob jep një shembull të fuqishëm të kësaj: “Jakobin kam dashur” shpalli Jehovahu dhe pavarësisht nga mosbesimi dhe kokëfortësia, ai nuk rreshti kurrë së dashuri atë. . Gjoni 13:1 na jep një tjetër ilustrim tjetër të bukur. Po atë natë kur një nga apostujt tha “Zbulona Atin”, një tjetër e mohoi me mallkime. Të gjithë u skandalizuan dhe e braktisën. Por “duke i dashur të vetët që ishin në botë, i deshi deri në fund”. Dashuria hyjnore nuk njeh ndryshueshmëri por është e “fortë si vdekja…shumë ujëra nuk mund ta mposhtin” (Kënga e Këngëve 8:6-7). Asgjë nuk mund të na ndajë prej saj (Rom. 8:35-39).

“Dashuria e tij nuk njeh as fund e as masë,

Asgjë nuk ia ndërron drejtimin,

Njësoj rrjedh përjetësisht,

Nga një burim i përjetshëm në tjetrin”.

6. Ёshtë e shenjtë. Dashuria e Perëndisë nuk diktohet nga tekat, pasionet apo ndjenjat, por parimi. Ashtu si hiri i tij mbretëron jo për llogari të saj, por “përmes drejtësisë” (Rom.5:21), edhe dashuria e tij nuk bie kurrë në kundërshtim me shenjtërinë e tij. “Perëndia është dritë” (1 Gjoni 1:5) përmendet para “Perëndia është dashuri” (1 Gjoni 4:8). Dashuria e Perëndisë nuk është thjesht një dobësi e përzemërt apo butësi femërore. Shkrimi shpall: “sepse Perëndia ndreq atë që do dhe fshikullon çdo bir që i pëlqen” (Heb.12:6). Perëndia nuk e toleron mëkatin, edhe atë të të tijëve. Dashuria e tij është e pastër, e papërzier me çdo sentimentalizëm qaravitës.

7. Ёshtë e hirshme. Dashuria dhe favori i Perëndisë janë të pandashme. Kjo shfaqet qartë te Rom.8:32-39. Mund të kuptohet se cila është kjo dashuri, prej nga nuk ka “ndarje”, konceptohet lehtë nga qëllimi e kontekstit të drejtpërdrejtë: është mirëdashja dhe hiri i Perëndisë që e nxiti të jepte Birin e tij për mëkatarët. Kjo dashuri ishte fuqia impulsive e mishërimit të Krishtit: “Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin” (Gjoni 3:16). Krishti vdiq jo që të bënte Perëndinë të na donte, por sepse i desh të tijët. Kalvari është demonstrimi supreme i dashurisë hyjnore. Sa herë që tundohesh për të dyshuar dashurinë e Perëndisë, lexues i krishterë, kthehu te Kalvari.

Ja sa shumë arsye për të besuar e duruar nën pikëllimin hyjnor. Krishti ishte në dashurinë e Atit e megjithatë nuk u përjashtua nga varfëria, sëmundja dhe përndjekja. Ai kishte uri dhe etje. Kur Krishti i lejoi që të pështynin mbi të dhe ta godisnin, nuk ishte e papajtueshme me dashurinë e Perëndisë. Atëherë asnjë i krishterë të mos ta vërë në pikëpyetje dashurinë e Perëndisë kur kalon përmes mundimeve e provave të dhimbshme. Perëndia nuk i dha Krishtit në jetën tokësore begati të përkohshme, sepse “nuk kishte ku të vinte kokën”. Por i dha Frymën “pa masë” (Gjoni 3:3:34). Mësoni atëherë që bekimet frymërore janë dhuratat kryesore të dashurisë hyjnore. Ç’bekim të dish se kur bota na urren, Perëndia na do!

13. Hiri i Perëndisë – Atributet e Perendise

Hiri është një përsosmëri e karakterit hyjnor që ushtrohet vetëm ndaj të zgjedhurve. As në Dhjatën e Vjetër e as në Dhjetën e Re nuk përmendet hiri i Perëndisë në lidhje me njerëzimin në përgjithësi, aq më pak me krijesat më të ulta. Nga kjo dallohet nga “mëshira”, sepse mëshira e Perëndisë është “mbi të gjitha veprat e tij” (Ps. 145:9). Hiri është i vetmi burim nga i cili rrjedh mirëdashja, dashuria dhe shpëtimi i Perëndisë ndaj të zgjedhurve të tij. Ky atribut i karakterit hyjnor është përkufizuar në këtë mënyrë nga Abraham Buth në librin e tij ndihmues Mbretërimi i Hirit: “Ёshtë favori i përjetshëm dhe absolut i Perëndisë, shfaqur në vendosjen e bekimeve frymërore dhe të përjetshme ndaj fajtorëve dhe të padenjëve”.

Hiri hyjnor është favori sovran dhe shpëtues i Perëndisë, ushtruar ndaj atyre që nuk kanë asnjë meritë vetvete dhe për të cilën nuk u kërkohet asnjë konpensim. Ёshtë po ashtu favori i Perëndisë që iu shfaqet atyre që jo vetëm nuk kanë asnjë meritë në vetvete por meritojnë vetëm të keqen dhe ferrin. Ky favor është krejtësisht i pamerituar dhe i pakërkuar dhe nuk i bën asnjë përshtypje diçka që gjendet në objektet, tek të cilat përcillet. Hiri as nuk mund të blihet apo fitohet nga krijesa, sepse ndryshe nuk do të ishte më hir. Kur diçka është nga “hiri”, do të thotë që marrësi nuk ka asnjë meritë, pra nuk varet fare prej tij, por e merr atë krejt si bamirësi, pa e kërkuar apo dëshiruar atë.

Shtjellimi i plotë i hirit mahnitës të Perëndisë gjendet në letrat e apostullit Pal. Në shkrimet e tij, “hiri” qëndron në kundërshtim të plotë me çdo vepër dhe meritë, të çfarëdo lloji apo shkallëzimi. Kjo është mëse e qartë nga Rom.11:6. “Dhe, po të jetë prej hirit, nuk është më prej veprash, përndryshe hiri nuk do të ishte më hir, përndryshe vepra nuk do të ishte më vepër”. Hiri dhe veprat nuk mund të bashkohen dot, ashtu si acidi dhe alkali. “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë,jo nga vepra, që të mos mburret askush” (Efes. 2:8-9). Favori absolute i Perëndisë nuk mund të bashkohet me meritën njerëzore, ashtu si nuk shkrihen në një vaji dhe uji (Rom. 4:4-5).

Hiri hyjnor ka tre tipare kryesore. Së pari, është i përjetshëm. Hiri është planifikuar para se të niste të ushtrohej, është synuar para se të jepej: “Që na shpëtoi dhe na thirri me një thirrje të shenjtë, jo sipas veprave tona, por sipas qëllimit të tij dhe sipas hirit, që na u dha në Krishtin Jezus përpara fillimit të kohëve” (2 Tim.1:9). Së dyti, është falas, sepse askush nuk e ka blerë dot atë: “Por janë shfajësuar falas me anë të hirit të tij”, nëpërmjet shpengimit që është në Krishtin Jezus”. Së treti, është sovran, sepse Perëndia e ushtron dhe ua jep atyre që dëshiron t’ua japë: “Ashtu edhe hiri të mbretërojë” (Rom.5:21). Nëse hiri “mbretëron”, do të thotë që është në fron dhe ai që është ulur në fron është sovran. Prandaj “froni i hirit” (Heb.4:16).

Meqenëse hiri është favor i pamerituar, ai duhet të ushtrohet në një mënyrë sovrane. Prandaj Zoti shpall: “Do të mëshiroj atë që do të mëshiroj” (Eksodi 33:19). Nëse Perëndia do t’u tregonte mëshirë të gjithë pasardhësve të Adamit, njerëzit do të konkludonin menjëherë se ai ishte i detyruar me të drejtë që t’i merrte në qiell, si një konpensim i duhur për shkak se lejoi racën njerëzore që të binte në mëkat. Por Perëndia i madh nuk ndodhet nën asnjë detyrim ndaj krijesave të tij, aq më pak ndaj atyre që kanë rebeluar ndaj tij.

Jeta e përjetshme është dhuratë, ndaj dhe as nuk mund të fitohet me anë të veprave të mira e as nuk mund të shpallet si e drejtë. Duke qenë se shpëtimi është “dhuratë”, kush ka të drejtë t’i thotë Perëndisë se kujt duhet t’ia japë? Jo se Dhënësi ia refuzon dhuratën atyre që e kërkojmë me gjithë zemër dhe sipas rregullave të vendosura nga ai vetë. Aspak!. Ai nuk refuzon askënd që vjen te ai duarbosh dhe sipas vullnetit të tij. Por nëse në një botë me rebelë mosbesues dhe që nuk pendohen, Perëndia vendos të ushtrojë të drejtën e tij sovrane duke zgjedhur një numër të caktuar që të shpëtohen, a i bëhet keq kujt? A është Perëndia i detyruar që t’ua imponojë dhuratën atyre që nuk e çmojnë atë dhe që të shpëtojë ata që janë të vendosur për të ecur sipas dëshirës së tyre?

Por nuk ka gjë tjetër që ta inatosë më shumë njeriun natyror dhe të nxjerrë në pah armiqësinë e tij të natyrshme e të regjur kundër Perëndisë, sesa të theksosh përjetësinë, lirinë dhe sovranitetin absolut të hirit hyjnor. Fakti që Perëndia duhet të kishte formuar qëllimin e tij nga përjetësia, pa u konsultuar me krijesën, është shumë përulëse për zemrën e pathyer. Fakti që ky hir nuk mund të fitohet me anë të përpjekjeve njerëzore kërkon nga vetë-drejtësia mohimin e vetes. Dhe fakti që ky hir veçon atë që dëshiron të jetë objekti i favorizuar, provokon protesta të fuqishme nga rebelë kryeneçë. Argjila ngrihet kundër Poçarit dhe e pyet: “Pse më ke krijuar në këtë mënyrë?” Një rebel i shfrenuar guxon të vërë në pikëpyetje drejtësinë e sovranitetit Hyjnor.

Hiri i veçantë i Perëndisë shihet në shpëtimin e atyre që ka veçuar me sovranitet për të qenë më të preferuarit e tij. Me “veçim” e kemi fjalën për faktin që hiri diskriminon, sjell ndryshime, zgjedh disa dhe shpërfill disa të tjerë. Pikërisht hiri veçues e zgjodhi Abrahamin nga mesi i fqinjëve të tij idhujtarë dhe e bëri atë “mikun e Perëndisë”. Ishte po hiri veçues që shpëtoi “mëkatarët e pijanecët”, por tha për farisenjtë fetarë “Hiqni dorë prej tyre (Mat.15:14). Askund nuk shkëlqen më me spikatje lavdia e hirit të lirë dhe sovran të Perëndisë sesa në padenjësinë dhe ndryshueshmërinë e objekteve të tij. Ja sa bukur e ka ilustruar këtë Xheims Hervi (1751):

Sipas deklaratës së gjykatës qiellore, aty ku ka me bollëk mëkat, edhe hiri është me bollëk. Manaseu ishte një përbindësh i madh, sepse bëri që fëmijët e tij të kalonin përmes zjarrit dhe e mbushi Jeruzalemin me gjak të pafajshëm. Manaseu ishte ekspert i paudhësisë, sepse jo vetëm që i shtoi sakrilegjet e tij por edhe helmoi parimet dhe i çoroditi më shumë subjektet e tij, duke i shtyrë që të silleshin më keq se idhujtarët më të urryer të pafe (shih 2 Kron.33). E megjithatë, ai përulet përmes këtij hiri mëse të bollshëm, ai reformohet dhe bëhet fëmijë i dashurisë falëse, një trashëgimtar i lavdisë të pavdekshme.

Ja dhe përndjekësi mizor dhe gjakatar, Sauli, i cili me kërcënimet e tij dhe zellin e tij vrastar, i trazoi dhe madje ekzekutoi për vdekje dishepujt e Krishtit, duke u shkaktuar kërdi familjeve të pambrojtura, me një frymë hakmarrëse. Në vend që të ngopej me këtë gjueti të egër gjaku, ai ngulmoi akoma drejt rrugës së shkatërrimit, me një etje të paepur për dhunë. Kjo etje është aq e zjarrtë dhe e papërmbajtur saqë madje shfryu akoma kërcënime dhe kërdi (Veprat 9:1). Fjalët e tij ishin si shtiza dhe shigjeta e gjuha si një shpatë e mprehtë. Kërcënimi i të krishterëve është aq i natyrshëm për të sa ç’është frymëmarrja për njeriun. Ai është i pushtuar nga zemra e tij inatçore. Vetëm nga dëshira për pushtet, që çdo fjalë që thotë, çdo frymë që merr, kërkon vetëm vdekje dhe i rrëzon disa nga prej dishepujve të pafajshëm. Kush, duke u nisur nga parimet e gjykimit njerëzor, nuk do ta kishte deklaruar atë një mjet zemërimi, i paracaktuar që të dënohej patjetër? Kush nuk do të konkludonte se prangat më të fuqishme dhe biruca më e thellë në botën e mjerimit, do të rezervoheshin për një armik kaq të paepur të perëndishmërisë së vërtetë? E megjithatë, admiro dhe adhuro thesaret e pashtershme të hirit, sepse ky Saul pranohet në bashkësinë e mirë të profetëve, rradhitet në ushtrinë fisnike të martirëve dhe shquhet ndër apostujt e lavdishëm.

Korintasit ishin të famshëm në ligësi. Disa prej tyre zhyteshin në vese të tilla të neveritshme dhe padrejtësi që ishin të turpshme për natyrën njerëzore. Por edhe këta bij dhune dhe skllevër të sensualizmit u lane, u shenjtëruan dhe u shfajësuan (1 Kor. 6:9-11). “Të larë” në gjakun e çmuar të një Shpenguesi që vdiq; “shenjtëruar” nga veprimet e fuqishme të Frymës së bekuar; dhe “shfajësuar” përmes mëshirave të mëdha të një Perëndie të hirshëm. Ata që ishin barrë për këtë botë janë tani gëzimi i qiellit dhe kënaqësia e engjëjve.

Tani hiri i Perëndisë shfaqet në dhe përmes Zotit Jezu Krisht. “Sepse Ligji u dha nëpërmjet Moisiut, por hiri dhe e vërteta erdhën nëpërmjet Jezu Krishtit” (Gjoni 1:17). Kjo s’do të thotë se Perëndia nuk ka ushtruar hir para se të mishërohej Biri i tij, pasi Zanafilla 6:8, Eksodi 33:19, etj tregojnë qartë të kundërtën. Por hiri dhe e vërteta u zbuluan dhe ilustruan përsosmërisht kur Shpenguesi erdhi në botë dhe vdiq për popullin e tij në kryq. Vetëm përmes Krishtit si Ndërmmjetës, hiri i Perëndisë arrin të zgjedhurit. “Mirëpo hiri nuk është si shkelja; nëse në fakt për shkak të shkeljes së një njeriu të vetëm vdiqën shumë, shumë më tepër hiri i Perëndisë dhe dhurata me anë të hirit e një njeriu, Jezu Krishtit, i teproi për shumë të tjerë. Në fakt, në qoftë se prej shkeljes së këtij njërit vetëm vdekja mbretëroi për shkak të atij njërit, akoma më shumë ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës se drejtësisë do të mbretërojnë në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishtit…me qëllim që ashtu si mëkati ka mbretëruar te vdekja, ashtu edhe hiri të mbretërojë me anë të drejtësisë në jetën e përjetshme nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë” (Rom. 5:15, 17, 21).

Hiri i Perëndisë shpallet në Ungjillin (Veprat 20:24), që është për judeun krenar një “skandal” dhe “marrëzi” për grekun kryelartë që filozofon. Dhe përse? Sepse nuk ka asgjë në të që përputhet me të kënaqurit e krenarisë së njeriut. Ungjilli shpall se nëse nuk jemi të shpëtuar nga hiri, nuk mund të shpëtohemi fare. Shpall se pa Krishtin, Dhurata e papërshkrueshme e hirit të Perëndisë, gjendja e çdo njeriu është e mjerueshme, e pashpresë, pandreqshmërisht. Ungjilli u drejtohet njerëzve si kriminelë fajtorë, të dënuar e të humbur. Shpall se moralisti më i dëlirë ndodhet në të njëjtën mjerim me të shthururin më epshor dhe profesorin që përmbsh zell tërë detyrat fetare, nuk është më i mirë sesa i pabesi më blasfemues.

Ungjilli e sheh çdo pasardhës të Adamit si një mëkatar të rënë, ndotur, të pashpresë e që meriton ferrin. Hiri që Ungjilli shpall është shpresa e vetme që ai ka. Të gjithë qëndrojnë para Perëndisë të dënuar si shkelës të ligjit të tij të shenjtë, si kriminelë fajtorë dhe të dënuar, që nuk janë duke pritur thjesht dënimin, por edhe ekzekutimin e dënimit të marrë tashmë (Gjoni 3:18; Rom.3:19). Të ankohesh kundër anësisë së hirit është vetëvrasje. Nëse mëkatari këmbëngul drejtësinë e merituar, atëherë Liqeni i Zjarrtë duhet të jetë pjesa që i takon në përjetësi. Shpresa e tij e vetme qëndron në përuljen ndaj vendimit që ka shpallur mbi të drejtësia Hyjnore, duke e pranuar drejtësinë absolute të tij, duke iu dorëzuar mëshirës së Perëndisë dhe duke e zbrazur veten ndaj hirit të Perëndisë, që tani i është zbuluar në Ungjillin.

Personi i tretë i Hyjit është Komunikuesi i hirit, prandaj ka marrë emrin “Fryma e hirit” (Zakaria 12:10). Perëndia Ati është Burimi i çdo hiri, pasi ai projektoi në vetvete besëlidhjen e përjetshme. Perëndia Biri është kanali i vetëm i hirit. Ungjilli është Shpallësi i hirit. Fryma është Dhënësi e ai që e zbaton Ungjillin me fuqi shpëtuese ndaj shpirtit, duke u dhënë jetë të zgjedhurve ndërsa janë shpirtërisht të vdekur, duke mposhtur vullnetin e tyre rebel, duke shkrirë zemrat e tyre të ngurtësuara, duke u hapur sytë e verbër e duke i pastruar nga lebroza e mëkatit. Prandaj mund të themi me të ndjerin G.S.Bishop:

Hiri është për njerëzit që janë aq të rrëzuar sa nuk mund ta ngrenë sëpatën e drejtësisë, aq të prishur saqë nuk mund të ndryshojnë natyrën, që është kundërshtare ndaj Perëndisë, saqë nuk pranon të kthehet te Ai, aq e shurdhër sa nuk mund ta dëgjojë atë dhe aq e vdekur saqë Ai vetë duhet të hapë varret dhe t’i ngrejë në ngjallje.

12. Durimi i Perëndisë – Atributet e Perendise

Për këtë subjekt është shkruar shumë më pak se për çdo subjekt tjetër, që ka të bëjë me përsosmëritë e natyrës Hyjnore. Shumë teologë që janë zgjeruar jashtë mase mbi atributet hyjnore e kanë anashkaluar durimin e Perëndisë pa bërë asnjë koment. Nuk është e lehtë të japësh një arsye për këtë, sepse sigurisht që durimi i Perëndisë është një nga përsosmëritë e tij siç është edhe urtësia, fuqia apo shenjtëria dhe duhet admiruar njësoj prej nesh. Vërtet që këtë shprehje aktuale nuk e gjejmë po aq shpesh në konkordancë, sa ato të atributeve të tjera, por lavdia e këtij hiri shkëlqen në çdo faqe të Shkrimit. Sigurisht që humbasim shumë nëse nuk meditojmë shpesh mbi durimin e Perëndisë dhe lutemi me zjarr që zemrat dhe ecja jonë të jetë më e komformuar me të.

Ka shumë mundësi që shumë shkrime nuk kanë arritur që të na japin diçka, në lidhje me durimin e Perëndisë për shkak të vështirësisë për të dalluar këtë atribut nga mirësia e Perëndisë dhe mëshira, sidomos këtë të fundit. Durimi i Perëndisë përmendet vazhdimisht në lidhje me hirin dhe mëshirën e tij, siç mund të shihet te Eksodi 34:6, Numrat 14:18, Ps.86:15, etj. Nuk mund të mohohet se durimi i Perëndisë është një nga manifestimet e shpeshta të mëshirës së tij. Por nuk mund ta pranojmë se ky durim dhe mëshirë janë e njëjta përsosmëri dhe nuk duhet të ndahen. Megjithatë nuk është e lehtë që të dallohen dhe Shkrimi na përligj që të pohojmë disa gjëra mbi diçka, që nuk mund ta bëjmë për diçka tjetër.

Ja si e përkufizon shkrimtari puritan, Stivën Çarnok, durimin e Perëndisë:

Ёshtë pjesë e mirësisë dhe mëshirës hyjnore, e e megjithatë ndryshon nga të dyja. Perëndia, si mirësia e përkryer, ka butësinë më të madhe, butësia është gjithnjë shoku i mirësisë së vërtetë dhe sa më e madhe mirësia, aq më e madhe butësia. Kush është aq i shenjtë sa Krishti dhe kush është aq zemërbutë? Ngadalësia e Perëndisë në zemërim është një degë…e mëshirës së Tij: “Zoti është i dhemshur dhe mëshirplot, i ngadalshëm në zemërim dhe i madh në mirësi” (Ps. 145:8). Ndryshon nga dëshira, përsa i përket konsideratës formale të objektit: mëshira e respekton krijesën si të mjerë, durimi respekton krijesën si kriminel; mëshira e mëshiron atë në mjerimin e tii dhe durimi duron mëkatin që shkaktoi mjerimin dhe sjell edhe më shumë.

Personalisht, ne do ta përkufizonim durimin Hyjnor si atë pushtet kontrolli që Perëndia e ushtron mbi veten, duke bërë që të duroj të këqinjtë dhe të durojë gjatë pa i ndëshkuar ata. Te Nahumi 1:3 ne lexojmë: “Zoti është i ngadalshëm në zemërim dhe pushtetmadh” dhe për këtë, zoti Çarnok thotë:

Njerëzit e famshëm të botës janë plot pasion dhe nuk janë të shpejtë për të falur një ofendim, apo për të duruar një ofendues, si i një rangu më të ulët. Mungesa e kontrollit që ka për veten e bën atë që të bëjë gjëra të pahijshme si rezultat i një provokimi. Një princ që mund të frenojë pasionin është mbret mbi veten, ashtu si është edhe mbi subjektet e mbretërisë së tij. Perëndia është i ngadalshëm në zemërim sepse është pushtetmadh. Ai nuk ka më pak pushtet mbi Veten nga sa ka mbi krijesat e tij.

Pikërisht këtu, besojmë se durimi i Perëndisë dallohet shumë qartë nga mëshira e tij. Megjithëse krijesa përfiton, durimi i Perëndisë kryesisht respekton veten, një kufizim që u vihet veprimeve të tij prej vullnetit të tij, kurse mëshira e tij konsumohet krejtësisht mbi krijesën. Durimi i Perëndisë është përsosmëria që e bën të durojë ofendime të mëdha pa asnjë reagim hakmarrës. Ai e ka pushtetin e durimit dhe atë të drejtësisë. Fjala hebraike për durimin hyjnor është përkthyer “ngadaltë në zemërim” te Neh.9:17, Ps.103:8, etj. Jo se natyra Hyjnore përmban pasione, por se urtësia dhe vullneti i Perëndisë kënaqet që të veprojë në përputhje me vetëpërmbajtjen dhe dinjitetin, që i ka hije madhështisë së tij të lartësuar.

Në mbështetje të përkufizimit tonë le të theksojmë se pikërisht kësaj përsosmërie të natyrës Hyjnore iu drejtua Moisiu, kur Izraeli mëkatoi rëndë në Kadesh-Barnea dhe e provokoi seriozisht Jehovahun. Zoti i tha shërbëtorit të tij: “Do t’i godas me murtajë dhe do t’a shkatërroj”. Atëherë, ndërmjetësuesi i popullit, Moisiu, si një lloj Krishti që do të vinte “Por tani, të lutem, le të shfaqet fuqia e Zotit tim në madhështinë e saj, ashtu si fole duke thënë: Zoti është i ngadaltë në zemërim” etj (Numrat 14:17). Pra, “ngadalësia e tij në zemërim” është “fuqia” e tij e vetë-përmbajtjes.

Përsëri te Rom.9:22 ne lexojmë: “Dhe çfarë të thuash nëse Perëndia, duke dashur të tregojë zemërimin e tij dhe të bëjë të njohur pushtetin e tij duroi me shumë zemërgjërësi enët e zemërimit që qenë bërë për prishje…?”. Po t’i kishte prishur menjëherë Perëndia këto enë rebele, pushteti i tij i vetëpërmbajtjes nuk do të ishte shfaqur qartë, por duke duruar ligësinë e tyre dhe duke duruar ndëshkimin për shumë kohë, pushteti i durimit të tij u demonstrua lavdishëm. Vërtet që të këqinjtë e interpretojnë zemërgjerësinë e tij ndryshe “Sepse vendimi kundër një veprimi të keq nuk zbatohet menjëherë, zemra e bijve të njerëzve është e mbushur nga dëshira për të bërë të keqen” (Predikuesi 8:11), por syri i vajosur admiron atë që ata abuzojnë.

“Perëndia e durimit” (Rom. 15:5) është një nga titujt e Perëndisë. Së pari, sepse Perëndia është si Autori, ashtu edhe Objekti i hirit të durimit tek shenjtori. Së dyti, sepse kështu është ai në vetvete: durimi është një nga përsosmëritë e tij. Së treti, si model për ne: “Vishuni, pra, si të zgjedhur të Perëndisë, shenjtorë dhe të dashur, me dhembshuri të brendshme, mirësinë, përulësinë, zemërbutësinë dhe me durimin” (Kol.3:12). Dhe përsëri “Bëhuni pra imitues të Perëndisë, si bij shumë të dashur” (Efes. 5:1). Kur tundoheni që të mërziteni nga dikush, ose që t’i hakmerreni diokujt që ju ka bërë keq, kujtoni durimin dhe zemergjerësinë e pafund të Perëndisë.

Durimi i Perëndisë shfaqet në mënyrën sesi vepron me mëkatarët. Sa mrekullueshëm u shfaq ndaj atyre para përmbytjes së botës. Kur njerëzimi ishte degjeneruar mbarë botën dhe i gjithë mishi ishte i prishur, Perëndia nuk i shkatërroi ata pa i paralajmëruar dhe “priti” (1 Pjet.3:20), mbase jo më pak se 120 vjet (Zan.6:3), kohë gjatë së cilës Noueu ishte një “predikues i drejtësisë” (2 Pjet. 2:5). Pra, më vonë, kur johebrenjtë jo vetëm që adhuruan dhe i shërbyen krijesës në vend të Krijuesit, por edhe kryen neveritë më të poshtra, që binin ndesh edhe me diktimet e natyrës (Rom. 1:19-26) duke mbushur kështu masën e paudhësive, Perëndia nuk e zhveshi shpatën për t’i shfarosur këta rebelë, Perëndia “la që të gjitha kombet të ndjekin rrugët e tyre; por nuk e la veten e vet pa dëshmi, duke bërë mirë, duke na dhënë shira prej qiellit dhe stinë të frytshme” (Veprat 14: 16-17).

Durimi i Perëndisë u shfaq mrekullisht ndaj Izraelit. Së pari, ai “për afro dyzet vjet i duroi në shkretëtirë” (Veprat 13:18). Më vonë, kur u futën në Kanaan por ndoqën zakonet e liga të kombeve që i rrethonin dhe u kthyen në idhujtari, megjithëse Perëndia i fshikulloi fort, nuk i shkatërroi krejtësisht por ngriti në pikëllimin e tyre çlirimtarë. Kur paudhësia e tyre arriti deri aty sa vetëm një Perëndi me një durim të pafund mund t’i duronte, ai i kurseu për shumë vite para se të lejonte që të shpërnguleshin në Babilon. Më në fund, kur rebelimi i tyre ndaj tij arriti kulmin, me kryqëzimin e Birit të tij, ai priti për 40 vjet, para se t’u dërgonte romakët dhe kjo, vetëm pasi nuk e kishin “çmuar veten të denjë për jetën e përjetshme” (Veprat 13:46).

Sa i mrekullueshëm është sot durimi i Perëndisë ndaj botës. Nga çdo anë njerëzit mëkatojnë pa kufi. Ligji i Perëndisë nëpërkëmbet dhe vetë Perëndia përbuzet. Sa e mrekullueshme që Perëndia nuk i godet menjëherë për vdekje ata që e kanë provokuar atë paturpësisht. Pse ai nuk i asgjëson papritmas të pabesin arrogant dhe blasfemuesin e bujshëm, siç bëri me Ananian dhe Safirën? Pse ai nuk bën që toka të hapë gojën dhe të gllabërojë përndjekësit e popullit të tij, në mënyrë që si Datani dhe Abirami, ata të zbresin të gjallë në ferr? Po për të krishterët rebelues që tolerojnë dhe praktikojnë çdo formë të mundshme të mëkatit nën mbulesën e emrit të shenjtë të Krishtit? Pse nuk u jep fund zemërimi i drejtë i qiellit neveritjeve të tilla? Ka vetëm një përgjigje: sepse Perëndia “duroi me shumë zemërgjërësi enët e zemërimit që qenë bërë për prishje?”.

Po autori dhe lexuesi? Le të shohim jetët tona. Nuk ka kaluar shumë kohë që nga koha kur ndiqnim shumicën, për të bërë të keqen, nuk donim fare t’ia dinim për lavdinë e Perëndisë dhe jetonim vetëm për të kënaqur veten. Sa me durim u soll ndaj sjelljes sonë të poshtër? Dhe tani që hiri na ka nxjerrë nga zjarri dhe na ka dhënë një vend në familjen e Perëndisë dhe na ka ngjizur në një trashëgimi të përjetshme në lavdi, sa keq e shpërblejmë. Sa e cekët mirënjohja jonë, sa e ngadaltë bindja jonë e sa i shpeshtë rebelimi ynë! Perëndia e lejon mishin që të mbetet te besimtari që të jetë i “durueshëm ndaj nesh” (2 Pjet.3:9). Duke qenë se ky atribut hyjnor shfaqet vetëm në këtë botë, Perëndia ua zbulon të “tijëve”.

Meditimet tona ndaj kësaj përsosmërie hyjnore zbutshin zemrat e ndërgjegjet tona dhe mësofshim në shkollën e përvojave të shenjta “durimin e shenjtorëve”, nënshtrimin ndaj vullnetit hyjnor dhe vazhdimësinë në veprat e mira. Le të kërkojmë hir me zell për ta ndjekur këtë përsosmëri hyjnore. “Jini, pra, të përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati juaj, që është në qiej” (Mat.5:48). Në kontekstin e drejtpërdrejtë të këtij vargu, Krishti na nxit që të duam armiqtë tanë, të bekojmë ata që na mallkojnë, t’u bëjmë mirë atyre që na urrejnë. Perëndia i duron shumë të këqinjtë, pavarësisht nga shumica e mëkateve të tyre dhe a do të dëshirojmë të hakmerremi për shkak të një dëmtimi të vogël?

11. Mirësia e Perëndisë – Atributet e Perendise

  Mirësia e Perëndisë zgjat vazhdimisht” (Ps. 52:1). “Mirësia” e Perëndisë i referohet përsosmërisë së natyrës së tij: “Dhe ky është mesazhi që dëgjuam nga ai dhe po jua shpallim juve: Perëndia është dritë dhe në Të nuk ka kurrfarë errësirë” (1 Gjoni 1:5). Ka një përsosmëri aq absolute në natyrën dhe qenien e Perëndisë, saqë asgjë nuk mund t’i shtohet asaj.

     Ai është që nga fillimi i mirë, prej Vetvetes, e asgjë tjetër nuk është e tillë, sepse tërë krijesat janë të mira vetëm kur komunikojnë me Perëndinë. Ai është në substancë i mirë; jo vetëm i mirë, por është vetë mirësia; mirësia tek një krijesë është një cilësi jo thelbësore, kurse te Perëndia është esenca e Tij. Ai është pafundësisht i mirë; mirësia tek krijesa është vetëm një pikë në oqean, kurse te Perëndia është një oqean i pafund ose një përmbledhje e të gjithë të mirës. Ai është përjetësisht dhe pandryshueshmërisht i mirë, sepse nuk mund të jetë më pak i mirë sesa është në të vërtetë; asgjë nuk mund t’i shtohet dhe asgjë nuk mund t’i hiqet Atij.Tomas Manton

     Perëndia është summum bonum, mirësia më e madhe.Perëndia nuk është vetëm qenia më e Madhe, por më e mira. Çdo mirësi që gjendet në një krijesë është vendosur nga Krijuesi, por mirësia e Perëndisë është e paderivueshme, sepse është esenca e natyrës së tij të përjetshme. Ashtu si Perëndia është që nga përjetësia i pafund në fuqi, para se të zbulohej ndonjë gjë ose para se të të kryhej ndonjë akt i plotfuqishmërisë, ashtu ai ka qenë përjetësisht i mirë para se të niste t’u ndante nga bollëku i tij krijesave. Pra, duke u dhënë çdo krijese frymën e gjallë, Perëndia manifestoi për herë të parë këtë përsosmëri hyjnore. “Ti je i mirë dhe bën të mira” (Ps.119:68). Perëndia ka në vetvete një thesar të pafund dhe të pashterueshëm të çdo bekimi, që mjafton për të mbushur gjithçka.

     Gjithçka që buron nga Perëndia, dekretet, krijimi, ligjet e tij, providencat e tij nuk mund të mos jenë veçse të mira, siç është shkruar: “Atëherë Perëndia shikoi të gjitha ato që kishte bërë, dhe ja, ishte shumë mirë” (Zan. 1:31). Pra, “mirësia” e Perëndisë shihet, së pari në krijimin. Sa më shumë të studiohet një krijesë nga afër, aq më shumë bëhet e dukshme mirësia e Krijuesit të saj. Të shohim krijesën më të lartë në këtë botë, njeriun. Arsyeja e shëndoshë pajtohet me psalmistin: “Unë do të të kremtoj, sepse jam krijuar në mënyrë të mrekulluar; veprat e tua janë të mrekullueshme, dhe unë e di shumë mirë këtë gjë” (Ps. 139:14). Gjithçka në strukturën e trupave tanë provon mirësinë e Krijuesit të tyre. Sa të përshtatshme i ka krijuar ai duart për të kryer punën që u është caktuar! Sa mirë që Zoti ka krijuar gjumin për të freskuar trupin e lodhur! Sa i dashur që u ka dhënë syve kapakët dhe vetullat për t’i mbrojtur! Dhe mund të vazhdojmë kështu pambarim.

     E as nuk kufizohet mirësia e Krijuesit ndaj njeriut, por ushtrohet ndaj të gjitha krijesave. “Sytë e të gjithëve shikojnë drejt teje duke pritur, dhe ti u jep atyre ushqimin në kohën e duhur. Ti e hap dorën tënde dhe plotëson dëshirën e çdo qënieje të gjallë” (Ps.145:15-16). Vëllime të tëra mund të shkruhen dhe janë shkruar për të theksuar këtë fakt. Perëndia siguron me bollëk për zogjtë e ajrit, për bishat e fushës apo peshqit e detit dhe u plotëson të gjitha nevojat. “Ai i jep ushqim çdo krijese, sepse mirësia e tij vazhdon përjetë” (Ps.136:25). Vërtet “Ai e do drejtësinë dhe barazinë; toka është e mbushur nga mirësitë e Zotit” (Ps.33:5).

     Mirësia e Perëndisë shihet në morinë e kënaqësive natyrore që ka siguruar për krijesat e tij. Perëndia mund të kënaqej që ta plotësonte urinë tonë pa e bërë ushqimin të shijshëm për qiellzat tona por mirësia e tij duket në aromat e ndryshme që u ka dhënë mishrave, perimeve dhe frutave! Perëndia nuk na ka dhënë vetëm shqisa por edhe ato që i kënaqin shqisat dhe kjo zbulon mirësinë e tij. Toka mund të kishte qenë po aq pjellore sa ç’është edhe pa faqen e saj të zbukuruar me lloj lloj ngjyrash. Jetët tona mund të mbaheshin edhe pa lulet e bukura që kënaqin sytë tanë me ngjyrat e tyre dhe vrimat e hundës me parfume të ëmbla. Ne mund të ecnim në fusha edhe pa na u përshëndetur veshët nga meloditë e zogjve. Atëherë, nga vjen kjo kënaqësi, kjo magjepsje, që jepet aq bujarisht mbi tërë faqen e dheut? Në fakt, “Zoti është i mirë me të gjithë dhe plot dhemshuri për të gjitha veprat e tij” (Ps. 145:9).

     Mirësia e Perëndisë shihet në faktin që kur njeriu shkeli ligjin e Krijuesit të tij, nuk nisi menjëherë një periudhë zemërimi e papërmbajtur, ndërkohë që Perëndia mund t’i kishte privuar krijesat e tij të rëna nga çdo bekim, çdo ngushëllim e çdo kënaqësi. Por jo, ai filloi një regjim të një natyre të përzier, mëshire dhe gjykimi. Kjo është mjaft e mrekullueshme nëse konsiderohet si duhet dhe sa më shumë që ai regjim shqyrtohet, aq më shumë shihet se “mëshira triumfon mbi gjykimin” (Jakobi 2:13). Megjithë të gjitha këqijat që bien mbi ne, balanca e të mirës mbizotëron. Me përjashtime të rralla, njerëzit kalojnë një numër shume më të madh ditësh me shëndet të mirë sesa me sëmundje dhe dhembje. Ka më shumë lumturi sesa mjerim në krijesat e botës. Edhe shqetësimet tona lejojnë një lehtësim të ndjeshëm dhe Perëndia i ka dhënë mendjes së njeriut një aftësi që e ndihmon për t’u përshtatur me rrethanat dhe i shfrytëzon maksimalisht ato.

     As nuk mund të vihet në pikëpyetje mirësia e Perëndisë me drejtësi, pse ka vuajtje dhe pikëllime në botë. Nëse njeriu mëkaton kundër mirësisë së Perëndisë, nëse ai përbuz “pasuritë e mirësisë së tij, të durimit dhe zemërgjerësisë së tij…për shkak të ashpërsisë sate dhe të zemrës së papenduar, po mbledh për veten tënde zemërim për ditën e zemërimit” (Rom. 2:4-5), kush tjetër përveç tij ka faj? Do të ishte Perëndia i “mirë” nëse nuk do të dënonte ata që i keqpërdorin bekimet e tij, që abuzojnë me mirësinë dhe i nëpërkëmbin mëshirat e tij? Nuk do të hedhë dyshime mbi mirësinë e Perëndisë, por do ta ilustrojë më së miri atë, kur ai të zhdukë nga faqja e dheut ata që shkelin ligjet e tij, sfidojnë autoritetin e tij, tallen me lajmëtarët e tij dhe përqeshin Birin e tij dhe përndjekin ata për të cilët ka vdekur.

     Mirësia e tij u shfaq më qartë kur dërgoi Birin e tij “ të lindur prej gruaje, të nënshtruar ligjit, që të shpengonte ata që ishin nën ligj, që ne të fitojmë birërinë” (Gal. 4:4-5). Pastaj, një mori engjëjsh lavdëruan krijuesin duke thënë “Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e tij!” (Luka 2:14). Po, në ungjillin “hiri”, (që në greqisht jep idenë e mirëdashjes apo mirësisë së Perëndisë) shpëtues i Perëndisë iu shfaq gjithë njerëzve” (Titit 2:11). As nuk mund të vihet në pikëpyetje sepse nuk ua zbuloi hirin e tij shpengues të gjitha krijesave mëkatare. Ai nuk ua dha atë engjëjve të rënë në mëkat. Nuk do të kishte fare të bënte me mirësinë e Perëndisë, nëse ai do t’i linte të gjithë të humbisnin. Nëse dikush do të guxonte ta sfidonte këtë, do t’i kujtoja prerogativën sovrane të Zotit tonë: “A nuk më lejohet të bëj me timen ç’të dua? Apo bëhesh sylig, sepse unë jam i mirë?” (Mateu 20:15).

     “Le të kremtojmë Zotin për mirësinë e tij dhe për mrekullitë e tij në dobi të bijve të njerëzve” (Ps. 107:8). Mirënjohja është çfarë u kërkohet me të drejtë objekteve të bamirësisë së tij; por shpesh duke qenë se mirësia e tij është aq e bollshme dhe e pashterueshme, kjo mirënjohje i privohet nga krijesat këtij Mirëbërësi të madh. Nuk vlerësohet si duhet, sepse ai na e jep gjatë ngjarjeve të përditshme që na ndodhin. Nuk ndjehet sepse e përjetojmë çdo ditë. “Apo i përçmon pasuritë e mirësisë së tij”? (Rom.2:4). Mirësia e tij “përçmohet” kur nuk shfrytëzohet si një mjet që të çon në pendim, por në të kundërtën i ngurtëson, nga ideja se Perëndia nuk i përfill fare mëkatet e tyre.

     Mirësia e Perëndisë është jeta e besimit të të krishterit. Pikërisht kjo përsosmëri e Perëndisë i flet më shumë zemrave tona. Meqenëse mirësia e tij zgjat përjetë, nuk duhet të na lëshojë kurrë zemra: “Zoti është i mirë, është një fortesë në ditën e fatkeqësisë; ai i njeh ata që kërkojnë strehë tek ai” (Nahumi 1:7).

Kurt ë tjerët sillen keq me ne, duhet që të na nxisë që të falenderojmë më fort Zotin, sepse është i mirë; dhe kur ne vetë jemi të vetëdijshëm se jemi larg së qënit të mirë, aq më shumë duhet ta bekojmë Atë me nderim se është i mirë. Për asnjë çast nuk duhet të lejojmë idenë e mosbesimit ndaj mirësisë së Zotit. Nëse kemi ndonjë dyshim për ndonjë gjë tjetër, për këtë duhet të jemi absolutisht të sigurt, që Jehovahu është i mirë; Ai mund të veprojë në mënyra të ndryshme në kohë të ndryshme, por nga natyra është është përjetësisht i njëjtë. C.H. Spërxhën

10. Besnikëria e Perëndisë – Atributet e Perendise

Pabesia është një nga mëkatet më të spikatura të këtyre kohëve të liga. Në botën e biznesit, me përjashtime të rralla, fjala e njeriut nuk është më detyruese. Në botën sociale, pabesia martesore sundon kudo dhe lidhja e shenjtë e martesës prishet me aq shpërfillje sa kur flakim një rrobë të vjetër. Në sferën e kishës, mijëra pesona që kanë bërë besëlidhje solemnisht për të predikuar të vërtetën nuk kanë fare turp që ta sulmojnë apo ta mohojnë atë. Askush nuk mund të shpallë se ka imunitet të plotë nga ky mëkat i frikshëm; sa të pabesë kemi qenë ndaj Krishtit dhe ndaj dritës e privilegjeve që na ka besuar Perëndia! Sa freskuese dhe nuk mund të përshkruhet se çfarë bekimi është të ngresh sytë mbi rrënojat dhe të shohim atë që është besnik, besnik në çdo gjë, besnik në çdo kohë.

“Prano, pra, që Zoti, Perëndia yt, është Perëndia, Perëndia besnik” (Ligji i Përt. 7:9). Kjo cilësi është thelbësore për qenien e tij e pa këtë, nuk do të ishte Perëndi. Po të ishte i pabesë, Perëndia do të vepronte në kundërshtim me natyrën e tij, diçka kjo e pamundur: “Nëse jemi të pabesë, ai mbetet besnik, sepse ai nuk mund të mohojë vetveten” (2 Tim. 2:13). Pabesia është një nga përsosmëritë e lavdishme të qenies së tij. Ai është i veshur me të: “O Zot, Perëndi i ushtrive, kush është i fuqishëm si ti, o Zot? Besnikëria jote të rrethon kudo?” (Ps. 89:8). Kur Perëndia u mishërua, është thënë: “Drejtësia do të jetë brezi i ijëve të tij dhe besnikëria brezi i anëve të tij” (Isa.11:5).

Çfarë fjale që kemi te Ps. 36:5. “O Zot, mirësia jote arrin deri në qiell dhe besnikëria jote deri te retë”. Mbi njohjen e kufizuar qëndron besnikëria e pandryshueshme e Perëndisë. Gjithçka rreth Perëndisë është e madhe, e gjerë dhe e pakrahasueshme. Ai nuk harron kurrë, nuk dështon kurrë, nuk lëkundet kurrë dhe nuk heq dorë kurrë nga fjala e tij. Të gjitha shpalljeve të premtimit apo profecisë Zoti u ka shtuar zotimet e besëlidhjes apo paralajmërimet që do të kryejë, sepse “Perëndia nuk është një njeri, që mund të gënjejë, as edhe bir njeriu që mund të pendohet. Kur ka thënë një gjë, nuk do ta bëjë? Ose kur ka shpallur një gjë, nuk do ta kryejë?” Prandaj besimtari deklaron: “Mëshirat e tij nuk janë mbaruar plotësisht. Përtëriten çdo mëngjes; e madhe është besnikëria jote” (Vajtimet 3:22-23).

Shkrimi është plot me ilustrime të besnikërisë së Perëndisë. Më shumë se 4000 vjet më parë, ai tha: “Deri sa të jetë toka, nuk do të pushojnë kurrë së ekzistuari mbjellja dhe korrja, të ftohtit dhe të nxehtit, vera dhe dimri, dita dhe nata” (Zan.8:22). Çdo vit sjell një dëshmi të re të përmbushjes së premtimit nga Perëndia. Te Zanafilla 15 ne shohim se Jehovahu i shpalli Abrahamit “”Dije me siguri që pasardhësit e tu do të qëndrojnë si të huaj në një vend që nuk do të jetë i tyre, dhe do të jenë skllevër …Por në brezin e katërt ata do të kthehen këtu” (13-16). Kaluan shekuj të tërë dhe pasardhësit e Abrahamit nisën të rënkojnë nga mundimet e përgatitjes së tullave. A e ka harruar Perëndia premtimin? Aspak. Lexoni Eksodi 12:41 “Në fund të katërqind e tridhjetë vjetëve, pikërisht atë ditë, ndodhi që të gjitha radhët e Zotit dolën nga vendi i Egjiptit”. Zoti shpall nëpërmjet Isaias: “Prandaj vet Zoti do t’ju japë një shenjë: Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin do ta quajë Emanuel” (7:14). Shekuj të tjerë kaluan por “kur u mbush koha, Perëndia dërgoi Birin e tij, të lindur prej gruaje” (Gal.4:4).

Perëndia është besnik. Fjala që ka premtuar është e sigurtë. Ai është besnik në të gjitha marrëdhëniet me popullin e vet. Atij mund t’i besosh krejtësisht. Askush nuk i ka besuar atij më kot. Kjo e vërtetë e çmuar shprehet gati në çdo vend të Shkrimit, sepse populli i tij duhet ta dijë se besnikëria është një pjesë thelbësore e natyrës së Perëndia. Kjo është baza e besimit tonë në Të. Por ta pranosh besnikërinë e Perëndisë si të vërtetë hyjnore nuk është njësoj si të veprosh në bazë të kësaj të vërtete. Perëndia na ka dhënë shumë “premtime të mrekullueshme dhe të çmuara”, por a i besojmë seriozisht përmbushjes së tyre prej Perëndisë? A besojmë që ai të bëjë për ne gjithçka që ka thënë? A u besojmë me siguri të madhe fjalëve: “besnik është ai që premtoi” (Heb. 10:23)?

Ka periudha në jetën e çdo njeriu, kur edhe për të krishterin nuk është e lehtë që të besojë se Perëndia është besnik. Besimi ynë vihet seriozisht në provë, sytë tanë mbushen me lotë dhe ne nuk mund të dallojmë më veprat e dashurisë së tij. Veshët tanë shushaten nga zhurmat e botës dhe ngacmohen nga pëshpëritjet e pafe të Satanit, që na pengojnë të dëgjojmë zërin e tij të ëmbël. Planet e shpresuara kanë dështuar, miqtë tek të cilët jemi mbështetur na kanë zhgënjyer, një vëlla apo motër që shpall besimin në Krishtin na ka tradhëtuar. Ne tronditemi, sepse dëshironim të ishim besnikë ndaj Perëndisë por ja një re e errët na e fsheh atë. Mendja jonë mishore e ka mjaft të vështirë, madje të pamundur që të harmonizojë zemërimin e tij providencial me premtimet e tij të hirshme. O shpirt i ligështuar, shtegtar i sprovuar, kërko hir e dëgjo Isa.50:10 “Kush prej jush ka frikë nga Zoti dhe dëgjon zërin e shërbëtorit të tij? Kush ecën në terr pa asnjë dritë, le të ketë besim në emrin e Zotit dhe të mbështetet te Perëndia i tij!.

Kur tundohesh të dyshosh besnikërinë e Perëndisë, thërrit: “Shporru prej meje, djall”. Ndonëse nuk mund të harmonizosh veprimet e mistershme të Perëndisë me zotimet që ka bërë në dashurinë e tij, prit që të të jape më shumë dritë. Në kohën e tij do të ta bëjë të qartë. “”Atë që po bëj unë, ti tani nuk e kupton, por do ta kuptosh mbas kësaj” (Gjoni 13:7). E ardhmja do të tregojë se Perëndia as nuk e ka braktisur dhe as nuk e ka mashtruar fëmijën e tij. “Prandaj Zoti do të presë për t’ju dhënë hir, pastaj ai do të lartësohet, sepse i erdhi keq për ju, sepse Zoti është një Perëndi i drejtësisë. Lum të gjithë ata që kanë shpresë tek ai!” (Isa. 30:18).

“Mos e gjyko Zotin me arsyen tënde

Por besoji për hirin e tij,

Prapa zemërimit që shohim në veprat e providencës

Fshihet një buzëqeshje,

Merrni kurajo o ju shenjtorë të frikësuar,

Ato retë që ju trembin aq shumë,

Janë plot mëshirë dhe do të vërshojnë

Me bekime mbi kokën tuaj”.

“Ti i ke përcaktuar porositë e tua me drejtësi dhe me besnikëri të madhe” (Ps. 119:138). Perëndia jo vetëm që na ka treguar më të mirën, por edhe nuk e ka kursyer më të keqen. Ai e ka përshkruar me besnikëri rrënimin që ka sjellë Rënia në mëkat. Ai e ka zbuluar besnikërisht urrejtjen e tij të regjur ndaj të keqes dhe duhet ta ndëshkojë atë. Ai na ka paralajmëruar se “është një zjarr që konsumon” (Heb.12:29). Jo vetëm që Fjala e tij është plot me ilustrime për besnikërinë e tij në përmbushjen e premtimeve, por edhe me shembuj të shumtë të besnikërisë së tij për të realizuar kërcënimet. Çdo fazë e historisë së Izraelit e ilustron këtë fakt solemn. Po ashtu edhe me individët: Faraonin, Koreun, Akanin dhe shumë të tjerë janë prova të qarta. Dhe po ashtu do të ndodhë me ju, lexuesit e mi, nëse nuk keni apo nuk do të vraponi te Krishti, për t’u strehuar, flakët e përjetshme të Liqenit të Zjarrtë do të jenë pjesa juaj e sigurtë. Perëndia është besnik.

Perëndia është besnik në ruajtjen e popullit të tij. “Besnik është Perëndia, nga i cili jeni thirrur në bashkësinë e Birit të tij Jezu Krishtit, Zotit tonë” (1 Kor. 1:9). Në vargun e mëparshëm është premtuar se Perëndia do t’i përforcojë deri në fund të tijët. Besimi i apostullit në sigurinë absolute të besimtarëve nuk mbështetej në forcën e vendimeve, apo aftësinë e ngulmimit, por në vërtetësinë e atij që nuk mund të gënjejë. Meqenëse Perëndia i ka premtuar Birit të tij një popull të caktuar si trashëgimi të tij, që t’i shpengojë nga mëkati dhe dënimi dhe t’i bëjë pjesëmarrës të jetës së përjetshme në lavdi, është e sigurtë se nuk do të lejojë që askush prej tyre të humbasë.

Perëndia është besnik në disiplinimin e popullit të tij. Ai nuk është më pak besnik në atë që mban, sesa kur jep. Ai është po aq besnik kur dërgon si pikëllim, ashtu edhe gëzim. Besnikëria e Perëndisë është një e vërtetë për t’u rrëfyer jo vetëm kur jemi të qetë, por edhe kur ndodhemi nën qortimin më të fortë. Por, ky rrëfim nuk duhet të dalë nga goja por edhe nga zemra jonë. Kur Perëndia na godet me thuprën e ndreqjes, është pikërisht besnikëria që e ushtron atë. Ta pranosh atë do të thotë që të përulesh para tij, duke qenë të vetëdijshëm se e meritojmë plotësisht ndreqjen e tij dhe në vend që të murmurisim, ta falënderosh atë. Perëndia nuk na pikëllon asnjëherë pa arsye.

“Për këtë arsye ka në mes jush shumë të dobët e të sëmurë, dhe shumë vdesin” (1 Kor. 11:30), thotë Pali, duke e ilustruar këtë parim. Kur thupra e tij na godet, le të themi me Danielin “Zot, ty të përket drejtësia, por neve turpi i fytyrës” (9:7).

“Unë e di, o Zot, që dekretet e tua janë të drejta, dhe që ti më ke hidhëruar në besnikërinë tënde” (Ps.119:75). Hidhërimi dhe problemet jo vetëm që janë në përputhje me dashurinë e Perëndisë që është zotuar në besëlidhjen e përjetshme, por janë pjesë e administrimit të kësaj dashurie. Perëndia jo vetëm që është besnik edhe në mes të pikëllimeve, por besnik në dërgimin e tyre. “unë do ta dënoj shkeljen e tyre me shufër dhe paudhësinë e tyre me të rrahura, por nuk do ta heq mirësinë time prej tij dhe nuk do të lë që besnikëria ime të jetë e mangët. Nuk do të shkel besëlidhjen time dhe nuk do t’i ndryshoj fjalët që kanë dalë nga goja ime” (Ps. 89:32-33). Ndreqja jo vetëm që përputhet me mirësinë e Perëndisë, por është efekti dhe shprehja e saj. Mendjet e besimtarëve të krishterë do të qetësoheshin nëse do të kujtonin se besëlidhja e tij e lidh atë që t’u jape ndreqjen e duhur. Pikëllimet janë të domosdoshme për ne: “Do të kthehem në vendin tim deri sa të njohin që janë fajtorë dhe do të kërkojnë me siguri fytyrën time; në mjerimin e tyre do të më kërkojnë me zell” (Osea 5:15).

Perëndia është besnik në përlëvdimin e popullit të tij. “Besnik është ai që ju thërret, i cili edhe do ta bëjë” (1 Thes.5:24). Referenca është këtu për shenjtorët që janë të “ruajtur patëmeta deri në ardhjen e Zotit tonë Jezu Krisht”. Perëndia na trajton jo në bazë të meritave tona (sepse nuk kemi asnjë të tillë), por për hir të emrit të tij. Perëndia është i qëndrueshëm ndaj vetes dhe qëllimit të tij të hirit: “ata që i thirri…ata edhe i përlëvdoi” (Rom. 8:30). Perëndia jep një demonstrim të plotë të qëndrueshmërisë së mirësisë së tij të përjetshme ndaj të zgjedhurve të tij, duke i thirrur nga errësira në dritën e tij të mrekullueshme, gjë kjo që duhet t’i sigurojë ata plotësisht për vazhdimësinë e vet të sigurtë. “Themeli i fortë i Perëndisë qëndron i patundur” (2 Tim.2:19). Pali prehej mbi besnikërinë e Perëndisë kur tha: “Për këtë arsye unë po vuaj edhe nga këto gjëra, po nuk kam turp, sepse e di kujt i kam besuar dhe jam i bindur se ai është i zoti ta ruajë visarin tim deri në atë ditë” (2 Tim. 1:12).

Kuptimi i kësaj të vërtete të bekuar do të na ruajë nga shqetësimet. Të jesh plot merak, ta shohësh situatën nën një kënd të errët, të presësh të nesërmen me ankth, do të thotë të reflektosh jo si duhet mbi besnikërinë e Perëndisë. Ai që u kujdes për fëmijën e tij gjatë gjithë viteve, nuk do ta braktisë atë në pleqëri. Ai që ka dëgjuar lutjet tuaja në të kaluarën nuk do të refuzojë të plotësojë nevojat tuaja në krizën e tashme. Prehu mbi Jobi 5:19 “Nga gjashtë fatkeqësi ai do të të çlirojë, po, në të shtatën e keqja nuk do të të prekë”.

Kuptimi i kësaj të vërtete të bekuar do të ndalojë murmuritjet tona. Zoti e di se ç’është më e mira për secilin prej nesh dhe një nga efektet e të prehurit mbi këtë të vërtetë do të jetë qetësimi i ankesave tona idhnake. Perëndia nderohet jashtëzakonisht kur, edhe në prova dhe ndreqje, ne mendojmë si duhet për të, i japim të drejtë urtësisë dhe drejtësisë së tij dhe pranojmë dashurinë e tij në çdo qortim të tij.

Kuptimi i kësaj të vërtete të bekuar do të sjellë një besim gjithnjë e më në rritje te Perëndia. Prandaj edhe ata që vuajnë sipas vullnetit të Perëndisë, le t’i besojnë shpirtrat e vet atij, si te Krijuesi besnik, duke bërë të mirën” (1 Pjet.4:19). Kur i dorëzohemi me besim dhe i dorëzojmë të gjitha situatat tona në duart e tij, të bindur krejtësisht për dashurinë e besnikërinë e tij, aq më shpejt do të kënaqemi me providencat e tij dhe do të kuptojmë se “ai i bën çdo gjë përsosmërisht”.

09. Fuqia e Perëndisë – Atributet e Perendise

    Ne nuk mund të kemi një konceptim të drejtë të Perëndisë, nëse nuk e shohim atë si të plotfuqishëm, ashtu edhe të gjithëditur. Ai që nuk mund të bëjë atë që do dhe të kryejë gjithçka që dëshiron, nuk mund të jetë Perëndi. Ashtu si Perëndia ka një vullnet për të vendosur atë që e gjykon të mirë, ashtu ka dhe fuqinë për të zbatuar vullnetin e tij.

Fuqia e Perëndisë është aftësia dhe forca me anë të së cilës ai mund të përmbushë çfarëdo që dëshiron, çfarëdo që vendos urtësia e tij e pafund dhe çfarëdo që mund të vendosë pastërtia e pafund e vullnetit të tij…Ashtu si shenjtëria është bukuria e tërë atributeve të Perëndisë, po ashtu është ajo që u jep jetë dhe veprim tërë përsosmërive të natyrës hyjnore. Sa të kota do të ishin këshillat hyjnore nëse fuqia nuk do të  ndërhynte për t’i zbatuar ato. Pa fuqi, mëshira e Tij do të ishte thjesht një besim i brishtë, premtimet e tij një tingull i zbrazët dhe kërcënimet e tij nuk do të ishin veçse një dordolec. Fuqia e Perëndisë është si Vetja: e pafund, e përjetshme dhe e pakuptueshme, as nuk mund të kontrollohet, kufizohet e as të cënohet nga krijesa. Stivën Çarnok

     “Perëndia ka folur një herë; dy herë kam dëgjuar këtë, që fuqia i përket Perëndisë” (Ps. 62:11). “Perëndia ka folur një herë”: nuk ka më asgjë të nevojshme! Qielli dhe toka do të zhduken, por fjala do të qëndrojë përgjithnjë. “Perëndia ka folur një herë”: sa me vend madhështia e tij Hyjnore! Ne të vdekshmit e shkretë mund të flasim shpesh por nuk dëgjohemi, kurse Ai flet flet vetëm një herë dhe gjëmimin e fuqisë së tij e dëgjojnë njëmijë kodra. “Zoti gjëmoi në qiejtë dhe Shumë i Larti bëri që të dëgjohet zëri i tij me breshër dhe me thëngjij. Hodhi shigjetat e tij dhe i shpërndau armiqtë; lëshoi një numër të madh rrufesh dhe i bëri të ikin me vrap. Në qortimin tënd, o Zot, në shfryrjen e erës nga flegrat e tua, shtretërit e lumenjve u dukën dhe themelet e botës u zbuluan” (Ps. 18:13-15).

     “Perëndia ka folur një herë”: shikoni autoritetin e tij të pandryshueshëm. “Sepse kush mund të krahasohet në qiell me Zotin? Dhe kush është i njëllojtë me Zotin midis bijve të të Fuqishmit?” (Ps. 89:6). “Tërë banorët e dheut përpara tij konsiderohen si asgjë; ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe me banorët e dheut. Askush nuk mund t’ia ndalë dorën ose t’i thotë: “Çfarë po bën?” (Dan. 4:35). Kjo u zbulua haptazi kur Perëndia u mishërua dhe banoi ndër njerëzit. Lebrozit i tha: “Po, unë dua, shërohu”. Dhe në atë çast u shërua nga lebra e tij” (Mat. 8:3). Atij që kishte katër ditë që dergjej në varr, i tha: “Llazar, dil” dhe i vdekuri doli. Era e stuhishme dhe dallgët e tërbuara u qetësuan vetëm nga një fjalë e tij. Një legjion demonësh nuk mund ta kundërshtonte urdhërin e tij autoritar.

     “Fuqia i përket Perëndisë” dhe vetëm atij, Asnjë krijesë në gjithë universin nuk ka ndonjë atom fuqi, përveç asaj që Perëndia jep. Por fuqia e Perëndisë nuk fitohet, e as varet nga pranimi prej ndonjë autoriteti tjetër. Ajo i përket atij në mënyrë të qenësishme.

Fuqia e Perëndisë është si ai Vetë, vetë-ekzistuese dhe e vetë-mbështetur. Më i fuqishmi ndër njerëzit nuk mund t’i shtojë asgjë fuqisë së të  Plotfuqishmit. Ai nuk ka nevojë të ulet mbi një fron me mbështetëse dhe as  nuk ka nevojë për askënd ta ndihmojë. Oborrin nuk ia drejtojnë oborrtarët e  as nuk ka nevojë të huazojë shkëlqim nga krijesat. Ai është Vetë burimi i  madh i çdo gjëje dhe burimi fillestar i çdo fuqie.  C.H. Spërxhën

     Jo vetëm që i gjithë krijimi dëshmon për fuqinë e madhe të Perëndisë, por edhe për pavarësinë e tij të plotë prej çdo gjëje të krijuar. Dëgjoni sfidën e tij: “Ku ishe kur unë hidhja themelet e tokës? Thuaje, në rast se ke aq zgjuarsi. Kush ka vendosur përmasat e saj, në rast se e di, ose kush ka vënë mbi të litarin për ta matur? Ku janë vendosur themelet e saj, ose kush ia vuri gurin qoshes” (Jobi 38:4-6). Si përfundon në pluhur e hi krenaria e njeriut!

Fuqia përdoret gjithashtu si emër i Perëndisë. “Birin e njeriut të ulur në të djathtën e Pushtetit” (Marku 14:62), pra në krahun e djathtë të Perëndisë. Perëndia dhe fuqia janë aq të pandashme saqë janë të alternuara me njëra-tjetrën. Ashtu si esenca e Tij është e pafundme, e pakufizueshme në vend, ashtu si është e përjetshme, e pamatshme në kohë, po ashtu është edhe e plotfuqishme, e pakufizueshme në veprim. Stiven Çarnok

     “Ja, këto janë vetëm thekët e veprave të tij. Ç’murmurimë të lehtë të tij arrijmë të dëgjojmë! Por vallë kush do të arrijë të kuptojë gjëmimin e fuqisë së tij?” (Jobi 26:14). Kush mund të numërojë të gjjitha monumentet e fuqisë së tij? Edhe ajo që shfaqet nga fuqia e tij në krijimin e dukshëm është krejtësisht e pakuptueshme nga aftësitë tona e aq më pak që mund ta konceptojmë vetë plotfuqishmërinë. Në natyrën e Perëndisë, ka pafundësisht më tepër fuqi sesa shprehet në të gjitha veprat e tij.

     Ne shohim “pjesë të mënyrave se si vepron ai” në krijim, providencë, shpengim, por vetëm një “pjesë të vogël” të fuqisë së tij mund të shihet në to. Kjo shprehet qartë te Habakuku 3:4 “dhe aty fshihej fuqia e tij”. Zor se mund të përfytyrosh diçka më fjalëmadhe sesa shëmbëlltyrën e tërë kapitullit e megjithatë nuk ka asgjë në të që t’ia kalojë fisnikërisë së kësaj deklarate. Në vegim, profeti vështron fuqinë e Perëndisë nëpër kodra dhe male, që mund të shihet si një shfaqje e mrekullueshme të fuqisë së tij. Por jo, në këtë varg thuhet se kjo është thjesht “fshehja” e fuqisë së tij dhe jo shfaqja e fuqisë së tij. Çfarë do të thotë? Fuqia e Hyjnisë është aq e pakonceptueshme, aq e pafund dhe aq e pakontrollueshme, saqë veprimet e tij të frikshme që shohim në natyrë më shumë fshehin sesa zbulojnë nga forca e tij e pafund!

     Ёshtë e mrekullueshme të lidhësh së bashku pasazhet e mëposhtme: “I vetëm shpalos qiejt dhe ecën mbi valët e larta të detit” (Jobi 9:8), që shpreh fuqinë e pakontrollueshme të Perëndisë. Ai “shëtit mbi kupën e qiejve”, që na tregon për pakufishmërinë e pranisë së tij. “Ecën mbi krahët erës” (Ps. 104:3), gjë që tregon shpejtësinë e mahnitshme të veprimeve të tij. Kjo shprehje e fundit është mjaft e dukshme. Jo se “fluturon” apo “vrapon” por që “ecën” dhe pikërisht mbi “krahët e erës”, pra mbi elementet më të vrullshme, hidhet me furi të madhe dhe lëviz me një shpejtësi të pakonceptueshme e megjithatë, ato janë nën këmbët e tij, në kontrollin e tij të përsosur!

     Le të shohim tani fuqinë e Perëndisë në krijim. “Qiejtë janë të tutë, edhe toka është jotja; ti e ke krijuar botën dhe të gjitha atë që janë në të. Ti ke krijuar veriun dhe jugun; Tabori dhe Hermoni lëshojnë britma gëzimi kur dëgjojnë emrin tend” (Ps. 89:11,12). Para se njeriu të punojë, ai duhet t’i ketë edhe mjetet, edhe materialet, por Perëndia vetëm me anë të fjalës së tij krijoi gjithçka nga hiçi. Intelekti nuk mund ta kapë dot. Perëndia “Sepse ai foli dhe gjëja u bë; ai udhëroi dhe gjëja u shfaq” (Ps. 33:9). Materia e qëmotshme e dëgjoi zërin e tij. “Perëndia tha: “U bëftë …dhe …u bë” (Zan.1). Ne mund të thërrasim: “Ti ke krah të fuqishëm; dora jote është e fortë, e djathta jote ngrihet në qiell” (Ps. 89:13).

Kush mund të vështrojë mrekullitë e qiellit të mesnatës, kush mund të hetojë për të ditur se nga u krijuan orbitat e fuqishme? Ёshtë e mahnitshme ta  përshkruash, por ato u krijuan pa asnjë material. Ato thjesht rrodhën nga  zbrazëtia. Fabrika madhështore e natyrës universale doli nga hiçi. Çfarë  mjetesh përdori Arkitekti Suprem për të modeluar pjesët e veçanta me një  përpikëri fine dhe për t’i dhënë një shkëlqim kaq të mrekullueshëm  të tërës? Si u lidh në një strukturë të përpjesëtuar me kaq delikatesë dhe të  lëmuar me një madhështi të tillë? Vetëm një dekret e përmbushi gjithçka.  Perëndia tha: Le të krijohen. Ai nuk shtoi asgjë më shumë dhe menjëherë, u  shfaq ngrehina e mrekullueshme, zbukuruar me çdo bukuri, me përsosuri të  panumërta, duke deklaruar në mes të serafinëve të ngazëllyer lavdet e  Krijuesit të madh. “Qiejtë u bënë me anë të fjalës së Zotit dhe tërë ushtria e tyre me anë të frymës së gojës së tij” (Ps.33:6). Xheims Hervei 1789

     Konsideroni fuqinë e Perëndisë në ruajtje. Asnjë krijesë nuk ka fuqi për të ruajtur vetveten. “A mund të rritet papirusi jashtë moçalit dhe a mund të zhvillohet xunkthi pa ujë?” (Jobi 8:11). Si njerëzit ashtu edhe bishat do të shfaroseshin po të mos kishte bar për ushqim dhe barërat do të vyshkeshin nëse toka nuk do të freskohej me vërshime të bollshme. Prandaj Perëndia quhet Ruajtësi i “njerëzve dhe kafshëve” (Ps. 36:6). “Duke i mbajtur të gjitha me fjalën e fuqisë së tij” (Heb. 1:3). Sa e mrekullueshme është jeta e foshnjes para se të lindë, mrekulli e fuqisë hyjnore! Fakti që një foshnje mund të jetojë dhe madje për shumë muaj, në një vend aq të ngjeshur të ndotur dhe pa marrë frymë, është i pakonceptueshëm pa fuqinë e Perëndisë. Ai me të vërtetë “na mban gjallë” (Ps.66:9).

     Ruajtja e tokës nga dhuna e detit është një rast tjetër i qartë që tregon për fuqinë e Perëndisë. Si mund të mbahet i mbyllur ky element i tërbuar brenda kufijve në të cilat ai ka qëndruar, duke vazhduar rrugën, pa përmbytur terë botën dhe pa copëtuar pjesën më të ulët të krijimit? Uji normalisht duhet të jetë mbi tokë, sepse është më i lehtë dhe duhet të jetë nën ajër, sepse është më i rëndë. Kush mund t’i mbajë nën kontroll vetitë natyrore të tij? Sigurisht që njeriu nuk mundet. Vetëm dekreti i Krijuesit të tij e mban atë në kontroll: “Ti do të arrish deri këtu, por jo më tutje; këtu do të ndalen valët e tua krenare!”? (Jobi 38:11). Ç’monument i rëndësishëm i fuqisë së Perëndisë është ruajtja e botës!

     Konsideroni fuqinë e Perëndisë në qeverisje. Konsidero frenimin që i bën ligësisë së Satanit. “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë”. Ai është plot urrjetje kundër Perëndisë dhe plot armiqësi të egër kundër njeriut, sidomos kundër shenjtorëve. Ai që pati zili Adamin në parajsë, ka zili që ne kënaqemi me bekimet e Perëndisë. Po të lihej i lirë, ai do të dërgonte zjarr nga qielli mbi frutat e tokës, do të shkatërronte tërë bagëtitë, do të rrëzonte shtëpitë tona me erën e fortë dhe do të mbulonte trupat tanë me plagë. Por, megjithëse njeriu nuk e kupton, Perëndia e frenon atë jashtëzakonisht, e pengon atë nga zbatimi i skemave të tij të këqija dhe e kufizon atë brenda urdhërave të tij.

     Perëndia e kufizon prishjen natyrore të njeriut. Ai i lejon shpërthimet e mëkatit që të tregojë se çfarë kaosi i tmerrshëm është shkaktuar nga rebelimi i njeriut ndaj Krijuesit të tij, por kush mund ta imagjinojë se ku mund të përfundojë njeriu nëse Perëndia do ta largonte dorën e tij frenuese? “goja e tyre është plot mallkim dhe hidhësi; këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak” (Rom. 3:14-15). Kjo është natyra e çdo pasardhësi të Adamit. Çfarë shthurje dhe marrëzie e shfrenuar dhe kokëfortë do të triumfonte në botë, nëse fuqia e Perëndisë nuk do të ndërhynte që të mbyllte portat e saj! Shih Ps. 93:3-4.

     Shqyrtoni fuqinë e Perëndisë në gjykim. Kur ai godet, askush nuk mund t’i rezistojë atij: shih Ezekiel 22: 14. Sa tmerrësisht ilustrohet kjo gjatë përmbytjes! Perëndia hapi dritaret e qiellit dhe dhe vërshuan burimet e thella të ujërave dhe përveç atyre që ndodheshin në arkë, e tërë raca njerëzore u fshi nga faqja e dheut, e paaftë për të bërë asgjë para stuhisë së zemërimit. Breshëri zjarri dhe squfuri ranë nga qielli dhe qytetet u shfarosën. Faraoni dhe tërë ushtritë e tij ishin të pafuqishëm kur Perëndia i hodhi ata në Detin e Kuq. Çfarë fjale të tmerrshme që lexojmë te Rom.9:22: “Dhe çfarë të thuash nëse Perëndia, duke dashur të tregojë zemërimin e tij dhe të bëjë të njohur pushtetin e tij duroi me shumë zemërgjërësi enët e zemërimit që qenë bërë për prishje?”. Perëndia do ta zbulojë fuqinë e tij të madhe mbi të pabesët jo thjesht duke i burgosur ata në Gehena, por duke i ruajtur mbinatyrshëm trupat dhe shpirtrat e tyre në mes të zjarrit të përjetshëm në Liqenin e Zjarrtë.

     Të gjithë duhet të dridhen para një Perëndie të tillë! Të trajtosh paturpësisht atë që mund të na shtypë më lehtë sesa shtypim një flutur nate është vetvrasje. Ta kundërshtosh haptazi atë që është veshur me plotfuqishmëri e që mund të na bëjë copa copa ose mund të na hedhë në ferr, kur të dojë, është çmenduri e vërtetë. Ёshtë urtësi që t’i vëmë veshin urdhërimit të tij “Nënshtrohuni Birit, që të mos zemërohet dhe të mos vdisni rrugës, sepse zemërimi i tij mund të ndizet në një çast” (Ps. 2:12).

     Shpirtrat e ndriçuar ta adhurojnë një Perëndi të tillë! Përsosmëritë e mrekullueshme dhe të pafund të një Qenie të tillë kërkojnë një adhurim të zjarrtë. Nëse njerëzit e famshëm dhe me pushtet kërkojnë admirimin e botës, sa më shumë duhet të na mbushë fuqia e të Plotfuqishmit me nderim dhe mahnitje. “Kush barazohet me ty midis perëndive, o Zot? Kush barazohet me ty, i mrekullueshëm në shenjtëri, i madhërishëm në lëvdata, o çudibërës?” (Eksodi 15:11).

     Shenjtorët duhet t’i besojnë një Perëndie të tillë! Ai është i denjë për një besim të patundur. Asgjë nuk është e vështirë për të. Nëse Perëndia do ta kishte të kufizuar fuqinë ne do të binim në dëshpërim, por kur shohim se është i veshur me plotfuqishmëri, asnjë lutje nuk është e vështirë që ai të përgjigjet, asnjë nevojë nuk është shumë e madhe që të mos ta plotësojë, asnjë pasion aq i fuqishëm që të mos frenohet prej tij; asnjë tundim aq i fuqishëm prej nga i cili të mos të të çlirojë e asnjë mjerim aq i madh prej nga i cili të të ngushëllojë. “Zoti është drita ime dhe shpëtimi im; nga kush do të kem frikë?” (Ps.27:1). “Tani atij që, sipas fuqisë që vepron në ne, mund të bëjë jashtë mase më tepër nga sa kërkojmë ose mendojmë, atij i qoftë lavdia në kishën në Krishtin Jezus për të gjitha brezat, në jetë të jetëve. Amen” (Efes.3:20-21).